श्रुत्वा च वचनं तेषां यमेन च पुरस्कृतः ५.
त्यांची वचने ऐकून आणि यमाने सन्मान दिल्यावर,
आनीतोयं तदा तैश्च पार्षदप्रवरोत्तमैः ५.
त्या श्रेष्ठ पार्षदांनी त्याला तिथे आणले.
अभ्युत्थायागतो रुद्रः परिष्वज्य तदा नृपम् ५.
रुद्र तेथे आले, उठले आणि त्या राजाला प्रेमाने मिठी मारली.
किं दातव्यं नृपश्रेष्ठ प्रयच्छामि तवेप्सितम् आनंदाश्रुकणान्मुंचन्प्रेम्णा नोवाच किंचन॥ ५.
राजांमध्ये श्रेष्ठा, तुला काय द्यावे? जे तुझे मनात आहे ते मी देईन. आनंदाश्रू आणि प्रेमाने डोळे भरून आले, पण तो काहीच बोलला नाही.
तदा कृतो महेशेन पार्षदो हि महात्मना ५.
मग महात्मा महेश्वराने त्याला आपला पार्षद केले.
नामोच्चारणमात्रेण रुद्रस्य परमात्मनः ५.
परमात्मा रुद्राचे फक्त नाव उच्चारले तरी,
रहेहरेति वै नाम्ना शंभोश्चक्रधरस्य च ५.
‘राहु’ आणि ‘हर’ ही दोन्ही नावे शंभू आणि चक्रधारी यांच्यासाठीच वापरली जातात.
महेशान्नापरो देवो दृश्यतेभुवनत्रये ५.
महेषा व्यतिरिक्त दुसरा कोणताही देव या तिन्ही लोकांत दिसत नाही.
पत्रैःपुष्पैः फलैर्वापि जलैर्वा विमलैः सदा ५.
पानं, फुलं, फळं किंवा अगदी शुद्ध पाण्यानेही नेहमीच—
करवीराद्दशगुणमर्कपुष्पं विशिष्यते ५.
फुलांमध्ये करवीर हे झेंडूच्या दहा पट अधिक श्रेष्ठ आहे.
शिवस्यांगणलग्ना या तस्मात्तां धारयेत्सदा ५.
शिवाच्या अंगणात जी वस्तू लागली आहे, ती नेहमी अंगावर घ्यावी.
सर्वपापहरं पुण्यं तच्छृणुध्वं द्विजोत्तमाः ५.
हे सर्व पापांचा नाश करणारे आणि पुण्य देणारे आहे, हे ऐका, श्रेष्ठ द्विजांनो.
तं खादितुं समायातः श्वाशिरस्युपरिस्थितः ५.
एक कुत्रा त्याला खाण्यासाठी आला आणि त्याच्या डोक्यावर उभा राहिला.
ललाटे पतिता तस्य त्रिपुंड्रांकिंतमुद्रया ५.
त्याच्या कपाळावर त्रिपुंडाची खूण उमटली होती.
कैलासं तस्करो नीतो रुद्रदूतैस्ततस्तदा ५.
मग रुद्रदूतांनी त्या चोराला कैलासावर नेले.
विभूत्वा मंडितांगानां नराणां पुण्यकर्मणाम् ५.
जे पुरुष विभूती लावतात आणि सत्कर्म करतात—
जटाकलापिनो ये च ये रुद्राक्षविभूषणाः ५.
जे जटा वाढवतात आणि जे रुद्राक्ष घालतात—
तस्मात्सदाशिवः पुंभिः पूजनीयो हि नित्यशः ५.
म्हणून पुरुषांनी सदा सदाशिवाची नेहमीच पूजा करावी.
प्रातस्तु दर्शनाच्छंभोर्नैशमेनो व्यपोहति पापं प्रणाशमायाति निशायां नैव गण्यते॥ ५.
सकाळी शंभूचे दर्शन घेतल्याने रात्रीचे पाप नाहीसे होते; पाप नष्ट होते आणि रात्रीचे पाप मोजले जात नाही.
शिवेति द्व्यक्षरं नाम महा पापप्रणाशनम् ५.
‘शिव’ हे दोन अक्षरी नाव मोठ्या पापांचा नाश करते.
शिवांगणे तु या भेरी स्थापिता पुण्यकर्मभिः पाषंडिनोऽप्यसद्वादास्तेऽपि यांति परां गतिम्॥ ५.
शिवाच्या अंगणात पुण्यवानांनी ठेवलेली भेरीमुळे, पाषंडी आणि असत्य बोलणारेही परमगतीला पोहोचतात.
पशोर्यस्य च संबद्धा चर्मणा च शिवालये स पशुः शिवसान्निध्यमाप्नोत्यत्र न संशयः॥ ५.
शिवमंदिरात ज्या जनावराला त्याच्या कातड्याने बांधले जाते, ते जनावर शिवाच्या सान्निध्यात पोहोचते—यात शंका नाही.
तस्मात्ततं च विततं घनं सुषिरमेव च ५.
म्हणून ताणलेली, पसरलेली, घट्ट किंवा पोकळ अशी—
गाथाश्च इतिहासाश्च गायनं च यथाविधि ५.
गीते, कथा, आणि योग्य पद्धतीने गायन—
कल्पयित्वा च गच्छंति शिवलोकं हि पापिनः ५.
नियत विधी करून, पापी लोकही शिवलोकात जातात.
गुरोर्मुखाच्च संप्राप्तशिवपूजारताश्च ये ५.
जे गुरुच्या तोंडून शिक्षण घेऊन शिवपूजेला मनापासून लागले आहेत—
सम्यग्बुद्ध्या समाचारा वर्णाश्रमयुता नराः ५.
जे लोक योग्य समजून आणि नीट आचार करून, आपल्या वर्ण आणि आश्रमाच्या कर्तव्यांचे पालन करतात—
श्वपचोऽपि वरिष्ठः स शंभोः प्रियतरो भवेत् ५.
श्वपाक असला तरी, जर तो श्रेष्ठ असेल, तर शंभूला सर्वात प्रिय होतो.
तस्मात्सर्वं शिवमयं ज्ञातव्यं सुविशेषतः ५.
म्हणून सर्व काही शिवमय आहे, हे विशेष लक्ष देऊन समजून घ्यावे.
आगमैर्विविधैः शंभुर्ज्ञातव्यो नात्र संशयः ५.
शंभूला विविध आगमांनी ओळखावे; यात काहीच शंका नाही.