वज्रेण जघ्ने तरसा नमुचिं देवराट् स्वयम् १७.
देवताधीशाने स्वतः वज्राने नमुचिला जोरात मारलं.
वज्रेणापि तदा सर्वे विस्मयं परमं गताः १७.
त्या वेळी वज्राने सुद्धा सर्वांना मोठा आश्चर्य वाटलं.
गदया नमुचिं जघ्ने गदा सापि विचूर्णिता १७.
त्याने गदेद्वारे नमुचिला मारलं, पण ती गदा देखील तुटून गेली.
तथा शूलेन महता तं जघान पुरंदरः १७.
तसंच पुरंदराने मोठ्या शूलाने त्याच्यावर प्रहार केला.
एवं तं वविधैः शस्त्रैराजघान सुरारिहा १७.
देवतांच्या शत्रूंचा संहार करणाऱ्या त्या वीराने त्याच्यावर अनेक प्रकारच्या शस्त्रांनी हल्ला केला.
तूष्णींभूतस्तदा चेंद्रश्चिंतया परया युतः १७.
तेव्हा इंद्र गप्प बसला आणि खोल विचारात गुंतला.
एतस्मिन्नंतरे तत्र महायुद्धे महाभये १७.
त्याच वेळी त्या भयंकर युद्धात आणि मोठ्या संकटात,
जह्येनमद्याशु महेंद्र दैत्यं दिवौकसां घोरतरं भयावहम् १७.
महेंद्रा, आजच तू या दैत्याचा, जो देवांना भीती दाखवतो, लवकरच नाश कर.
अन्येन शस्त्रेण च आहतोऽसौ वध्यः कदाचिन्न भवत्ययं तु १७.
इतर कुठल्याही शस्त्राने मारले तरी हा कधीच मरत नाही; पण या शस्त्राने त्याचा नाश होऊ शकतो.
निशम्य वाचं परमार्थयुक्तां दैवीं सदानंदकरीं शुभावहाम् १७.
ती परम सत्याने भरलेली, नेहमी आनंद आणि शुभता देणारी दैवी वाणी ऐकून,
तत्रागतं समीक्ष्याथ नमुचिः क्रोधमूर्छितः १७.
तेव्हा तिथे त्याला येताना पाहून, नमुचि रागाने भरून गेला.
समुद्रस्य तटः कस्मात्सेवितः सुरसत्तम १७.
देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, समुद्राच्या काठी सोडून तू इथे का आलास?
त्वदीयेनैव वज्रेण किं कृतं मम दुर्मते॥ १७.
दुष्टा, तुझ्याच वज्राने माझ्यावर काय केलंस?
तथान्यानि च शस्त्राणि अस्त्राणि सुबहूनि च १७.
आणि इतर अनेक शस्त्रांनी आणि अस्त्रांनीही,
किं करिष्यसि मां हंतुं युद्धाय समुपस्थितः १७.
युद्धासाठी तू समोर आलास, आता मला मारायला काय करणार आहेस?
त्वां गातयामि चाद्यैव यदि तिष्ठसि संयुगे १७.
आजच मी तुला संपवीन, जर तू या युद्धात ठाम उभा राहिलास तर.
एवं स गर्वितं तस्य वाक्यमाहवशोभिनः १७.
याप्रमाणे, युद्धात शोभा आणणारी त्याची गर्विष्ठ वचने,
फेनं करस्थं दृष्ट्वा तु असुरा जहसुस्तदा॥ १७.
त्याच्या हातात फेन पाहून, त्या वेळी असुर हसले.
क्षयं गतानि चास्त्राणि पेनेनैव पुरंदरः १७.
सर्व अस्त्रे संपली होती आणि पुरंदराच्या हातात फक्त फेन उरला होता.
एवं प्रहस्य नमुचिरज्ञाय पुरंदरम् १७.
नमुचि पुरंदराला ओळखू न शकल्यामुळे हसला.
तदैव तं स फेनेन शीघ्रमिंद्रो जघान ह॥ १७.
त्याक्षणीच इंद्राने फेनाने त्याच्यावर झपाट्याने वार केला.
हते तु नमुचौ देवाः सर्वे चैव मुदान्विताः १७.
नमुचि मारला गेल्यावर सर्व देवता आनंदाने भरून गेले.
तदा सर्वे जयं प्राप्ता हत्वा नमुचिमाहवे १७.
तेव्हा सर्वांनी नमुचिला युद्धात मारून विजय मिळवला.
पुनः प्रववृते युद्धं देवानां दानवैः सह १७.
पुन्हा एकदा देव आणि दैत्यांमध्ये युद्ध सुरू झाले.
यदा ते ह्यसुरा देवैः पातिताश्च पुनःपुनः १७.
जेव्हा जेव्हा दैत्य देवांनी पुन्हा पुन्हा हरवले जात होते,
वृत्रं दृष्ट्वा तदा सर्वे ससुरासुरमानवाः १७.
त्या वेळी, वृत्राला पाहून सर्व देव, दैत्य आणि माणसे,
एवं भीतेषु सर्वेषु सुरसिद्धेषु वै तदा १७.
त्या वेळी सर्व देव आणि सिद्ध घाबरले होते.
छत्रेण ध्रियमाणेन चामरेण विराजितः १७.
छत्र धरलेले आणि चामराने शोभलेले तो तेजस्वी दिसत होता.
वृत्रं विलोक्य ते सर्वे लोकपाला महेश्वराः १७.
वृत्राला पाहून सर्व लोकपाल आणि महेश्वर,
मनसाचिंतयन्सर्वे शंकरं लोकशंकरम् १७.
सर्वांनी मनात लोकांचे कल्याण करणाऱ्या शंकराचे चिंतन केले.