बभूव गायकानां च गायनं सुमहत्तदा ११.
त्या वेळी गायकांचे गायन फारच गूंजू लागले.
एवं वाद्यप्रभेदैश्च विष्णुं सर्वात्मना हरिम् ११.
अशा विविध वाद्यांच्या गजरात सर्वांनी सर्वव्यापी हरिवर श्रीविष्णूचे स्तवन केले.
तथा जगुर्नारदतुंबुरादयो गंधर्वयक्षाः सुरसिद्ध संघाः ११.
त्याचप्रमाणे नारद, तुम्बुरू आणि इतर गंधर्व, यक्ष, देव, सिद्ध यांच्या समूहानेही गाणे गायले.
प्रणम्य परमात्मानं रमायुक्तं जनार्द्दनम् १२.
रमेसह एकरूप असलेल्या जनार्दन, त्या परमात्म्याला वंदन करून,
उदधेर्मथ्यमानाच्च निर्गतः सुमहायशाः १२.
समुद्र मंथन होत असताना, मोठ्या कीर्तीचा तो तेथून प्रकट झाला.
पाणिभ्यां पूर्णकलशं सुधायाः परिगृह्य वै १२.
त्याने दोन्ही हातांनी अमृताने भरलेला कलश घट्ट पकडला.
तदा दैत्याः समं गत्वा हर्तुकामा बलादिव १२.
तेव्हा दैत्य एकत्र येऊन, तो कलश बळजबरीने घेण्यासाठी धावले.
यावत्तरंगमालाभिरावृतोऽभूद्भिषक्तमः १२.
त्या क्षणी, लाटा वेढून घेत असताना, श्रेष्ठ वैद्य दृष्टीआड झाला.
करस्थः कलशस्तस्य हृतस्तेन बलादिव १२.
त्याच्या हातातील कलश दैत्यांनी बळाने हिसकावून घेतला.
कलशं सुधया पूर्णं गृहीत्वा ते समुत्सुकाः १२.
अमृताने भरलेला कलश मिळताच, ते सर्वजण अतिशय उत्सुक झाले.
अनुजग्मुः सुसंनद्धा योद्धुकामाश्च तैः सह १२.
शस्त्रांनी सज्ज होऊन, युद्धाची इच्छा धरून, त्यांनी एकत्र पाठलाग केला.
वयं तु केवलं देवाः सुधया परितोषिताः १२.
पण आम्ही देव मात्र अमृत मिळाल्याने समाधानी झालो.
त्रिविष्टपं मुदा युक्तैः किमस्माभिः प्रयोजनम् अधुना विदितं तत्तु नात्र कार्या विचारणा॥ १२.
आता आनंदाने स्वर्गात स्थिर झालो आहोत—आता आपल्याला दुसऱ्या कशाची गरज नाही. हे सर्वज्ञात आहे; यावर अधिक विचार करण्याची आवश्यकता नाही.
एवं निर्भार्त्सितास्तेन बलिना सुरसत्तमाः १२.
मग त्या बलाढ्याने देवश्रेष्ठांना कठोर शब्दांनी सुनावले.
तं दृष्ट्वा विष्णुना सर्वे सुरा भग्नमनोरथा १२.
त्याला पाहून सर्व देवांची आशा खचली.
मा त्रासं कुरुतात्रार्थ आनयिष्यामि तां सुधाम् १२.
इथे घाबरू नका; मी ती अमृत तुम्हाला आणून देईन.
स्थापयित्वा सुरान्सर्वांस्तत्रैव मधुसूदनः १२.
मधुसूदनाने सर्व देवांना तिथेच थांबवले.
तावद्दैत्याः सुसंरब्धाः परस्परमथाब्रुवन् १२.
तेवढ्यात, दैत्य अत्यंत संतापून एकमेकांशी बोलू लागले.
एवं प्रवर्तमाने तु मोहिनीरूपमाश्रिताम् १२.
अशी स्थिती असताना, तिने मोहिनीचे रूप धारण केले.
विस्मयेन समाविष्टा बभूवुस्तृषितेक्षणाः १२.
आश्चर्याने भारावून, त्यांच्या तहानलेल्या नजरा तिच्यावर खिळल्या.
सुधा त्वया विभक्तव्या सर्वेषां गतिहेतवे १२.
सर्वांच्या भाग्याकरता, तू हे अमृत सर्वांना वाटले पाहिजे.
एवमुक्ता ह्युवाचेदं स्मयमाना बलिं प्रति १२.
असे ऐकून, ती हसत बळीला उत्तर देऊ लागली.
अनृतं साहसं माया मूर्खत्वमति लोभता १२.
खोटं बोलणं, जबरदस्ती करणं, फसवणूक, मूर्खपणा आणि लोभ —
निःस्नेहत्वं च विज्ञेयं धूर्तत्वं चैव तत्त्वतः १२.
आपुलकीचा अभाव आणि चलाखपणा हेही खरेपणाने ओळखावे.
यथैव श्वापदानां च वृका हिंसापरायणाः धूर्ता तथा मनुष्याणां स्त्रीज्ञेया सततं बुधैः॥ १२.
जशी जंगली प्राण्यांमध्ये लांडगे नेहमी हिंसक असतात, तशीच माणसांमध्ये स्त्रिया नेहमी धूर्त असतात, असं शहाण्यांनी समजावं.
मया सह भवद्भिश्च कथं सख्यं प्रवर्तते १२.
माझ्या आणि तुमच्या मध्ये मैत्री कशी होईल?
तस्माद्भवद्भिः संचिंत्यकार्याकार्यविचक्षणैः १२.
म्हणून तुम्ही काय करावं आणि काय करू नये हे नीट विचारून ठरवा.
अद्यामृतं च सर्वेषां विभजस्व यथातथम् १२.
आता सर्वांना अमृत योग्य आणि न्यायाने वाटा.
एवमुक्ता तदा देवी मोहिनी सर्वमंगला १२.
असं म्हटल्यावर सर्व मंगलमय मोहिनी देवीने—
यूयं सर्वे कृतार्थाश्च जाता दैवेन केनचित् १२.
तुम्ही सर्वजण कुठल्यातरी दैवी कृपेने आपलं उद्दिष्ट साध्य केलं आहे.