तस्मात्कायं परित्यज्य स्वस्था भव शुचिस्मिते ३.
म्हणून, हे हसतमुखे, हे शरीर सोड आणि शांत हो.
निंदायुक्तं स्वपितरं विलोक्य रुषिता भृशम् ३.
तिच्या वडिलांना निंदा करताना पाहून ती फारच संतापली.
शंकरं द्रष्टुकामांह किं वक्ष्ये तेन पृच्छिता तावुभौ नरके यातो यावच्चन्द्रदिवाकरौ॥ ३.
शंकराला पाहायचं म्हणून तिने विचारलं, 'तो विचारेल तर मी काय सांगू? चंद्र आणि सूर्य असेपर्यंत तुम्ही दोघं नरकात जाल.'
तस्मात्तयक्ष्याम्यहं देहं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्॥ ३.
म्हणून मी हे शरीर त्यागून अग्नीत प्रवेश करीन.
एवं मीमांसमाना सा शिवरुद्रेतिभाषिणी ३.
अशी ठरवून, ती 'शिव' आणि 'रुद्र' म्हणत होती.
हाहाकारेण महता व्याप्तमासीद्दिगंतरम् ३.
मोठ्या आक्रोशाने सगळीकडे हंबरडा उठला.
शस्त्रैः स्वैर्जध्नुरात्मानं स्वानि देहानि चिच्छिदुः ३.
त्यांनी स्वतःच्या शस्त्रांनी स्वतःलाच मारलं आणि आपली शरीरं तुकडे तुकडे केली.
नीराजयंतस्त्वरिता भस्मीभूताश्च जज्ञिरे ३.
लवकर नीराजन करताना ते राख झाले.
शस्त्रप्राहारैः स्वांगानि चिच्छिदुश्चातिभीषणाः ३.
भीषण शस्त्रप्रहारांनी त्यांनी स्वतःचीच अंगं तुकडे केली.
गणास्तत्रायूते द्वे च तदद्भुतमिवाभवत् ३.
तेथे दोन गणांचे समूह प्रकटले; ते पाहून सगळ्यांना अचंबा वाटला.
विश्वेऽश्वनौ लोकपालास्तूष्णींबूतास्तदाभवन् ३.
त्या वेळी विश्वेदेव, अश्विनीकुमार आणि सर्व लोकांचे रक्षक शांत झाले.
एवं भूतस्तदा यज्ञो जातस्तस्य दुरात्मनः ३.
त्याच क्षणी त्या दुष्ट मनाच्या व्यक्तीने यज्ञ केला.
एतस्मिन्नंतरे विप्रा नारदेन महात्मना ३.
इतक्यात, ब्राह्मणांनो, महान आत्मा नारद आला.
तदाकर्ण्येश्वरो वाक्यं नारदस्य मुखोद्गतम् ३.
नारदाच्या तोंडातून आलेले शब्द ऐकून, प्रभुने ते लक्षपूर्वक ऐकले.
उद्धृत्य च जटां रुद्रो लोकसंहारकारकः ३.
रुद्र, जो जगांचा संहार करणारा आहे, त्याने आपली जटा सोडली.
ताडनाच्च समुद्भूतो वीरभद्रो महायशाः ३.
त्या जटेला जोराने फेकल्यामुळे, महायशस्वी वीरभद्र उत्पन्न झाला.
कोपान्निःश्वसितेनैव रुद्रस्य च महात्मनः ३.
रुद्राच्या प्रचंड रागातून आणि त्याच्या श्वासातून वीरभद्र जन्माला आला.
विज्ञप्तो वीरभद्रेण रुद्रो रौद्रपराक्रमः ३.
रुद्राने, अत्यंत क्रूर पराक्रम असलेल्या वीरभद्राला आदेश दिला.
इत्युक्तो भगवान्रुद्रः प्रेषयामास सत्वरम् ३.
असे सांगितल्यावर, भगवंत रुद्राने त्याला तात्काळ पाठवले.
शासनं शिरसा धृत्वा देवदेवस्य शूलिनः वीरभद्रो महातेजा ययौ दक्षमखं प्रति॥ ३.
देवांचा त्रिशूलधारी प्रभुचे आदेश डोक्यावर घेत, तेजस्वी वीरभद्र दक्षाच्या यज्ञाकडे निघाला.
तदानीमेव सहसा दुर्निमित्तानि चाभवन् ३.
त्याच क्षणी अचानक वाईट अपशकुन दिसू लागले.
असृग्वर्षति देवश्च तिमिरेणाऽऽवृता दिवशः ३.
आकाश काळोखाने झाकले गेले आणि रक्ताचा पाऊस पडू लागला.
एवंविधान्यरिष्टानि ददृशुर्विबुधादयः ३.
देव आणि इतरांनी असे भयानक अपशकुन पाहिले.
रक्षरक्ष महाविष्णो त्वं हि नः परमो गुरुः ३.
महाविष्णू, आम्हाला रक्षण कर, तूच आमचा सर्वोच्च गुरु आहेस.
दक्षेण प्रार्थ्य मानो हि जगाद मधुसूदनः ३.
दक्षाने विनंती केल्यावर, मधुसूदनाने बोलले.
अपूज्या यत्र पूज्यंते पूजनीयो न पूज्यते ईश्वरावज्ञया सर्वं विफलं च भविष्यति॥ ३.
जिथे अपात्रांना सन्मान मिळतो आणि पात्रांना मिळत नाही, जिथे प्रभुचा अपमान होतो, तिथे सर्व काही निष्फळ होईल.
अपूज्या यत्र पूज्यं ते पूजनीयो न पूज्यते ३.
जिथे अपात्रांना सन्मान मिळतो आणि ज्यांना सन्मान द्यावा ते दुर्लक्षित राहतात—
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन माननीयो वृषध्वजः ३.
म्हणून सर्व प्रयत्नांनी वृषध्वजाला सन्मान द्यावा.
अधुनैव वयं सर्वे प्रभवो न भवामहे ३.
आता आपण सर्वजण उत्पत्ती करणारे राहिलो नाही.
विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा दक्षश्चिंतापरोऽभवत् ३.
विष्णूचे ते शब्द ऐकून दक्ष विचारात पडला.