मुनिस्तां विह्वलां दृष्ट्वा राक्षसाऽनुगतां तदा
त्या वेळी ती घाबरलेली आणि राक्षसांनी वेढलेली आहे हे पाहून मुनीने—
तौ हुंकारभयत्रस्तौ दृष्ट्वा च विमुखौ गतौ
—'हुं' या आवाजाने घाबरून ते दोघे तिला सोडून निघून गेले असं पाहिलं.
किंचिद्विप्तुमिच्छामि कृपया तन्निशामय
माझ्या मनात थोडंसं बोलायचं आहे, कृपया प्रेमाने ऐका.
जलंधरो हि मद्भर्ता रुद्रं योद्धुं गतः प्रभो
माझा पती जलंधर रुद्राशी युद्ध करायला गेला आहे, प्रभो.
तावत्कपी समायातौ प्रणम्य चाग्रतः स्थितौ
तेव्हा दोन वानर आले, त्यांनी वंदन केलं आणि माझ्यासमोर उभे राहिले.
ततस्तद्भ्रूलतासंज्ञानियुक्तौ गगनं गतौ शिरःकबन्धे हस्तौ च गृहीत्वा समुपस्थितौ
मग त्यांनी भुवयांच्या इशाऱ्याने आकाशात उड्डाण केलं आणि शिरविरहित देह व हात उचलून माझ्यासमोर आले.
शिरःकबंधे हस्तौ च दृष्ट्वाऽब्धितनयस्य सा
समुद्रपुत्राचा शिरविरहित देह आणि हात पाहून ती
कमंडलूदकैः सिक्त्वा मुनिनाऽऽश्वासिता तदा
मुनिने कमंडलूतील पाणी शिंपडून तिला धीर दिला.
स कथं न वदस्यद्य वल्लभा मामनागसम्
प्रिय, मी निरपराध असूनही आज तू माझ्याशी का बोलत नाहीस?
येन देवाः सगंधर्वा निर्जिता विष्णुना सह 2.4.21.
ज्याने देव, गंधर्व आणि विष्णू यांनाही पराभूत केलं—
त्वमेवास्य मुने शक्तो जीवनाय मतो मम
मुनी, त्याला पुन्हा जिवंत करण्याचं सामर्थ्य फक्त तुझ्यात आहे असं मला वाटतं.
तथाऽपि त्वत्कृपाविष्ट एनं संजीवयाम्यहम्
तरीही, तुझ्या कृपेने मी त्याला पुन्हा जिवंत करीन.
वृंदामालिंग्य तद्वक्त्रं चुचुंब प्रीतमानसः
त्याने वृंदेला मिठी मारली आणि आनंदाने तिच्या चेहऱ्यावर चुंबन घेतलं.
अथ वृन्दाऽपि भर्तारं दृष्ट्वा हर्षितमानसा
मग वृंदेलाही पतीला पाहून मनापासून आनंद झाला.
कदाचित्सुरतस्यांते दृष्ट्वा विष्णुं तमेव च
कधीतरी त्यांच्या संगतीच्या शेवटी तिने तोच विष्णू पाहिला.
ज्ञातोऽसि त्वं मया सम्यङ्मायाप्रच्छन्नतापसः
तू मायेमध्ये लपलेला तपस्वी आहेस, हे मी ओळखलं आहे.
यौ त्वया मायया द्वाःस्थौ स्वकीयौ दर्शितौ मम
तुझ्या मायेमुळे मला दिसलेले ते दोघं द्वारपाल—
त्वं चाऽपि भार्यादुःखार्तो वने कपिसहायवान्
आणि तूही पत्नीच्या दुःखाने व्याकुळ होऊन वानरांच्या मदतीने वनात भटकत होतास.
इत्युक्त्वा सा तदा वृन्दा प्राविशद्धव्यवाहनम् 2.4.21.
असं म्हणून वृंदा त्या वेळी अग्नीत प्रवेशली.
ततो हरिस्तामनुसंस्मरन्मुहुर्वृंदान्वितोभस्मरजोवगुंठितः
मग हरि तिची वारंवार आठवण काढत, वृंदेसह प्रेमाच्या धुळीने व्यापून गेला.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां द्वितीये वैष्णवखण्डे कार्तिकमासमाहात्म्ये जलंधरोपाख्याने वृन्दाग्निप्रवेशवर्णनंनामैकविंशोऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील दुसऱ्या वैष्णव खंडात, कार्तिक महिन्याच्या माहात्म्यात, जलंधराच्या कथेत, 'वृंदेच्या अग्निप्रवेशाचे वर्णन' हा एकविसावा अध्याय संपला.
चकार मायया गौरीं त्र्यंबकं मोहयन्निव
त्याने आपल्या मायेमुळे, गौरीला त्र्यंबकाला भुलवल्यासारखी दाखवली.
रथोपरि च तां बद्धां रुदन्तीं पार्वतीं शिवः
रथावर बांधलेली आणि रडणारी पार्वती होती, तिच्या शेजारी शंकर होते.
गौरीं तथाविधां दृष्ट्वा शिवोऽप्युद्विग्नमानसः
गौरीला अशा अवस्थेत पाहून, शंकरांचं मनही फार बेचैन झालं.
ततो जलंधरो वेगात्त्रिभिर्विव्याध सायकैः
तेव्हा जलंधराने वेगाने तीन बाणांनी वार केला.
ततो जज्ञे स तां मायां विष्णुना च प्रबोधितः
मग ती माया, विष्णूने जागृत केल्यावर नाहीशी झाली.
तस्याऽतीव महारौद्रं रूपं दृष्ट्वा महासुराः
तिचं अतिशय भयंकर रूप पाहून, मोठे असुर घाबरून गेले.
ततः शापं ददौ रुद्रस्तयोः शुंभनिशुंभयोः
मग रुद्राने शुंभ आणि निशुंभ या दोघांना शाप दिला.
पुनर्जलंधरो वेगाद्ववर्ष निशितैः शरैः
पुन्हा जलंधराने जोरात तीक्ष्ण बाणांचा मारा केला.
यावद्रुद्रश्च चिच्छेद तस्य बाणगणं जवात्
तोवर रुद्राने त्याचे सर्व बाण झपाट्याने छेदून टाकले.