पांडुरं गजमारूढां स्तूयमानां महर्षिभिः ११.
पांढऱ्या हत्तीवर बसलेली तिला महर्षी स्तुती करत होते.
कराग्रे ध्रियमाणां तां दृष्ट्वा देवाः समुत्सुकाः ११.
तिच्या हातात अंकुश धरलेला पाहून देवांना उत्कंठा वाटू लागली.
देवांश्च दानवांश्चैव सिद्धचारणपन्नगान् ११.
देव, दानव, सिद्ध, चारण आणि नाग अशा सर्वांना
आलोकितास्तथा देवास्तया लक्ष्म्या श्रियान्विताः दैत्यास्ते निःश्रिका जाता ये श्रियाऽनवलोकिताः॥ ११.
त्या लक्ष्मीने आपल्या तेजाने युक्त होऊन पाहिले; ज्या दैत्यांकडे तिने पाहिले नाही, ते श्रीहीन झाले.
निरीक्ष्यमाणा च तदा मुकुन्दं तमालनीलं सुकपोलनासम् ११.
त्या वेळी ती मुकुंदाकडे पाहू लागली, जो तमाळ वृक्षासारखा काळा, सुंदर गाल आणि नाक असलेला होता.
दृष्ट्वा तदैव सहसा वनमालयान्विता लक्ष्मीर्गजादवततार सुविस्मयंती ११.
त्या क्षणीच, त्याच्या गळ्यात वनफुलांची माळ पाहून, लक्ष्मी आश्चर्यचकित होऊन हत्तीवरून खाली उतरली.
वामांगमाश्रित्य तदा महात्मनः सोपाविशत्तत्र समीक्ष्य ता उभौ ११.
म्हणून त्या महात्म्याच्या डाव्या बाजूला जाऊन ती बसली, आणि सर्वांनी त्या दोघांकडे पाहिले.
सर्वेषामेव लोकानामैकपद्येन सर्वशः ११.
सर्व लोकांच्या समोर, पूर्ण एकरूपतेने ते एकत्र बसले.
लक्ष्म्या वृतो महाविष्णुर्लक्ष्मीस्तेनैव संवृता ११.
लक्ष्मीने महाविष्णूला वेढले आणि तिनेही त्याच्या आलिंगनात आपली जागा घेतली.
शंखाश्च पटहाश्चैव मृदंगानकगोमुखाः ११.
शंख, ढोल, मृदंग आणि गोमुख वाद्ये वाजू लागली.
बभूव गायकानां च गायनं सुमहत्तदा ११.
त्या वेळी गायकांचे गायन फारच गूंजू लागले.
एवं वाद्यप्रभेदैश्च विष्णुं सर्वात्मना हरिम् ११.
अशा विविध वाद्यांच्या गजरात सर्वांनी सर्वव्यापी हरिवर श्रीविष्णूचे स्तवन केले.
तथा जगुर्नारदतुंबुरादयो गंधर्वयक्षाः सुरसिद्ध संघाः ११.
त्याचप्रमाणे नारद, तुम्बुरू आणि इतर गंधर्व, यक्ष, देव, सिद्ध यांच्या समूहानेही गाणे गायले.
प्रणम्य परमात्मानं रमायुक्तं जनार्द्दनम् १२.
रमेसह एकरूप असलेल्या जनार्दन, त्या परमात्म्याला वंदन करून,
उदधेर्मथ्यमानाच्च निर्गतः सुमहायशाः १२.
समुद्र मंथन होत असताना, मोठ्या कीर्तीचा तो तेथून प्रकट झाला.
पाणिभ्यां पूर्णकलशं सुधायाः परिगृह्य वै १२.
त्याने दोन्ही हातांनी अमृताने भरलेला कलश घट्ट पकडला.
तदा दैत्याः समं गत्वा हर्तुकामा बलादिव १२.
तेव्हा दैत्य एकत्र येऊन, तो कलश बळजबरीने घेण्यासाठी धावले.
यावत्तरंगमालाभिरावृतोऽभूद्भिषक्तमः १२.
त्या क्षणी, लाटा वेढून घेत असताना, श्रेष्ठ वैद्य दृष्टीआड झाला.
करस्थः कलशस्तस्य हृतस्तेन बलादिव १२.
त्याच्या हातातील कलश दैत्यांनी बळाने हिसकावून घेतला.
कलशं सुधया पूर्णं गृहीत्वा ते समुत्सुकाः १२.
अमृताने भरलेला कलश मिळताच, ते सर्वजण अतिशय उत्सुक झाले.
अनुजग्मुः सुसंनद्धा योद्धुकामाश्च तैः सह १२.
शस्त्रांनी सज्ज होऊन, युद्धाची इच्छा धरून, त्यांनी एकत्र पाठलाग केला.
वयं तु केवलं देवाः सुधया परितोषिताः १२.
पण आम्ही देव मात्र अमृत मिळाल्याने समाधानी झालो.
त्रिविष्टपं मुदा युक्तैः किमस्माभिः प्रयोजनम् अधुना विदितं तत्तु नात्र कार्या विचारणा॥ १२.
आता आनंदाने स्वर्गात स्थिर झालो आहोत—आता आपल्याला दुसऱ्या कशाची गरज नाही. हे सर्वज्ञात आहे; यावर अधिक विचार करण्याची आवश्यकता नाही.
एवं निर्भार्त्सितास्तेन बलिना सुरसत्तमाः १२.
मग त्या बलाढ्याने देवश्रेष्ठांना कठोर शब्दांनी सुनावले.
तं दृष्ट्वा विष्णुना सर्वे सुरा भग्नमनोरथा १२.
त्याला पाहून सर्व देवांची आशा खचली.
मा त्रासं कुरुतात्रार्थ आनयिष्यामि तां सुधाम् १२.
इथे घाबरू नका; मी ती अमृत तुम्हाला आणून देईन.
स्थापयित्वा सुरान्सर्वांस्तत्रैव मधुसूदनः १२.
मधुसूदनाने सर्व देवांना तिथेच थांबवले.
तावद्दैत्याः सुसंरब्धाः परस्परमथाब्रुवन् १२.
तेवढ्यात, दैत्य अत्यंत संतापून एकमेकांशी बोलू लागले.
एवं प्रवर्तमाने तु मोहिनीरूपमाश्रिताम् १२.
अशी स्थिती असताना, तिने मोहिनीचे रूप धारण केले.
विस्मयेन समाविष्टा बभूवुस्तृषितेक्षणाः १२.
आश्चर्याने भारावून, त्यांच्या तहानलेल्या नजरा तिच्यावर खिळल्या.