तस्मै कार्पटिकायाथ स दत्त्वा पारितोषिकम्
मग त्या भिक्षुकाला त्याने बक्षीस दिले,
उवाचेति मनस्येव विस्मयोत्फुल्ललोचनः 4.2.66.
आणि मनात विचार करत, डोळे विस्फारून आश्चर्याने तो म्हणाला.
यस्य देशो न विदितो यस्तु वृत्तिपराङ्मुखः 4.2.66.
ज्याला आपला देश माहीत नाही, जो उपजीविकेकडे पाठ फिरवतो,
सुपर्वणि सुपात्राय सुताथ श्रद्धयाधिकम् 4.2.66.
शुभ दिवशी, योग्य पात्राला आणि पूर्ण श्रद्धेने,
प्रणम्य दंडवद्भूमौ कृतांजलिपुटौ गणौ 4.2.66.
मग जमिनीवर दंडवत घालून, हात जोडून त्या गणांना वंदन केले,
उमा श्रुत्येति संहृष्टा कदंबकुसुमश्रियम् 4.2.66.
हे ऐकून उमा आनंदली, कदंब फुलांच्या गुच्छासारखी तेजस्वी झाली.
श्रुत्वा शैलेश माहात्म्यं श्रद्धया परया नरः
जो कोणी पर्वतराजाचे माहात्म्य मोठ्या श्रद्धेने ऐकतो,
अन्यच्च शृणु विप्रेंद्र वृत्तातं तत्र संभवम्
आणि आता, श्रेष्ठ ब्राह्मण, तिथे काय घडले ते पुढे ऐक.
इत्थं कथां प्रकुर्वाणे रत्नशेस्य महेश्वरे
अशा प्रकारे रत्नशेष महेश्वराला ही कथा सांगत असताना,
महिषासुरपुत्रोसौ समायाति गजासुरः
महि्षासुराचा पुत्र गजासुर तिथे येत आहे.
यत्रयत्र धरायां स चरणं प्रमिणोति हि
तो पृथ्वीवर जिथे पाऊल ठेवतो,
ऊरुवेगेन तरवः पतंति शिखरैः सह
त्याच्या मांड्यांच्या जोराने झाडे त्यांच्या शिखरांसह कोसळतात.
यस्य मौलिजसंघर्षाद्घ(?)नाव्योम त्यजंत्यपि
त्याच्या डोक्याच्या घर्षणाने दाट आकाशही हलते.
यस्य निःश्वाससंभारैरुत्तरंगा महाब्धयः
त्याच्या श्वासाच्या ताकदीने मोठ्या समुद्रात लाटा उसळतात.
योजनानां सहस्राणि नवयस्य समुच्छ्रयः
त्याची उंची नऊ हजार योजन आहे.
यन्नेत्रयोः पिंगलिमा तथा तरलिमा पुनः
त्याच्या दोन्ही डोळ्यांत पिंगटपणा आणि पुन्हा एक तेजस्वी चमक आहे.
यांयां दिशं समभ्येति सोयं दुःसह दानवः 4.2.68.
हा असह्य दानव ज्या ज्या दिशेला जातो, तिथे तिथे संकट निर्माण करतो.
ब्रह्मलब्धवरश्चायं तृणीकृतजगत्त्रयः
ब्रह्मदेवाकडून वर मिळवून, त्याने तीनही जगांना अगदी क्षुल्लक समजले आहे.
ततस्त्रिशूलहेतिस्तमायांतं दैत्यपुंगवम्
मग त्रिशूळ हातात घेऊन, त्याने समोर येणाऱ्या त्या दैत्यश्रेष्ठावर प्रहार केला.
प्रोतस्तेन त्रिशूलेन स च दैत्यो गजासुरः
त्या त्रिशूळाने भेदला गेल्यावर, गजासुर दैत्य खाली कोसळला.
तव हस्ते मम वधः श्रेयानेव पुरांतक
हे पुरांतक, तुझ्या हातून मृत्यू येणेच मला अधिक श्रेयस्कर वाटते.
किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि अवधेहि ममेरितम्
मला काही सांगायचे आहे; कृपया माझे बोल ऐक.
त्वमेको जगतां वंद्यो विश्वस्योपरि संस्थितः
तूच या सगळ्या जगांचा वंदनीय आहेस, विश्वाच्या पलीकडे विराजमान आहेस.
धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि त्वत्त्रिशूलाग्रसंस्थितः
मी धन्य आहे, मी तुझ्या कृपेने लाभलेलो आहे, तुझ्या त्रिशूळाच्या टोकावर उभा आहे.
इति तस्य वचः श्रुत्वा देवदेवः कृपानिधिः
त्याची ही वचने ऐकून, देवांचा देव आणि करुणेचा सागर,
स्वानुकूल वरं ब्रूहि ददामि सुमतेऽसुर
हे सुज्ञ असुरा, तुला जे आवडेल असा वर माग, मी तो नक्की देईन.
इत्याकर्ण्य स दैत्येंद्रः प्रत्युवाच महेश्वरम् गजासुर उवाच यदि प्रसन्नो दिग्वासस्तदा नित्यं वसान मे ।। 4.2.68.
हे ऐकून, दैत्यांचा राजा महेश्वराला म्हणाला: गजासुर म्हणाला, 'जर तू समाधानी असशील, हे दिगंबर, तर नेहमी माझ्यात वास कर.'
इमां कृत्तिं विरूपाक्ष त्वत्त्रिशूलाग्निपाविताम्
हे विरूपाक्षा, तुझ्या त्रिशूळाच्या अग्नीने शुद्ध झालेली माझी ही कातडी,
इष्टगंधिः सदैवास्तु सदैवास्त्वतिकोमला
नेहमी सुगंधी राहो आणि सदैव अतिशय मऊ राहो.
महातपोऽनलज्वालाः प्राप्यापि सुचिरं विभो
हे प्रभो, तुझ्या मोठ्या तपश्चर्येच्या ज्वाळा सहन करूनही, खूप काळानंतरसुद्धा,