तस्मिन्प्रदेषे संयुक्ता मंदवारे त्रयोदशी १७.
त्या प्रदेशात, मंदवार येथे, त्रयोदशीच्या दिवशी ते एकत्र आले.
प्रदक्षिणानमस्कारैर्यथोक्तविधिना तदा १७.
तेव्हा त्यांनी सांगितलेल्या पद्धतीने प्रदक्षिणा आणि नमस्कार केले.
प्रदोषव्रतमाहात्म्याद्वज्रपाणिः प्रतापवान् १७.
प्रदोषव्रताच्या महिम्यामुळे, वज्रधारी पराक्रमी तेजस्वी दिसू लागला.
वृत्रोपि तपसा युक्तः प्रदोषसमये महान् १७.
वृत्रही तपश्चर्येने युक्त, प्रदोषाच्या वेळी महान झाला.
स्वापात्प्रदोषवेलायां तपसा चार्जितं फलम् १७.
रात्रीच्या संध्याकाळी झोपेमुळे त्याच्या तपाने मिळवलेलं फळ नष्ट झालं.
देव्याः शापाच्च संजातो वृत्रो भग्नमनोरथः॥ १७.
देवीच्या शापामुळे वृत्र जन्माला आला, त्याच्या इच्छा अपूर्णच राहिल्या.
संध्यापादो गतो यावद्धृत्र स्तीर्थमुपाविशत् १७.
संध्याकाळ झाली तेव्हा वृत्र पवित्र तीरावर जाऊन बसला.
तस्य तत्कर्मणश्छिद्रं छिद्रान्वेषी शचीपतिः १७.
त्याच्या त्या कृतीतली चूक शोधणारा शचीपती ती उणीव ओळखून गेला.
तावद्दैत्याः सुसंरब्धा भीमा भीमपराक्रमाः १७.
तेव्हा दैत्य अत्यंत संतापले आणि त्यांच्या पराक्रमाने भीतीदायक झाले.
ततस्तैरभवद्युद्धमतिप्रबलदंडिभिः १७.
मग त्या अत्यंत बलाढ्य योद्ध्यांमध्ये भीषण युद्ध सुरू झालं.
तदा दैत्याश्च देवाश्च युयुधुस्ते तरस्विनः १७.
त्या वेळी दैत्य आणि देव, दोघेही प्रचंड उत्साही, एकमेकांशी लढू लागले.
अनेकशस्त्रसंवीतं महारौद्रमवर्तत तदा वृत्रोऽथ सन्नद्धो गृहीत्वा शूलमुल्बणम्॥ १७.
अनेक शस्त्रांनी सजलेलं, अत्यंत भयंकर असं युद्ध सुरू झालं; तेव्हा वृत्र पूर्ण शस्त्रबद्ध होऊन आपलं भयंकर शूल उचललं.
इंद्र प्रमुखतो भूत्वा जगर्जातिविभीषणम् १७.
इंद्रासमोर उभा राहून त्याने एवढ्या जोरात गर्जना केली की सर्व प्राणी घाबरून गेले.
ऐरावणं समारुह्य महेंद्रः शुशुभे तदा १७.
मग महेंद्राने ऐरावतावर बसून तेजाने उजळून गेला.
चामरैर्वीज्यमानोऽथ बभाषे दैत्यपुंगवम्॥ १७.
चामरांनी वाऱ्यावर झुलवत असताना त्याने त्या दैत्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या वृत्राला संबोधलं.
संग्रामं कुरु मे वृत्र बलेन महता वृतः १७.
वृत्रा, तुझ्या मोठ्या बळासह माझ्याशी युद्ध कर.
एवमुक्तस्तदा तेन वृत्रो वाक्यमुवाच ह १७.
असं म्हटल्यावर वृत्राने त्याला उत्तर दिलं.
तथेति मत्वा तदतीव दुःसहं वज्रं तदानीं शतधारमेव पुरोधसा बुद्धिमतां वरेण तथेति मत्वा स चकार चेंद्रः॥ १७.
असं विचारून आणि त्या वज्राला अत्यंत असह्य मानून, बुद्धिमान पुरोहिताच्या संमतीने इंद्राने ते वज्र शंभर धारांचं केलं.
गदां प्रगृह्य देवेंद्रो वृत्रं विव्याध तां गदाम् १७.
देवेंद्राने आपली गदा उचलून वृत्रावर ती गदा फेकली.
व्यार्थां च स्वगदां दृष्ट्वा इंद्रश्चिंतामवाप ह॥ १७.
पण आपली गदा व्यर्थ गेली हे पाहून इंद्र विचारात पडला.
तं चिंत्यमानं स तदा पुरंदरं वृत्रो बभाषे परिभर्त्समानः येनैव जातोऽसि सहस्रनेत्रः शापान्महर्षेरथ गौतमस्य॥ १७.
इंद्र असं विचार करत असताना वृत्राने त्याची निंदा करत म्हटलं, 'हे सहस्रनेत्रा, तू महर्षी गौतम यांच्या शापामुळे असं जन्माला आला आहेस.'
ये शूराश्चेंद्रियग्रामं वर्तंते हि नियम्य तु १७.
जे शूरवीर आपल्या इंद्रियांना वश ठेवतात, तेच खऱ्या अर्थाने जिंकतात.
रणाजिरं महाघोरं पापिनां नात्र संशयः॥ १७.
युद्धभूमी दुष्टांसाठी फारच भयंकर असते, यात काहीच शंका नाही.
एवं निर्भर्त्सयामास देवेंद्रं दैत्यपुंगवः १७.
अशा प्रकारे त्या दैत्यश्रेष्ठाने देवेंद्राची निंदा केली.
तेन शूलेन महता वृत्रोऽद्भुतपराक्रमः १७.
त्या मोठ्या शूळाने, अद्भुत पराक्रम असलेल्या वृत्राने पुढे चाल करून गेला.
तथाभूतं समालक्ष्य देवराजः शतक्रतुः १७.
तो असा उभा आहे हे पाहून देवांचा राजा शतक्रतु त्याच्याकडे लक्ष देऊ लागला.
तमायांतमभिप्रेक्ष्य हंतुकामं पुरंदरम् मुखं प्रसार्य सुमहदागतो हि पुरंदरम्॥ १७.
तो पुरंदराला मारायला येतोय हे पाहून, त्याला गिळायला मोठं तोंड उघडलं, कारण तो पुरंदराला गिळायला आला होता.
ग्रस्तुकामो महातेजा दैत्यानामधिपस्तदा १७.
त्या वेळी तेजस्वी आणि बलवान दैत्यांचा राजा त्याला गिळायची इच्छा धरू लागला.
सवज्रं सकिरीटं च ननर्त च जगर्ज्ज च १७.
इंद्र वज्र आणि मुकुट घेऊन नाचू लागला आणि मोठ्याने गर्जना करू लागला.
हाहाकारो महानासीद्देवानां तत्र पश्यताम् १७.
त्या दृश्याकडे पाहणाऱ्या देवांमध्ये मोठा गोंधळ आणि हाहाकार माजला.