मनसा दूयमानेन शंन लेभे पितामहः ५.
त्याचे मन दुःखाने भरलेले होते, म्हणून पितामहाला कुठेही समाधान मिळाले नाही.
गमनाय मतिं चक्रे कैलासं पर्वतं प्रति ५.
कैलास पर्वताकडे जाण्याचा त्याने निर्धार केला.
प्रविष्टः पर्वतश्रेष्ठं स ददर्श सदाशिवम् ५.
तो त्या श्रेष्ठ पर्वतात प्रवेशला आणि त्याने सदाशिवाचे दर्शन घेतले.
कपर्द्दिनं श्रिया युक्तं वेदांगानां च दुर्गमम् ५.
त्याने जटा असलेल्या, तेजस्वी आणि वेदांनाही दुर्लभ अशा महादेवाला पाहिले.
दंडवत्पतितो भूमौक्षमापयितुमुद्यतः स्तुतिं कर्तुं समारेभे शिवस्य परमात्मनः॥ ५.
तो जमिनीवर लोटांगण घालून, क्षमा मागण्यासाठी उठला आणि परमात्मा शिवाची स्तुती करायला सुरुवात केली.
नमो रुद्राय शांताय ब्रह्मणे परमात्मने ५.
रुद्र, शांतस्वभावी, ब्रह्म आणि परमात्मा तुला नमस्कार.
नमो रुद्राय महते नीलकंठाय वेधसे ५.
रुद्र, महान, निळ्या गळ्याचा सृष्टीकर्ता तुला नमस्कार.
ओंकारस्त्वं वषट्कारः सर्वारंभप्रवर्तकः ५.
तूच ओंकार आहेस, वषट्कार आहेस, सर्व कार्यांची सुरुवात करणारा आहेस.
सर्वेषां यज्ञकर्तॄणां त्वमेव प्रतिपालकः रक्ष रक्ष महादेव पुत्रशोकेन पीडितम्॥ ५.
सर्व यज्ञ करणाऱ्यांचा रक्षण करणारा फक्त तूच आहेस. महादेव, पुत्रशोकाने व्याकुळ झालेल्याचे रक्षण कर.
श्रृणुष्वावहितो भूत्वा मम वाक्यं पितामह ५.
पितामह, माझे शब्द लक्षपूर्वक ऐक.
स्वीयेन कर्मणा दक्षो हतो ब्रह्मन्न संशयः॥ ५.
ब्रह्मन्, दक्ष स्वतःच्या कर्मामुळे मारला गेला, यात काहीच शंका नाही.
परेषां क्लेशदं कर्म न कार्यं तत्कदाचन ५.
इतरांना दुःख देणारे कर्म कधीच करू नये.
एवमुक्त्वा तदा रुद्रो ब्रह्मणा सहितः सुरैः ५.
असे म्हणून, त्या वेळी रुद्र ब्रह्मा आणि देवांसह—
रुद्रस्तदा ददर्शाय वीरभद्रेण यत्कृतम् ५.
त्या वेळी रुद्राने वीरभद्राने काय केले ते पाहिले.
तदान्य ऋषयः सर्वे पितरश्च तथाविधाः ५.
तेव्हा इतर सर्व ऋषी आणि पितरही तसेच—
त्रोटिता लुंचिताश्चैव मृताः केचिद्रणाजिरे॥ ५.
काही जखमी, काहींचे केस उपटलेले आणि काही रणांगणात मृत पडलेले होते.
शंभुं समागतं दृष्ट्वा वीरभद्रो गणैः सह ५.
शंभू आलेले पाहून, वीरभद्र आपल्या गणांसह पुढे गेला.
दृष्ट्वा पुरः स्थितं रुद्रो वीरभद्रं महाबलम् ५.
महाबली वीरभद्र समोर उभा असलेला पाहून, रुद्र—
दक्षमानय शीघ्रं भो येनेदं कृतमीदृशम् ५.
ज्याने हे सर्व केले, त्याने दक्षाला लवकर इथे आण.
एवमुक्तः शंकरेण वीरभद्रस्त्वरान्वितः ५.
शंकरांनी असे सांगितल्यावर, वीरभद्र घाईने निघाला.
तदोक्तः शंकरेणैव वीरभद्रो महामनाः ५.
शंकरांनी सांगितल्याप्रमाणे, महात्मा वीरभद्र—
दास्यामि जीवनं वीर कुटिलस्यापि चाधुना ५.
वीरा, आता मी वाकड्या मनाच्या त्यालाही जीवन देईन.
मया शिरो हुतं चाग्नौ तदानीमेव शंकर ५.
त्या क्षणीच, शंकरा, मी माझं डोकं अग्नीत समर्पित केलं.
इति ज्ञात्वा ततो रुद्रः कबंधोपरि चाक्षिपत् ५.
हे ओळखून, रुद्राने ते डोकं कपाळ नसलेल्या धडावर ठेवले.
स दक्षो जीवितं लेभे प्रसादाच्छंकरस्य च तुष्टाव प्रणतो भूत्वा शंकरं लोकशंकरम्॥ ५.
शंकराच्या कृपेने दक्षाला पुन्हा प्राण मिळाले; तो नम्र झाला आणि जगाचा कल्याण करणारा शंकराचे स्तुती करू लागला.
नमामि देवं वरदं वरेण्यं नमामि देवेश्वरं सनातनम् ५.
मी वर देणाऱ्या, श्रेष्ठ अशा देवाला वंदन करतो; मी सनातन देवाधिदेवाला वंदन करतो.
नमामि विश्वेश्वरविश्वरूपं सनातनं ब्रह्म निजात्मरूपम् ५.
मी विश्वाचा स्वामी, विश्वरूप, सनातन, ब्रह्म आणि स्वतःचे खरे रूप असणाऱ्या त्या प्रभूला वंदन करतो.
दक्षेण संस्तुतो रुद्रो बभाषे प्रहसन्रहः॥ ५.
दक्षाने स्तुती केल्यावर, रुद्राने हसत-हसत एकांतात बोलले.
चतुर्विधा भजंते मां जनाः सुकृतिनः सदा ५.
नेहमी चार प्रकारचे पुण्यवान लोक माझी उपासना करतात.
तस्मान्मे ज्ञानिनः सर्वे प्रियाः स्युर्नात्र संशयः ५.
म्हणून, सर्व ज्ञानी लोक मला प्रिय आहेत—याबद्दल काहीच शंका नाही.