त्वमेवास्य मुने शक्तो जीवनाय मतो मम
मुनी, त्याला पुन्हा जिवंत करण्याचं सामर्थ्य फक्त तुझ्यात आहे असं मला वाटतं.
तथाऽपि त्वत्कृपाविष्ट एनं संजीवयाम्यहम्
तरीही, तुझ्या कृपेने मी त्याला पुन्हा जिवंत करीन.
वृंदामालिंग्य तद्वक्त्रं चुचुंब प्रीतमानसः
त्याने वृंदेला मिठी मारली आणि आनंदाने तिच्या चेहऱ्यावर चुंबन घेतलं.
अथ वृन्दाऽपि भर्तारं दृष्ट्वा हर्षितमानसा
मग वृंदेलाही पतीला पाहून मनापासून आनंद झाला.
कदाचित्सुरतस्यांते दृष्ट्वा विष्णुं तमेव च
कधीतरी त्यांच्या संगतीच्या शेवटी तिने तोच विष्णू पाहिला.
ज्ञातोऽसि त्वं मया सम्यङ्मायाप्रच्छन्नतापसः
तू मायेमध्ये लपलेला तपस्वी आहेस, हे मी ओळखलं आहे.
यौ त्वया मायया द्वाःस्थौ स्वकीयौ दर्शितौ मम
तुझ्या मायेमुळे मला दिसलेले ते दोघं द्वारपाल—
त्वं चाऽपि भार्यादुःखार्तो वने कपिसहायवान्
आणि तूही पत्नीच्या दुःखाने व्याकुळ होऊन वानरांच्या मदतीने वनात भटकत होतास.
इत्युक्त्वा सा तदा वृन्दा प्राविशद्धव्यवाहनम् 2.4.21.
असं म्हणून वृंदा त्या वेळी अग्नीत प्रवेशली.
ततो हरिस्तामनुसंस्मरन्मुहुर्वृंदान्वितोभस्मरजोवगुंठितः
मग हरि तिची वारंवार आठवण काढत, वृंदेसह प्रेमाच्या धुळीने व्यापून गेला.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां द्वितीये वैष्णवखण्डे कार्तिकमासमाहात्म्ये जलंधरोपाख्याने वृन्दाग्निप्रवेशवर्णनंनामैकविंशोऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील दुसऱ्या वैष्णव खंडात, कार्तिक महिन्याच्या माहात्म्यात, जलंधराच्या कथेत, 'वृंदेच्या अग्निप्रवेशाचे वर्णन' हा एकविसावा अध्याय संपला.
चकार मायया गौरीं त्र्यंबकं मोहयन्निव
त्याने आपल्या मायेमुळे, गौरीला त्र्यंबकाला भुलवल्यासारखी दाखवली.
रथोपरि च तां बद्धां रुदन्तीं पार्वतीं शिवः
रथावर बांधलेली आणि रडणारी पार्वती होती, तिच्या शेजारी शंकर होते.
गौरीं तथाविधां दृष्ट्वा शिवोऽप्युद्विग्नमानसः
गौरीला अशा अवस्थेत पाहून, शंकरांचं मनही फार बेचैन झालं.
ततो जलंधरो वेगात्त्रिभिर्विव्याध सायकैः
तेव्हा जलंधराने वेगाने तीन बाणांनी वार केला.
ततो जज्ञे स तां मायां विष्णुना च प्रबोधितः
मग ती माया, विष्णूने जागृत केल्यावर नाहीशी झाली.
तस्याऽतीव महारौद्रं रूपं दृष्ट्वा महासुराः
तिचं अतिशय भयंकर रूप पाहून, मोठे असुर घाबरून गेले.
ततः शापं ददौ रुद्रस्तयोः शुंभनिशुंभयोः
मग रुद्राने शुंभ आणि निशुंभ या दोघांना शाप दिला.
पुनर्जलंधरो वेगाद्ववर्ष निशितैः शरैः
पुन्हा जलंधराने जोरात तीक्ष्ण बाणांचा मारा केला.
यावद्रुद्रश्च चिच्छेद तस्य बाणगणं जवात्
तोवर रुद्राने त्याचे सर्व बाण झपाट्याने छेदून टाकले.
वृषस्तेन प्रहारेण परावृत्तो रणांगणात् 2.4.22.
त्या आघाताने वृषभ रणभूमीतून मागे वळला.
ततः परमसंक्रुद्धो रुद्रो रौद्रवपुर्धरः
मग रुद्र अत्यंत संतापून, भयंकर रूप धारण करून उभा राहिला.
प्रदहद्रोदसी वेगात्पपात वसुधातले
तो वेगाने आकाश जाळत, पृथ्वीवर कोसळला.
रथात्कायः पपाताऽस्य नादयन्वसुधातलम्
रथावरून त्याचं शरीर खाली पडलं आणि पृथ्वीवर मोठा आवाज झाला.
वृन्दादेहोद्भवं तेजस्तद्गौर्यां विलयं गतम्
वृंदेच्या देहातून निर्माण झालेलं तेज गौरीमध्ये विलीन झालं.
प्रणम्य शिरसा रुद्रं शशंसुर्विष्णुचेष्टितम् देवा ऊचुः महादेव त्वया देवा रक्षिताः शत्रुजाद्भयात्
देवतांनी शिर झुकवून रुद्राला वंदन केलं आणि विष्णूने काय केलं ते सांगितलं. देवता म्हणाले: 'महादेव, शत्रूजन्य भीतीपासून तूच आम्हा देवतांचं रक्षण केलं.'
किंचिदन्यत्समुद्भूतं तत्र किं करवामहे
आता तिथे आणखी काही निर्माण झालं आहे; आपण काय करावं?
शरण्यां मोहिनीं मायां सा वः कार्यं करिष्यति
ती मोहिनी नावाची मायाच तुमचं आश्रय आहे; तीच तुमचं काम पूर्ण करेल.
देवाश्च तुष्टुवुर्मूलप्रकृतिं भक्तवत्सलाम्
देवांनी भक्तांवर प्रेम करणाऱ्या मूळप्रकृतीचे स्तुतीपर शब्द उच्चारले.
यदिच्छया विश्वमिदं भवाऽभवौ तनोति मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्
जिच्या इच्छेने हे संपूर्ण विश्व निर्माण होतं आणि नाहीसं होतं, त्या मूळप्रकृतीला आम्ही वंदन करतो.