यदा हि ते दैत्यवराः सुरेशैर्निहन्यमानाश्च विदुद्रुवुर्दिशः १७.
जेव्हा देवांचे स्वामी त्या श्रेष्ठ दैत्यांना मारत होते, तेव्हा ते सर्व दिशांना पळाले.
वृत्रेण कोपिना चैवं धिक्कृता दैत्यपुंगवाः १७.
मग क्रोधाने भरलेल्या वृत्राने त्या दैत्यांच्या प्रमुखांना निंदा केली.
हे धूम्राक्ष महाकाल महादैत्य वृकासुर १७.
अहो धूम्राक्ष, महाकाळ, महान दैत्य, वृकासुर,
स्वर्गद्वारं विहायैव क्षत्रियाणां मनस्विनाम् १७.
स्वर्गाचे दार सोडून, अहो मनस्वी क्षत्रियांनो,
संगरे मरणं येषां ते यांति परमं पदम् १७.
ज्यांना युद्धात मृत्यू येतो, ते परमपदाला पोहोचतात.
त्यजन्ति संगरं ये वै ते यांति निरयं ध्रुवम्॥ १७.
पण जे युद्ध सोडतात, ते निश्चितच नरकात जातात.
ये ब्राह्मणार्थे भृत्यार्थे स्वार्थे वै शस्त्रपाणयः १७.
जे ब्राह्मणासाठी, नोकरासाठी किंवा स्वतःसाठी शस्त्र उचलतात,
शस्त्रघातहता ये वै मृता वा संगरे तथा १७.
जे शस्त्राघाताने मारले जातात किंवा युद्धात मरतात,
शस्त्रैर्विच्छिन्नदेहा ये गवार्थे स्वामिकारणात् १७.
जे गायींसाठी किंवा मालकासाठी शस्त्रांनी शरीर फाडले जातात,
तस्माद्रणेऽपि ये शूराः पापिनो निहताः पुरः १७.
म्हणूनच, युद्धात जरी पापी असले तरी जे शूर असतात आणि समोरच मारले जातात,
अथवा तीर्थगमनं वेदाध्ययनमेव च १७.
किंवा तीर्थयात्रा आणि वेदांचा अभ्यास —
ऐकपद्येन तान्येव कलां नार्हंति षोडशीम् १७.
हे सगळे एकत्र जरी केले, तरीसुद्धा त्याच्या सोळाव्या भागालाही ते जुळत नाहीत.
तस्माद्युद्धावदानं च कर्तव्यमविशंकितैः १७.
म्हणून न घाबरता युद्धात शौर्याचे कृत्य करावे.
यूयं सर्वे शौरवृत्त्या समेताः कुलेन शीलेन महानुभावाः १७.
तुम्ही सगळे शौर्य, कुल आणि चांगुलपणामुळे एकत्र आलेले, खरोखर मोठ्या मनाचे आहात.
त एव सर्वे खलु पापलोकान्गच्छंति नूनं वचनात्स्मृतेश्च॥ १७.
शास्त्र आणि स्मृती सांगतात, की असे लोक नक्कीच वाईट लोकांत जातात.
ये पापिष्ठास्त्वधर्म्मस्था ब्रह्मघ्ना गुरुतल्पगाः १७.
जे फार पापी, अधार्मिक, ब्राह्मणहत्यारे किंवा गुरूच्या पत्नीला स्पर्श करणारे असतात —
तस्माद्भवद्भिर्योद्धव्यं स्वामिकार्यभरक्षमैः १७.
म्हणून तुम्ही सर्वांनी आपल्या स्वामीच्या कार्यासाठी धैर्याने लढले पाहिजे.
चक्रुस्ते वचंनं तस्य असुराश्च सुरान्प्रति १७.
असुरांनी त्याचे शब्द मान्य केले आणि देवांवर चाल करून गेले.
तस्मिन्प्रवृत्ते तुमुले विगाढे वृत्रो महादैत्यपतिः स एकः १७.
त्या भीषण आणि खोल युद्धात, मोठा दैत्यांचा राजा वृत्र एकटाच उभा राहिला.
श्रृणु वाक्यं मया चोक्तं धर्म्मार्थसहितं हितम् १७.
मी सांगितलेले हे धर्मयुक्त आणि हितकारक शब्द ऐका.
किंबलार्थपरो भूत्वा विश्वरूपो हतस्त्वया १७.
तुच्छ फायद्यासाठी तू विश्वरूपाचा वध का केला?
ये दीर्घदर्शिनो मंदा मूढा धर्मबहिष्कृताः तत्सर्वं विद्धि देवेंद्र मनसा संप्रधार्यताम्॥ १७.
हे देवराज, जे दूरदृष्टी नसलेले, मूर्ख, भ्रमित आणि धर्माबाहेर गेलेले आहेत — हे सर्व तू मनात समजून घे.
तस्माद्धर्म्मपरो भूत्वा युध्यस्व गतकल्मषः १७.
म्हणून तू धर्माला धरून, पापमुक्त होऊन युद्ध कर.
मा प्रयाहि स्थिरो भूत्वा देवैश्च परिवारितः ऐरावतं समारुह्य ययौ वृत्रजिघांसया॥ १७.
जाऊ नकोस; स्थिर राहा, देवांच्या वेढ्यात. मग ऐरावतावर बसून, वृत्राचा वध करण्याच्या इच्छेने तो निघाला.
इंद्रमायांतमालोक्य वृत्रो बलवतां वरः १७.
इंद्र येताना पाहून, बलवानांमध्ये श्रेष्ठ असलेला वृत्र —
आदौ मां प्रहरस्वेति तस्मात्त्वां घातयाम्यहम्॥ १७.
'आधी मला मार, मग मी तुला ठार करतो,' असे म्हणाला.
इत्येवमुक्तो देवेंद्रो जघान गदया भृशम् १७.
असे म्हणताच, इंद्राने त्याला गदेद्वारे जोरात मारले.
तामापतंतिं जग्राह करेणैकेन लीलया १७.
ती गदा झेपावत असताना, त्याने ती सहजपणे एका हाताने पकडली.
सा गदा पातयामास सवज्रं च पुरंदरम् १७.
ती गदा घेऊन पुरंदराला आणि त्याच्या वज्रासकट खाली पाडलं.
नयध्वं स्वामिनं देवाः स्वपुरीममरावतीम्॥ १७.
देवतांनो, तुमच्या स्वामीला अमरावती या आपल्या नगरीत घेऊन जा.