बहिरुद्गिरयामास यद्दत्तं चेशवर्ज्जितम्
ईश्वरासाठी दिलेलं वगळता, बाकी सगळं त्याने बाहेर टाकलं.
उड्डीय गिरिमाश्रित्यच्छन्नः कौतुकमैक्षत
तो वर उडून गडावर जाऊन लपला आणि तिथून तमाशा पाहू लागला.
प्रमथाः कालयामासुरन्यानपि च याचकान् वीरभद्रः स्वतः प्राप्तः प्रमथानीकिनी वृतः
प्रमथांनी इतर मागणाऱ्यांनाही हाकलून दिलं; वीरभद्र स्वतः प्रमथांच्या मोठ्या सैन्यासह आला.
यज्ञवाटं श्मशानाभं दृष्ट्वा तैः प्रमथैः पुरा
त्या प्रमथांनी आधी यज्ञवाट श्मशानासारखी करून टाकलेली पाहून—
गणाः पश्यत दुर्वृत्तैः प्रारब्धानां च कर्मणाम्
गणांनो, वाईट वागणाऱ्यांनी जे कर्म सुरू केलं आहे, ते पाहा.
ये द्विषंति महादेवं सर्वकर्मैकसाक्षिणम्
जे लोक महादेवाचा द्वेष करतात, जो सर्व कर्मांचा एकटा साक्षी आहे—
क्व स दक्षो दुराचारः क्व च यज्ञभुजः सुराः
तो दुष्ट वागणारा दक्ष कुठे आहे आणि यज्ञात भाग घेणारे देव कुठे आहेत?
इत्याज्ञा वीरभद्रस्य प्राप्य ते प्रमथा द्रुतम्
वीरभद्राची आज्ञा मिळताच, ते प्रमथगण लगेचच—
तेन ते प्रमथाः सर्वे महाबलपराक्रमाः 4.2.89.
त्याच्यामुळे ते सर्व प्रमथगण, मोठ्या बळाचे आणि पराक्रमी—
अथ नष्टेषु सर्वेषु प्रमथेषु हरेर्भयात्
मग सर्व प्रमथगण नष्ट झाल्यावर, हरिच्या भीतीने—
ददर्श शार्ङ्गिणं चाग्रे स्वगणैश्च परिष्टुतम्
त्याने पुढे शार्ङ्गधारीला पाहिलं, जो आपल्या गणांनी स्तुती केला जात होता.
चक्रिभिर्गदिभिर्जुष्टं खड्गिभिश्चापि शार्ङ्गिभिः
त्याच्या सभोवताली चक्रधारी, गदाधारी, तसेच तलवारधारी आणि धनुर्धारी होते.
त्वं तु यज्ञपुमानत्र महायज्ञप्रवर्तकः
इथे यज्ञ करणारा आणि मोठ्या यज्ञाचा आरंभ करणारा तूच आहेस.
किं वा दक्षं समानीय देहि युध्यस्व वा मया
किंवा तर दक्षाला इथे आण, नाहीतर माझ्याशी लढा.
प्रायशः शंभुभक्तेषु यतस्त्वं प्रोच्यसेऽग्रणीः
शंभूच्या भक्तांमध्ये तुलाच सगळ्यात श्रेष्ठ मानलं जातं.
तुष्टेन शंभुना दत्तं तुभ्यं चक्रं सुदर्शनम्
शंभू प्रसन्न होऊन तुला सुदर्शन चक्र दिलं आहे.
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य वीरभद्रस्य चोर्जितम्
वीरभद्राची ती प्रभावी वचने ऐकून—
त्वं शंभोः सुत देशीयो गणानां प्रवरोस्यहो
शंभूचा पुत्र, तू खरोखरच गणांचा प्रमुख आहेस—किती अद्भुत!
योसि सोस्यहमप्यत्र दक्षरक्षणदक्षधीः 4.2.89.
तू तोच आहेस, आणि मीही इथे आहे, दक्षाचं रक्षण करण्यात कुशल.
इत्युक्तो वीरभद्रः स तेन वै शार्ङ्गधन्वना
शार्ङ्गधारीने असं म्हटल्यावर वीरभद्र—
अथ तैः प्रमथैर्विष्णोरनुगा गदिता रणे
मग त्या प्रमथगणांनी रणात विष्णूचं पाठलाग केलं आणि बोलू लागले—
ततस्तार्क्ष्यरथः क्रुद्धस्त्वेकैकं रणमूर्धनि
मग तक्षकाचा रथ संतापून युद्धाच्या अग्रभागी प्रत्येकाशी भिडला.
ते भिन्नवक्षसः सर्वे गणा रुधिरवर्षिणः
त्यांच्या छाती फाटल्या आणि सगळ्या गणांनी रक्ताचा वर्षाव केला.
क्षरंत इव मातंगाः स्रवंत इव पर्वताः
ते जखमी हत्तींसारखे वाहू लागले, किंवा पर्वतातून रस झरत असल्यासारखे दिसले.
ततः प्रहस्य गणपोऽब्रवीद्वै कुंठनायकम्
मग गणांचा स्वामी हसत कुंठनायकाला म्हणाला,
परं युध्यसि दैत्येंद्रैर्दानवेंद्रैर्न पार्षदैः
तू दैत्य आणि दानवांच्या राजांशी मोठ्या ताकदीने लढतोस, सेवकांशी नाही.
गदिनाऽथ गदा तूर्णं दैत्येंद्रगिरिरेणुकृत्
मग गदाधारीने आपली गदा जोरात फेकली आणि ती पर्वतासारख्या दैत्यराजावर आदळली.
तदंगसंगमासाद्य विदद्रे शतधा तया
ती त्याच्या अंगावर आदळली आणि त्याला शंभर तुकड्यांत फोडून टाकले.
जघान वासुदेवोपि तरसाऽज्ञातवेदनम् 4.2.89.
वसुदेवानेही, समोर कोण आहे हे न कळता, जोरात आघात केला.
आताड्य सव्यदोर्दंडे गदां भूमावपातयत्
डाव्या हातावर मार बसल्यावर त्याने आपली गदा खाली टाकली.