विबाहुर्बाहुको घोरस्तथा वै घोरदर्शनः यथाक्रमं चोपविष्टा राहुः केतुस्तथैव च॥ १२.
विबाहु, बाहुक, घोर, घोरदर्शन, राहु आणि केतु हे सर्व आपापल्या जागी बसले होते.
तेषां तु कोटिसंख्यानां दैत्यानां पंक्तिरास्थिता॥ १२.
त्या असंख्य दैत्यांची एक लांब रांग तिथे उभी राहिली.
ततस्तया तदा देव्या अमृतार्थं हि वै द्विजाः १२.
त्या वेळी, त्या देवीने अमृतासाठी सर्वांना बोलावले, हे द्विजांनो.
सर्वे विज्ञापिताः सद्यो गृहीतकलशा तदा १२.
सर्वांना ताबडतोब कळवले गेले आणि त्यांनी लगेच आपापले कलश उचलले.
करस्थेन तदा देवी कलशेन विराजिता १२.
त्या वेळी देवीच्या हातात कलश घेऊन ती फारच तेजस्वी दिसत होती.
परिवेषधराः सर्वे सुरास्ते ह्यसुरांतिकम् १२.
सर्व देवता आपापले भांडे घेऊन असुरांच्या जवळ आले.
तान्दृष्ट्वा मोहिनी सद्य उवाच प्रमदोत्तमा॥ १२.
त्यांना पाहून, स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या मोहिनीने तात्काळ बोलायला सुरुवात केली.
एते ह्यतिथयो ज्ञेया धर्म्मसर्वस्वसाधनाः प्रमाणं भवतां चाद्य कुरुध्वं मा विलंबथ॥ १२.
हे पाहुणे आहेत, हे समजावे. हे सर्व धर्माचे साधन आहेत. आज हेच तुमचे प्रमाण असो—मुळीच वेळ न दवडता हे करा.
परेषामुपकारं च ये कुर्वंति स्वशक्तितः १२.
जे लोक आपल्या शक्तीनुसार दुसऱ्यांसाठी उपकार करतात,
केवलात्मोदरार्थाय उद्योगं ये प्रकुर्वते १२.
आणि जे फक्त स्वतःच्या पोटासाठीच प्रयत्न करतात,
तस्माद्विभजनं कार्यं मयैतस्य शुभव्रताः १२.
म्हणून, शुभव्रतीनो, या अमृताचे वाटप मीच करणार आहे.
इत्युक्ते वचने देव्या तथा चक्रुरतं द्रिताः १२.
देवीने हे शब्द बोलताच, सर्वांनी लगेच तसेच केले.
उपविष्टाश्च ते सर्वे अमृतार्थं च भो द्विजाः मोहिनी सर्वधर्म्मज्ञा असुराणां स्मयन्निव॥ १२.
सर्वजण अमृतासाठी बसले; मोहिनी, सर्व धर्म जाणणारी, असुरांकडे हसत पाहू लागली.
आदौ ह्यभ्यागताः पूज्या इति वै वैदिकी श्रुतिः॥ १२.
पहिल्यांदा आलेल्यांचा सन्मान करावा, अशी वैदिक शिकवण आहे.
तस्माद्यूयं वेदपराः सर्वे देवपरायणाः अमृतं हि महाभागा बलिमुख्या वदंतु भोः॥ १२.
म्हणून, वेद आणि देव यांना समर्पित असलेल्या तुम्हा सर्वांना, हे भाग्यवानांनो, बलवानांपैकी प्रमुखाने सांगा की अमृत कोणाला द्यावे.
बलिनोक्ता तदा देवी यत्ते मनसि रोचते १२.
तेव्हा बळीने देवीला सांगितले, 'तुमच्या मनाला जे आवडते तेच करा.'
एवं संमानिता तेन बलिना भावितात्मना १२.
त्या उदार मनाच्या बळीने तिचा मान केला.
तस्मान्नरेन्द्रकरभोरुलसद्दृकूला श्रोणीतटालसगतिर्मविह्वलांगी १२.
म्हणून, तिची मांडी राजहत्तीच्या सोंडेप्रमाणे, कंबर डुलणारी आणि शरीर थोडेसे थरथरत, ती चालू लागली.
तदा तु देवी परिवेषयंती सा मोहिनी देवगणाय साक्षात् १२.
त्या वेळी मोहिनी देवी स्वतः देवांच्या समूहाला प्रत्यक्षपणे अमृत वाटू लागली.
पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं तया परया विश्वमूर्त्या १२.
पुन्हा त्या विश्वमूर्तीने देवांना अमृताचा सार दिला.
सर्वे दैत्या आसनस्था पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं पीडिताश्च १२.
सर्व दैत्य बसूनच राहिले, आणि देवांना पुन्हा अमृत मिळाले, त्यामुळे दैत्य त्रस्त झाले.
ततस्तथाविधान्दृष्ट्वा दैत्यांस्तान्मोहमाश्रितान् १२.
मग दैत्यांना अशा अवस्थेत, मोहाच्या प्रभावाखाली पाहून,
देवानां रूपमास्थाय अमृतार्थं त्वरान्वितौ १२.
ते दोघे अमृतासाठी देवांचे रूप घेऊन घाईने आले.
यदामृतं पातुकामो राहुः परमदुर्जयः १२.
जेव्हा अत्यंत दुर्जय राहू अमृत पिण्याची इच्छा करू लागला,
तदा तस्य शिरश्छिन्नं राहोर्दुर्विग्रहस्य च भ्रममाणं तदा ह्यद्रींश्चूर्णयामास वै तदा॥ १२.
मग त्या भयंकर राहूचे डोके छाटले गेले; ते डोके भटकत असताना पर्वतांना चुरडू लागले.
साद्रिश्च सर्वभूलोकश्चूर्णितश्च तदाऽभवत् १२.
त्या वेळी सर्व भुवनांसह पर्वतही चुरडले गेले.
दृष्ट्वा तदा महादेवस्तस्योपरि तु संस्थितः १२.
हे पाहून महादेव त्या डोक्यावर उभा राहिला.
पीडनं तत्समीपेथ निवास इति नाम वै॥ १२.
त्या ठिकाणी झालेल्या यातनेला 'निवास' असे नाव पडले.
महतामालयं यस्माद्यस्यास्तच्चरणांबुजम् १२.
ज्याच्या चरणकमळांना मोठ्या लोकांनी वंदन केले, तोच खरा निवास आहे.
केतुश्च धूमरूपोऽसावाकाशे विलयं गतः १२.
धुरासारखा केतू आकाशात नाहीसा झाला.