अयमत्रर्षिभिर्भक्तैर्निर्दिष्टं तमथाभ्यगात्
भक्त ऋषींनी दाखवलेले ते स्थान तिने मग गाठले.
वनांतरं गतेः प्रातः समित्कुशफलाहृतेः
सकाळी समिधा, कुशा आणि फळे गोळा करून ती जंगलात गेली.
शिष्यानादिश्य धर्मात्मा गतश्च विपिनांतरम्
तिने आपल्या शिष्यांना सूचना दिल्या आणि धर्मात्मा त्या दाट जंगलात गेला.
क्व गतो मुनिरित्युक्तैरित आयास्यति क्षणात्
‘मुनि कुठे गेले?’ असे विचारल्यावर, ‘तो लगेच इथे येईल’ असे सांगितले गेले.
अभ्युत्थानेनासनेन पाद्येनार्घेण सूनृतैः
उठून, आसन देऊन, पाय धुण्यासाठी पाणी, अर्घ्य आणि गोड बोलांनी तिचे स्वागत केले.
क्षणं क्षमस्वसूनुस्तामन्ये जग्मुस्तदन्तिकम्
‘क्षणभर थांब बाळा,’ असे तिने सांगितले आणि इतर त्या ठिकाणी गेले.
अभवत्कल्पबहुलो मणिप्रासादसंकुलः
तेथे अनेक रत्नांनी सजलेले सुंदर महाल भरपूर झाले.
अपश्यत्स्वाश्रमं दूरे विमानशतशोभितम् 1.3.1.4.
दूरून त्याने आपला आश्रम शेकडो दिव्य विमानांनी उजळलेला पाहिला.
गौर्याः समागमं सर्वमपश्यज्ज्ञानचक्षुषा
ज्ञानदृष्टीने त्याने गौरीचे सर्व भेटीचे प्रसंग पाहिले.
शिष्यैः शीघ्रचरैर्वृत्तमावेदितमथाशृणोत्
मग त्याच्या वेगवान शिष्यांनी जे काही घडले ते सर्व त्याला सांगितले.
अथ महर्षिरुपागतकौतुको निजतपःफलमेव तदागमम्
मग तो महान ऋषी, आपल्या तपस्येच्या फळाचीच उत्सुकता मनात घेऊन, तेथे आला.
प्रत्याधातुं प्रववृते शिवभक्तिर्जगन्मयी
शिवभक्ती, जी सर्व विश्वात पसरली आहे, हरवलेलं पुन्हा मिळवण्यासाठी जागृत झाली.
आलुलोके समायातं गौतमं शिष्यसेवितम्
त्याने पाहिलं की गौतम आपल्या शिष्यांसह तेथे येत आहे.
जटाभिरतिताम्राभिस्तीर्थस्नानविशुद्धिभिः
त्याच्या जटांमध्ये तीर्थस्नानामुळे गडद तांबूस रंग उमटला होता.
भस्मत्रिपुण्ड्रकोपेतविशालनिटिलोज्वलम्
त्याचे रुंद कपाळ त्रिपुंड आणि भस्माने उजळून निघाले होते.
दधानं वल्कले रक्ते तपः कृशितविग्रहम्
त्याने लाल रंगाची झाडाच्या सालीची वस्त्र परिधान केली होती, आणि तपामुळे त्याचे शरीर कृश झाले होते.
शम्भुनावसितोदात्तसारूप्यमिव भाषितम्
त्याच्या वाणीमध्ये शंभूच्या दिव्यतेसारखीच थोरवी आणि गंभीरता जाणवत होती.
आलोक्य तं महात्मानं वृद्धं शंभुपदाश्रयम्
त्या वृद्ध, शंभूच्या चरणांवर प्रेम करणाऱ्या महात्म्याला पाहून,
कृतांजलिं मुनिर्वीक्ष्य समस्तजगदम्बिकाम्
मुनिने त्याला हात जोडलेले पाहिले आणि सर्व जगाची आई ओळखली.
स्वागतं गौरि सुभगे लोकमातर्दयानिधे
गौरी, सौभाग्यवती, दयेचा सागर, जगाची माय, तुला स्वागत आहे.
अहो मान्ये मान्यमर्थं विज्ञायैव पुरा वयम् 1.3.1.5.
अहो पूज्ये, आम्ही नेहमीच श्रेष्ठ हेतू ओळखून त्याचा मान केला आहे.
यद्देवि ते न चेत्किंचिन्मायाविलसितन्निजम्
देवी, जर तुझं काहीच नसलं, तर फक्त तुझीच माया आणि तिचा खेळ उरतो.
तिष्ठत्वशेषं मे वक्तुं मायाविलसितं तव
माझ्यासाठी उरलेलं सर्व, तुझ्या मायेमधील अद्भुत लीला सांगायला राहू दे.
आस्यतां पावने शुद्धं आसने कुशनिर्मिते
पवित्रे, तू या कुशांनी बनवलेल्या स्वच्छ आसनावर बस.
इति शिष्यैः समानीते दर्भांके परमासने
शिष्यांनी उत्तम, दर्भांनी मांडलेल्या आसनावर आणून दिलं.
निवेद्य सकलां पूजां भक्तिभावसमन्वितः
त्याने भक्तिभावाने सर्व पूजा अर्पण केली.
उवाच दशनज्योत्स्नापरिधौतदिशामुखः
त्याचं मुख, दातांच्या चंद्रप्रकाशाने उजळून, तो बोलू लागला.
अहो देवस्य माहात्म्यं शम्भोरमिततेजसः
अहो, अमर्याद तेज असलेल्या शंभू देवाचं हे किती मोठं माहात्म्य!
असिद्धमन्यल्लब्धव्यं किं वान्यत्तव विद्यते
तुला अजून काही मिळालं नाही असं काही आहे का? तुला अजून काही हवं आहे का?
कैलासशैलवृत्तांतः कंपातटतपःस्थितः
कैलास पर्वताची गोष्ट, जिथे तू कंपी नदीच्या काठी तपश्चर्या केलीस.