पाशेन वरुणो बद्धः पाशेन गणपेन तु
वरुणाला दोरीने बांधलं गेलं आणि गणपतीनेही दोरीने बांधलं.
ताडितोऽनिल एवाथ उत्तरे नरवाहनः वीरभद्रनियुक्तास्ते चक्रुर्युद्धं सुदारुणम्
मग वायूदेवाला मारलं गेलं आणि उत्तरेला, मानववाहनाला— वीरभद्राने नेमलेल्या लोकांनी अत्यंत भयंकर युद्ध केलं.
अथ युद्धं चकारो च्चैर्भद्रकाली भयावहा
मग भद्रकाळी, अत्यंत भयंकर रूपाने, मोठ्या तडाख्याने युद्ध करू लागली.
प्रज्वालज्वलनाकारा शुष्कमांसातिभैरवा
ती जणू काही प्रज्वलित अग्नीप्रमाणे तेजस्वी दिसत होती, तिचे कोरडे शरीर फारच भीतीदायक होते.
कपालकर्त्रिकाहस्ता जघ्नुर्देवगणास्तदा दृष्ट्वाभ्युपगता देवास्तुषिता युद्धलालसा
तिच्या हातात कवटी आणि कातर घेऊन तिने देवांच्या सैन्यावर हल्ला केला; हे पाहून देव सुद्धा युद्धासाठी उत्साही आणि आनंदी होऊन पुढे आले.
केचिच्च चिक्षिपुः शक्तीः केचित्प्रासांस्तथापरे
काहींनी भाले फेकले, तर काहींनी भिन्न प्रकारची शस्त्रे फेकली.
अर्द्दितो मातृसंघस्तु पीडिताः प्रमथा यदा
मातृगण त्रस्त झाले आणि प्रमथगणही फारच हालअपेष्टा भोगू लागले.
खड्गादिभिः षडर्कांशुः पीडयामास संयुगे
षडर्कांचा तेजस्वी योद्धा त्यांना तलवार व इतर शस्त्रांनी युद्धात छळू लागला.
करान्दिनकरस्यैव चरणौ भास्करस्य च
त्याने सूर्याचे हात आणि भास्कराचे पाय जखमी केले.
वमन्तो रुधिरं तेऽपि नष्टा जर्जर मस्तकाः ५.२.८२.
ते रक्त ओकू लागले, त्यांची मस्तके फोडली गेली आणि ते सर्व नष्ट झाले.
बद्धः प्राचेतसो दक्षः पाशेन सुदृढेन च
प्रचेतसपुत्र दक्षाला मजबूत दोरीने घट्ट बांधले गेले.
वृत्तांतः कथितः सर्वो विस्तरेण यथा तथा
ही सर्व कथा जशी घडली तशी सविस्तर सांगितली आहे.
नष्टाश्च वसवो देवाः पीडिता भास्करा रणे वरुणो यादसां नाथः क्व गतः परमेश्वरः
वसू आणि इतर देव नष्ट झाले, भास्कर युद्धात त्रस्त झाला; जलांचा स्वामी वरुण कुठे गेला, हे परमेश्वरा?
भद्रकाल्या हतं सर्वं वीरभद्रगणेन च
भद्रकाळी आणि वीरभद्राच्या सैन्याने सर्वांना ठार केले.
प्रदीपिता महाशाला भग्नं वै यज्ञतोरणम् आजगाम कृपाविष्टो यत्राहं मन्दरे स्थितः
मोठ्या सभागृहाला आग लावली गेली, यज्ञाचे तोरण फोडले गेले; दयाळूपणाने तो जिथे मी मंदारावर उभा होतो तिथे आला.
स्तुतिं कृत्वा मदीयां तु वाक्यमुक्तमिदं तदा
मी माझी स्तुती करून मग हे शब्द बोललो.
भद्रकाल्या महादेव वसवो जर्जरीकृताः
महादेव, वसू भद्रकाळीने पूर्णपणे उद्ध्वस्त केले आहेत.
कायावरोहणं देव तुषितानां कथं भवेत्
देवा, तुषितांचा देहधारण कसा होईल?
महाकालवने क्षेत्रे गच्छन्तु तुषितास्त्वमी
हे तुषित लोक महाकाळाच्या अरण्यातील क्षेत्रात जावोत.
ब्राह्मणाश्च ममादेशाच्चतुःशिष्यैः समन्विताः ५.२.८२.
आणि ब्राह्मणांनी, त्यांच्या चार शिष्यांसह, माझ्या आज्ञेनुसार वागावे.
तत्र कायमनुप्राप्ता मम शिष्या ममो पमाः
तेथे माझे शिष्य, जे माझ्यासारखेच आहेत, त्यांनी देह प्राप्त केला आहे.
क्षेत्रस्य दक्षिणे तस्य विद्यते लिंगमुत्तमम्
त्या क्षेत्राच्या दक्षिण बाजूला एक उत्तम लिंग आहे.
प्रसादात्तस्य लिंगस्य कायान्प्राप्स्यंत्यमी सुराः
त्या लिंगाच्या कृपेने हे देव देह प्राप्त करतील.
मुदिता ब्रह्मणा सार्द्धं यत्र तल्लिंगमुत्तमम्
ते आनंदित होऊन ब्रह्मासोबत जिथे ते उत्तम लिंग आहे, तिथे आहेत.
पुनस्ते तादृशा जातास्तुषिता यादृशाऽभवन् समीहितप्रदो नित्यं ख्यातो देवो भविष्यति
पुन्हा असेच जन्मलेले, समाधान पावलेले, त्यांना इच्छापूर्ती करणारा देव नेहमी प्रसिद्ध राहील.
ये गत्वा दक्षिणामाशां देवं कायावरोहणम्
जे दक्षिण दिशेला जाऊन देव कायावरॊहणाकडे येतात—
जन्मकोटिसहस्रैस्तु यत्पापं समुपार्जितम्
असंख्य जन्मांत जे पाप साठवले असेल—
स्वकर्मणा गता ये च नरके पितरो गणाः
आणि जे पितर आपल्या कर्मामुळे नरकात गेले आहेत—
ये पश्यंति प्रसंगेन देवं कायारोहणम्
जे कोणत्याही निमित्ताने कायारोहन देवाचे दर्शन घेतात—
स्पर्शनात्तस्य लिंगस्य पापिनोपि हि ये नराः ५.२.८२.
त्या लिंगाचा स्पर्श करणारे पापी माणसे सुद्धा—