ददर्श शार्ङ्गिणं चाग्रे स्वगणैश्च परिष्टुतम्
त्याने पुढे शार्ङ्गधारीला पाहिलं, जो आपल्या गणांनी स्तुती केला जात होता.
चक्रिभिर्गदिभिर्जुष्टं खड्गिभिश्चापि शार्ङ्गिभिः
त्याच्या सभोवताली चक्रधारी, गदाधारी, तसेच तलवारधारी आणि धनुर्धारी होते.
त्वं तु यज्ञपुमानत्र महायज्ञप्रवर्तकः
इथे यज्ञ करणारा आणि मोठ्या यज्ञाचा आरंभ करणारा तूच आहेस.
किं वा दक्षं समानीय देहि युध्यस्व वा मया
किंवा तर दक्षाला इथे आण, नाहीतर माझ्याशी लढा.
प्रायशः शंभुभक्तेषु यतस्त्वं प्रोच्यसेऽग्रणीः
शंभूच्या भक्तांमध्ये तुलाच सगळ्यात श्रेष्ठ मानलं जातं.
तुष्टेन शंभुना दत्तं तुभ्यं चक्रं सुदर्शनम्
शंभू प्रसन्न होऊन तुला सुदर्शन चक्र दिलं आहे.
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य वीरभद्रस्य चोर्जितम्
वीरभद्राची ती प्रभावी वचने ऐकून—
त्वं शंभोः सुत देशीयो गणानां प्रवरोस्यहो
शंभूचा पुत्र, तू खरोखरच गणांचा प्रमुख आहेस—किती अद्भुत!
योसि सोस्यहमप्यत्र दक्षरक्षणदक्षधीः 4.2.89.
तू तोच आहेस, आणि मीही इथे आहे, दक्षाचं रक्षण करण्यात कुशल.
इत्युक्तो वीरभद्रः स तेन वै शार्ङ्गधन्वना
शार्ङ्गधारीने असं म्हटल्यावर वीरभद्र—
अथ तैः प्रमथैर्विष्णोरनुगा गदिता रणे
मग त्या प्रमथगणांनी रणात विष्णूचं पाठलाग केलं आणि बोलू लागले—
ततस्तार्क्ष्यरथः क्रुद्धस्त्वेकैकं रणमूर्धनि
मग तक्षकाचा रथ संतापून युद्धाच्या अग्रभागी प्रत्येकाशी भिडला.
ते भिन्नवक्षसः सर्वे गणा रुधिरवर्षिणः
त्यांच्या छाती फाटल्या आणि सगळ्या गणांनी रक्ताचा वर्षाव केला.
क्षरंत इव मातंगाः स्रवंत इव पर्वताः
ते जखमी हत्तींसारखे वाहू लागले, किंवा पर्वतातून रस झरत असल्यासारखे दिसले.
ततः प्रहस्य गणपोऽब्रवीद्वै कुंठनायकम्
मग गणांचा स्वामी हसत कुंठनायकाला म्हणाला,
परं युध्यसि दैत्येंद्रैर्दानवेंद्रैर्न पार्षदैः
तू दैत्य आणि दानवांच्या राजांशी मोठ्या ताकदीने लढतोस, सेवकांशी नाही.
गदिनाऽथ गदा तूर्णं दैत्येंद्रगिरिरेणुकृत्
मग गदाधारीने आपली गदा जोरात फेकली आणि ती पर्वतासारख्या दैत्यराजावर आदळली.
तदंगसंगमासाद्य विदद्रे शतधा तया
ती त्याच्या अंगावर आदळली आणि त्याला शंभर तुकड्यांत फोडून टाकले.
जघान वासुदेवोपि तरसाऽज्ञातवेदनम् 4.2.89.
वसुदेवानेही, समोर कोण आहे हे न कळता, जोरात आघात केला.
आताड्य सव्यदोर्दंडे गदां भूमावपातयत्
डाव्या हातावर मार बसल्यावर त्याने आपली गदा खाली टाकली.
स च चक्रं समागच्छद्दृष्ट्वा सस्मार शंकरम् कंठमासाद्यवीरस्य सम्यग्जातं सुदर्शनम्
मग चक्र जवळ येताना पाहून त्याने शंकराचे स्मरण केले; आणि वीराच्या गळ्यात सुंदर सुदर्शन प्रकट झाले.
तेन चक्रेण शुशुभे नितरां स गणेश्वरः
त्या चक्रामुळे गणेश्वर अधिकच तेजस्वी दिसू लागला.
ततः सुदर्शनं दृष्ट्वा तत्कंठाभरणं हरिः
मग सुदर्शन त्याच्या गळ्यातील अलंकारासारखे पाहून हरि—
सनंदकं करं तस्य प्रोद्यतं मधुविद्विषः
—मधुचा शत्रू—त्याने सणंदक अस्त्र हातात उचलले.
अभ्यधावच्च वेगेन गृहीत्वा शूलमुज्ज्वलम्
तो वेगाने पुढे धावला आणि उजळणारे शूल हातात घेतले.
वारितो गणराजः स मा कार्षीः साहसं त्विति
गणराजाला थांबवले गेले: 'हे धाडस करू नकोस.'
प्राप्य दक्षं विनद्योच्चैर्धिक्त्वामीश्वरनिंदकम् स कथं सेश्वरं कर्म न कुर्याद्दक्षतांदधत्
तो दक्षाजवळ पोहोचून मोठ्याने गर्जला, 'अरे, प्रभूची निंदा करणारा, तुला लाज नाही का? दक्ष नाव धारण करून, कौशल्याचा दावा करत, प्रभूविरुद्ध कसे वागू शकतोस?'
येनास्येन पवित्रेण भवता निंदितः शिवः
तुझ्या पवित्र तोंडाने शिवाची निंदा केलीस.
इत्युक्त्वा तस्य दक्षस्य हरपारुष्यभाषिणः ।। 4.2.89.
अशा प्रकारे हराची निंदा करणाऱ्या दक्षाला त्याने बोलले,
ततस्त्वदितिमुख्यानां मिलितानां महोत्सवे
मग, तुझ्यासह आणि इतर श्रेष्ठ देवतांच्या एकत्र येण्याने तो मोठा उत्सव सुरू झाला.