अस्य शापः पुरा दत्तः पार्वत्या मम सन्निधौ १७.
पूर्वी पार्वतीने माझ्या उपस्थितीत त्याला शाप दिला होता.
पर्यटन्सु विमानेन मया दत्तेन भास्वता १७.
तो माझ्या दिलेल्या तेजस्वी विमानात फिरत असतो.
तस्मादजेयं जानीहि रणे रणविदां वर १७.
म्हणून, हे योद्ध्यांमध्ये श्रेष्ठ, युद्धात तो अजिंक्य आहे हे जाण.
तथेति मत्वा शक्रोऽसौ नियमं तमुपाददे॥ १७.
असे विचार करून, शक्राने ती अट स्वीकारली.
रंध्रं प्रतीक्ष्य वृत्रस्य तत्समीपे सहस्रकम् १७.
वृत्रामध्ये संधीची वाट पाहत, तो हजार देवांसह जवळ गेला.
अंतर्वेद्यां बहिः स्थित्वा वज्रपाणिरनुज्ञया १७.
वेदीच्या बाहेर उभा राहून, वज्र हातात घेऊन, परवानगीने तो थांबला.
एकदा नर्म्मदायां वै वृत्रो दानवपुंगवः १७.
एकदा नर्मदा नदीवर, वृत्र हा दानवांचा श्रेष्ठ, तिथे होता.
इंद्रः पराभवं प्राप्तो नीतो देवैर्द्दिवं प्रति १७.
इंद्राचा पराभव झाला आणि देवांनी त्याला परत स्वर्गात नेले.
मन्यमानः सदा वृत्रः पौरुषेण समन्वितः १७.
वृत्र नेहमीच आत्मविश्वासाने आणि सामर्थ्याने भरलेला होता.
दृष्टश्चेंद्रेण सुमहानसुरैः परिवारितः १७.
इंद्राने त्याला पाहिले, तो बलाढ्य देवांनी वेढलेला होता.
तस्मिन्प्रदेषे संयुक्ता मंदवारे त्रयोदशी १७.
त्या प्रदेशात, मंदवार येथे, त्रयोदशीच्या दिवशी ते एकत्र आले.
प्रदक्षिणानमस्कारैर्यथोक्तविधिना तदा १७.
तेव्हा त्यांनी सांगितलेल्या पद्धतीने प्रदक्षिणा आणि नमस्कार केले.
प्रदोषव्रतमाहात्म्याद्वज्रपाणिः प्रतापवान् १७.
प्रदोषव्रताच्या महिम्यामुळे, वज्रधारी पराक्रमी तेजस्वी दिसू लागला.
वृत्रोपि तपसा युक्तः प्रदोषसमये महान् १७.
वृत्रही तपश्चर्येने युक्त, प्रदोषाच्या वेळी महान झाला.
स्वापात्प्रदोषवेलायां तपसा चार्जितं फलम् १७.
रात्रीच्या संध्याकाळी झोपेमुळे त्याच्या तपाने मिळवलेलं फळ नष्ट झालं.
देव्याः शापाच्च संजातो वृत्रो भग्नमनोरथः॥ १७.
देवीच्या शापामुळे वृत्र जन्माला आला, त्याच्या इच्छा अपूर्णच राहिल्या.
संध्यापादो गतो यावद्धृत्र स्तीर्थमुपाविशत् १७.
संध्याकाळ झाली तेव्हा वृत्र पवित्र तीरावर जाऊन बसला.
तस्य तत्कर्मणश्छिद्रं छिद्रान्वेषी शचीपतिः १७.
त्याच्या त्या कृतीतली चूक शोधणारा शचीपती ती उणीव ओळखून गेला.
तावद्दैत्याः सुसंरब्धा भीमा भीमपराक्रमाः १७.
तेव्हा दैत्य अत्यंत संतापले आणि त्यांच्या पराक्रमाने भीतीदायक झाले.
ततस्तैरभवद्युद्धमतिप्रबलदंडिभिः १७.
मग त्या अत्यंत बलाढ्य योद्ध्यांमध्ये भीषण युद्ध सुरू झालं.
तदा दैत्याश्च देवाश्च युयुधुस्ते तरस्विनः १७.
त्या वेळी दैत्य आणि देव, दोघेही प्रचंड उत्साही, एकमेकांशी लढू लागले.
अनेकशस्त्रसंवीतं महारौद्रमवर्तत तदा वृत्रोऽथ सन्नद्धो गृहीत्वा शूलमुल्बणम्॥ १७.
अनेक शस्त्रांनी सजलेलं, अत्यंत भयंकर असं युद्ध सुरू झालं; तेव्हा वृत्र पूर्ण शस्त्रबद्ध होऊन आपलं भयंकर शूल उचललं.
इंद्र प्रमुखतो भूत्वा जगर्जातिविभीषणम् १७.
इंद्रासमोर उभा राहून त्याने एवढ्या जोरात गर्जना केली की सर्व प्राणी घाबरून गेले.
ऐरावणं समारुह्य महेंद्रः शुशुभे तदा १७.
मग महेंद्राने ऐरावतावर बसून तेजाने उजळून गेला.
चामरैर्वीज्यमानोऽथ बभाषे दैत्यपुंगवम्॥ १७.
चामरांनी वाऱ्यावर झुलवत असताना त्याने त्या दैत्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या वृत्राला संबोधलं.
संग्रामं कुरु मे वृत्र बलेन महता वृतः १७.
वृत्रा, तुझ्या मोठ्या बळासह माझ्याशी युद्ध कर.
एवमुक्तस्तदा तेन वृत्रो वाक्यमुवाच ह १७.
असं म्हटल्यावर वृत्राने त्याला उत्तर दिलं.
तथेति मत्वा तदतीव दुःसहं वज्रं तदानीं शतधारमेव पुरोधसा बुद्धिमतां वरेण तथेति मत्वा स चकार चेंद्रः॥ १७.
असं विचारून आणि त्या वज्राला अत्यंत असह्य मानून, बुद्धिमान पुरोहिताच्या संमतीने इंद्राने ते वज्र शंभर धारांचं केलं.
गदां प्रगृह्य देवेंद्रो वृत्रं विव्याध तां गदाम् १७.
देवेंद्राने आपली गदा उचलून वृत्रावर ती गदा फेकली.
व्यार्थां च स्वगदां दृष्ट्वा इंद्रश्चिंतामवाप ह॥ १७.
पण आपली गदा व्यर्थ गेली हे पाहून इंद्र विचारात पडला.