आयातो हि महाकालस्तथारूपो महाबलः ५.
खरंच, तो महान काळ अशा रूपात, प्रचंड बळ घेऊन आला आहे.
तं दृष्ट्वा भयवित्रस्तो नन्दी स विललाप ह ५.
त्याला पाहून नंदी घाबरून, भीतीने व्याकुळ होऊन रडू लागला.
किरातेन कृतं तत्र यथापूर्वमविस्खलम् ५.
तेथे किराताने पूर्वीप्रमाणेच, कुठलीही चूक न करता सर्व विधी केले.
स्नपनं तस्य कृत्वा च ततो गंडूषवारिणा ५.
त्याने स्नान करून, मग तोंड धुण्यासाठी पाणी घेतले.
दण्डवत्पतितो भूमावुत्थाय स्वगृहं गतः ५.
तो जमिनीवर दंडवत पडला, मग उठून आपल्या घरी गेला.
पुरोधसा सह तदा नंदीव्याकुलचेतसा ५.
तेव्हा पुजाऱ्यासोबत, नंदी व्याकुळ मनाने होता.
निवेद्य तेषु तत्सर्वं किरातेन च यत्कृतम् ५.
त्यांनी तेथे किराताने केलेले सर्व काही सांगितले.
संप्रधार्य ततः सर्वे मिलित्वा धर्मशास्त्रतः ५.
मग सर्वांनी एकत्र येऊन, धर्मशास्त्राप्रमाणे विचार केला.
इदं विघ्नं समुत्पन्नं दुर्निवार्यं सुरैरपि ५.
हा विघ्न उद्भवला आहे, जो देवांनाही टाळता येणार नाही.
तथेति मत्वासौ नंदी शिवस्योत्पाटनं तदा ५.
असं ठरवून, नंदीने मग शंकराची मूर्ती हलविण्याचा निर्णय घेतला.
सुवर्णपीठिकां कृत्वा नवरत्नसुशोभिताम् ५.
त्याने सोन्याचा पाट तयार केला, जो नवरत्नांनी सुंदर सजवलेला होता.
अथापरे द्युरायातः किरातः शिवमंदिरम् ५.
मग दुसऱ्या दिवशी, किरात शंकराच्या मंदिरात आला.
मौनं विहाय सहसा ह्याक्रोशन्निदमब्रवीत् ५.
मौन सोडून, तो अचानक जोरात ओरडला आणि म्हणाला:
न दृष्टोसि मया त्वं हि त्यजाम्यद्य कलेवरम् ५.
मी तुला पाहिलं नाही; आज मी हे शरीर सोडतो.
हे रुद्र हे महादेव दर्शयात्मानमात्मना॥ ५.
हे रुद्र, हे महादेव, स्वतःच्या स्वरूपाने मला दर्शन दे.
एवं साक्षेपमधुरैर्वाक्यैः क्षिप्तः सदाशिवः ५.
अशा टोचणाऱ्या पण गोड शब्दांनी, सदा शिव चिडला.
विभेदाशु ततो बाहूनास्फोट्यैव रुषाब्रवीत् ५.
मग त्याने पटकन आपले हात फोडले, रागाने त्यांना आपटून बोलला.
इति क्षिप्त्वा ततोंत्राणि मांसमुत्कृत्य सर्वतः ५.
असं करत त्याने स्नायू फेकून दिले, आणि सर्व अंगावरचं मांस फाडलं.
स्वस्थं च हृदयं कृत्वा सस्नौ तत्सरसि ध्रुवम् ५.
आपलं मन शांत करून त्याने त्या पवित्र सरोवरात स्नान केलं.
पूजयित्वा यथान्यायं दंडवत्पतितो भुवि॥ ५.
योग्य पद्धतीने पूजा करून तो जमिनीवर दंडवत पडला.
ध्यानस्थितस्ततस्तत्र किरातः शिवसंनिधौ ५.
मग तो किरात तिथेच ध्यानस्थ अवस्थेत, शिवांच्या सान्निध्यात राहिला.
कर्पूरगौरो द्युतिमान्कपर्दी चंद्रशेखरः ५.
त्याला कर्पूरासारखा शुभ्र, तेजस्वी, जटाधारी आणि चंद्रकोर मस्तकी असलेला एक दिव्य पुरुष दिसला.
भोभो वीर महाप्राज्ञ मद्भक्तोसि महामते ५.
"अरे वीर, मोठ्या बुद्धीचा, तू माझा भक्त आहेस, अत्यंत बुद्धिमान आहेस!"
एवमुक्तः स रुद्रेण महाकालो मुदान्वितः ५.
रुद्रांनी असं म्हटल्यावर, तो किरात आनंदाने महाकाळ झाला.
ततो रुद्रं बभाषे स वरं सम्प्रार्थयाम्यहम् ५.
मग त्याने रुद्रांना म्हटलं, "मी तुझ्याकडून एक वर मागतो."
एतद्बुद्धात्मनो भक्तिं देहि जन्मनिजन्मनि ५.
"ज्याचं मन जागृत आहे, अशा तुझ्यावर मला प्रत्येक जन्मी भक्ती मिळू दे."
त्वं गुरुस्त्वं महामंत्रो मंत्रवेद्योऽसि सर्वदा ५.
"तूच माझा गुरु आहेस, तूच महान मंत्र आहेस, आणि मंत्रानेच तुला नेहमी ओळखता येतं."
निष्कामं वाक्यमाकर्ण्य किरातस्य तदा भवः ५.
किराताच्या निःस्वार्थ शब्दांनी भव प्रसन्न झाला.
तदा डमरुनादेन नादितं भुवनत्रयम् ५.
मग डमरूच्या नादाने तिन्ही लोक गूंजून गेले.
तदा दुंदुभयो नेदुः पटहाश्च सहस्रशः ५.
त्या क्षणी हजारो दुंदुभी आणि ढोल वाजू लागले.