अथ कोलाहलं श्रुत्वा गणानां चंद्रशेखरः
मग त्या गणांचा गोंधळ ऐकून चंद्रशेखराने लक्ष दिले.
रुद्रमायांतमालोक्य सिंहनादैर्गणाः पुनः
रुद्राची माया पाहून, गणांनी सिंहासारखे गर्जना करत पुन्हा पुढे धाव घेतली.
दैत्याश्च भीषणं दृष्ट्वा सर्वे चैव विदुद्रुवुः
आणि दैत्यांनी हे भयंकर दृश्य पाहून सर्वजण घाबरून पळाले.
जलंधरोथ तान्दैत्यान्निवृत्तान्प्रेक्ष्य संगरे
पण जलंधराने युद्धातून मागे हटणारे दैत्य पाहिले.
शुंभो निशुंभोऽश्वमुखः कालनेमिर्बलाहकः
शुंभ, निशुंभ, अश्वमुख, कालनेमि आणि बलाहक हे सर्व तिथे होते.
बाणांधकारसंछन्नं दृष्ट्वा गणबलं शिवः
शिवाने पाहिले की बाणांच्या वर्षावामुळे गणांची फौज अंधारात झाकली गेली आहे.
दैत्यांश्च बाणवात्याभिः पीडितानकरोत्तदा
त्याने त्या दैत्यांवर बाणांचा मारा करून त्यांना त्रास दिला.
खड्गरोम्णः शिरः कायात्तदा परशुनाऽच्छिनत्
त्याने तलवारीच्या धारदार पात्याने आणि कुऱ्हाडीने शिर धडापासून वेगळे केले.
बद्ध्वा च घस्मरं दैत्यं पाशेनाभ्यहनद्भुवि 2.4.20.
त्याने त्या अतिभुकेल्या दैत्याला दोरीने बांधून जमिनीवर आपटले.
न शेकुरसुराः स्थातुं गजाः सिंहार्दिता इव
सिंहाच्या भीतीने हत्ती जसे घाबरतात, तसे असुर उभेही राहू शकले नाहीत.
आह्वयामास समरे तीव्राशनिसमस्वनः जलंधर उवाच युध्यस्व च मया सार्द्धं किमेभिर्निहितैस्तव
युद्धात जालंधराने प्रचंड गडगडाटी आवाजात हाक मारली, 'माझ्याशी थेट लढ, तू ज्या इतरांना हरवलेस त्याचा काय उपयोग?'
यच्च किंचिद्बलं तेऽस्ति तद्दर्शय जटाधर
'जटाधारी, तुझ्यात जे काही बळ आहे ते दाखवून दे.'
तान्प्राप्तान्निशितैर्बाणैश्चिच्छेद प्रहसन्निव
तो हसत हसत, जवळ येणाऱ्यांना तीक्ष्ण बाणांनी छेदून टाकत होता.
स च्छिन्नधन्वा विरथो गदामुद्यम्य वेगवान्
त्याचा धनुष्य तुटला, रथही गेला, मग त्याने गदा उचलून वेगाने पुढे झेप घेतली.
तथाऽपि मुष्टिमुद्यम्य ययौ रुद्रं जिघांसया
तरीही त्याने मुठ आवळून रुद्राला मारण्याच्या उद्देशाने पुढे झेप घेतली.
ततो जलंधरो दैत्यो मत्वा रुद्रं बलाधिकम्
मग जालंधर दैत्याने रुद्र हे स्वतःपेक्षा अधिक बलवान आहेत असे ओळखले.
ततो जगुश्च ननृतुर्गंधर्वाप्सरसां गणाः
त्या क्षणी गंधर्व आणि अप्सरांच्या समूहांनी गाणी गायली आणि नृत्य केले.
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रुद्रो नादविमोहितः
हे अद्भुत दृश्य पाहून रुद्र आश्चर्यचकित झाले आणि त्यांनी मोठा आवाज केला.
एकाग्रीभूतमालोक्य रुद्रं दैत्यो जलंधरः 2.4.20.
रुद्र एकाग्र झालेले पाहून जालंधर दैत्य—
युद्धे शुंभनिशुंभाख्यौ स्थापयित्वा महाबली
युद्धात त्याने शक्तिशाली शुंभ आणि निशुंभ यांना उभे केले.
महावृषभमारूढः स बभूव जलंधरः
जालंधर मोठ्या वृषभावर आरूढ झाला.
अभ्याययौ सखीमध्यात्तद्दर्शनपथेऽभवत्
तो आपल्या साथीदारांच्या मधून पुढे आला आणि सर्वांच्या नजरेस पडला.
तावत्स्ववीर्यं मुमुचे जडांगश्चाऽभवत्तदा
त्या क्षणी त्याने स्वतःचे बळ सोडले आणि तो जड झाला.
जगामाऽन्तर्हिता वेगात्सा तदोत्तरमानसे
ती वेगाने अदृश्य झाली आणि उत्तरेकडील सरोवरात शिरली.
जवेनाऽऽगात्पुनर्युद्धं यत्र देवो वृषध्वजः
त्याने मोठ्या वेगाने पुन्हा त्या युद्धाकडे धाव घेतली जिथे वृषध्वज देव उपस्थित होता.
तावद्ददर्श तं देवं सूपविष्टं समीपगम् पार्वत्युवाच विष्णो जलंधरो दैत्यः कृतवान्परमाद्भुतम्
तेव्हा पार्वतीने जवळ जाऊन तो देव बसलेला पाहिला आणि म्हणाली, 'विष्णू, जलंधर या दैत्याने फारच अद्भुत कृत्य केले आहे.'
तत्किं न विदितं तेऽस्ति चेष्टितं तस्य दुर्मतेः विष्णुरुवाच तेनैव दर्शितः पंथा वयमप्यन्वयामहे
'त्या दुष्टाचा कुठला तरी उद्योग तुला माहित नाही असं काही आहे का?' विष्णू म्हणाले, 'त्यानेच मार्ग दाखवला आणि आम्हीही तोच मार्ग धरला.'
नाऽन्यथा स भवेद्वध्यः पातिव्रत्यसुरक्षित्ः नारद उवाच जगाम विष्णुरित्युक्त्वा पुनर्जालंधरं पुरम्
'त्याच्या पत्नीच्या पतिव्रत्यामुळे त्याचा वध दुसऱ्या कुठल्याही प्रकारे होऊ शकत नाही.' नारद म्हणाले, 'असं म्हणून विष्णू पुन्हा जलंधराच्या नगरीत गेले.'
अथ रुद्रश्च गंधर्वाऽनुगतः संगरे स्थितः 2.4.20.
मग रुद्र गंधर्वांसह युद्धात सज्ज उभा राहिला.
ततो भवो विस्मितमानसः पुनर्जगाम युद्धाय जलंधरं रुषा
तेव्हा भव आश्चर्यचकित मनाने आणि रागाने पुन्हा जलंधराशी लढायला गेला.