तत्रागतं समीक्ष्याथ नमुचिः क्रोधमूर्छितः १७.
तेव्हा तिथे त्याला येताना पाहून, नमुचि रागाने भरून गेला.
समुद्रस्य तटः कस्मात्सेवितः सुरसत्तम १७.
देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, समुद्राच्या काठी सोडून तू इथे का आलास?
त्वदीयेनैव वज्रेण किं कृतं मम दुर्मते॥ १७.
दुष्टा, तुझ्याच वज्राने माझ्यावर काय केलंस?
तथान्यानि च शस्त्राणि अस्त्राणि सुबहूनि च १७.
आणि इतर अनेक शस्त्रांनी आणि अस्त्रांनीही,
किं करिष्यसि मां हंतुं युद्धाय समुपस्थितः १७.
युद्धासाठी तू समोर आलास, आता मला मारायला काय करणार आहेस?
त्वां गातयामि चाद्यैव यदि तिष्ठसि संयुगे १७.
आजच मी तुला संपवीन, जर तू या युद्धात ठाम उभा राहिलास तर.
एवं स गर्वितं तस्य वाक्यमाहवशोभिनः १७.
याप्रमाणे, युद्धात शोभा आणणारी त्याची गर्विष्ठ वचने,
फेनं करस्थं दृष्ट्वा तु असुरा जहसुस्तदा॥ १७.
त्याच्या हातात फेन पाहून, त्या वेळी असुर हसले.
क्षयं गतानि चास्त्राणि पेनेनैव पुरंदरः १७.
सर्व अस्त्रे संपली होती आणि पुरंदराच्या हातात फक्त फेन उरला होता.
एवं प्रहस्य नमुचिरज्ञाय पुरंदरम् १७.
नमुचि पुरंदराला ओळखू न शकल्यामुळे हसला.
तदैव तं स फेनेन शीघ्रमिंद्रो जघान ह॥ १७.
त्याक्षणीच इंद्राने फेनाने त्याच्यावर झपाट्याने वार केला.
हते तु नमुचौ देवाः सर्वे चैव मुदान्विताः १७.
नमुचि मारला गेल्यावर सर्व देवता आनंदाने भरून गेले.
तदा सर्वे जयं प्राप्ता हत्वा नमुचिमाहवे १७.
तेव्हा सर्वांनी नमुचिला युद्धात मारून विजय मिळवला.
पुनः प्रववृते युद्धं देवानां दानवैः सह १७.
पुन्हा एकदा देव आणि दैत्यांमध्ये युद्ध सुरू झाले.
यदा ते ह्यसुरा देवैः पातिताश्च पुनःपुनः १७.
जेव्हा जेव्हा दैत्य देवांनी पुन्हा पुन्हा हरवले जात होते,
वृत्रं दृष्ट्वा तदा सर्वे ससुरासुरमानवाः १७.
त्या वेळी, वृत्राला पाहून सर्व देव, दैत्य आणि माणसे,
एवं भीतेषु सर्वेषु सुरसिद्धेषु वै तदा १७.
त्या वेळी सर्व देव आणि सिद्ध घाबरले होते.
छत्रेण ध्रियमाणेन चामरेण विराजितः १७.
छत्र धरलेले आणि चामराने शोभलेले तो तेजस्वी दिसत होता.
वृत्रं विलोक्य ते सर्वे लोकपाला महेश्वराः १७.
वृत्राला पाहून सर्व लोकपाल आणि महेश्वर,
मनसाचिंतयन्सर्वे शंकरं लोकशंकरम् १७.
सर्वांनी मनात लोकांचे कल्याण करणाऱ्या शंकराचे चिंतन केले.
गुरुणा विदितः सद्यो विश्वासेन परेण हि १७.
गुरूंनी हे सर्व त्वरित आणि पूर्ण विश्वासाने जाणले.
कार्तिके शुक्लपक्षे तु मंदवारे त्रयोदशी १७.
कार्तिक महिन्यात, शुक्ल पक्षात, सोमवारी, त्रयोदशीला,
तस्यां प्रदोषसमये लिंगरूपी सदाशिवः १७.
त्या दिवशी प्रदोषकाळी सदाशिव लिंगरूपात प्रकट होतो.
स्नात्वा मध्याह्नसमये तिलामलकसंयुतम् १७.
मध्यान्ही स्नान करून, तिळ आणि आवळा घेऊन,
पश्चात्प्रदोषवेलायां स्थावरं लिंगमर्च्चयेत् १७.
नंतर प्रदोषकाळी स्थिर लिंगाची पूजा करावी.
जने वा विजने वापि अरण्ये वा तपोवने १७.
लोकांमध्ये असो, एकट्याने असो, जंगलात किंवा तपोवनात असो,
ग्रामद्बहिः स्थितं लिंगं ग्रामाच्छतगुणं फलम् १७.
गावाबाहेर असलेले लिंग गावातील लिंगापेक्षा शंभरपट फळ देते.
आरण्याच्छतगुणं पुण्यमर्चितं पार्वतं यथा तपोवनाश्रितं लिंगं पूजितं वा महाफलम्॥ १७.
जंगलात पूजा केल्याने शंभरपट पुण्य मिळते, पर्वतावरही तसेच; तपोवनातील लिंगाची पूजा केल्यास मोठे फळ मिळते.
तस्मादेतद्विभागेन शिवपूजनार्चनं बुधैः १७.
म्हणून या भेदानुसार बुद्धिमान लोक शिवाची पूजा आणि अर्चना करतात.
पंचपिंडान्समुद्धृत्य स्नानमात्रेण शोभनम् १७.
फक्त स्नान करून आणि पाच पिंड काढून टाकल्यावर ते शुभ होते.