अहं हि देवदेवस्य शंभोरव्याहतो जनः
मी खरेच देवांचा देव शंभू याचा अडथळा न येणारा पुत्र आहे.
तत्र गत्वा तपस्तीव्रं कृत्वा शंभुं प्रसाद्य च
तेथे जाऊन कठोर तप करून आणि शंभूला प्रसन्न करून,
इति सर्वान्विसृज्याशु सद्भक्तान्पादसेविनः
मग तिने आपल्या पायांची सेवा करणाऱ्या सर्व खऱ्या भक्तांना लवकरच निरोप दिला.
नित्याभिसेविताऽकारि सखीभिरभियोगतः
तिच्या सख्या नेहमी तिची सेवा करत तिच्या सोबत होत्या.
अंतस्तेजोमयं शांतमरुणाचलनायकम्
आत गेल्यावर तिने तेजस्वी, शांत असा अरुणाचलाचा स्वामी पाहिला.
प्रणम्य स्थावरं लिंगं कौतूहलसमन्विता
कौतुकाने भरून, तिने त्या स्थिर लिंगाला वंदन केले.
अत्रिर्भृगुर्भरद्वाजः कश्यपश्चांगिरास्तथा
तेथे अत्री, भृगु, भरद्वाज, कश्यप आणि अंगिरस हे ऋषी होते.
तपः कुर्वंति सततमपेक्षितवराप्तये 1.3.1.4.
ते सर्व आपल्या इच्छित वरासाठी नेहमी तप करत होते.
दिव्यलिंगमिदं पूज्यमरुणाद्रिरिति स्मृतम्
हे दिव्य लिंग अरुणाद्री म्हणून ओळखले जाते आणि पूजनीय मानले जाते.
अभ्यर्थिता पुनः सर्वैरातिथ्यार्थे महर्षिभिः
मग सर्व महर्षींनी तिला पुन्हा आपली पाहुणचार स्वीकारण्याची विनंती केली.
अयमत्रर्षिभिर्भक्तैर्निर्दिष्टं तमथाभ्यगात्
भक्त ऋषींनी दाखवलेले ते स्थान तिने मग गाठले.
वनांतरं गतेः प्रातः समित्कुशफलाहृतेः
सकाळी समिधा, कुशा आणि फळे गोळा करून ती जंगलात गेली.
शिष्यानादिश्य धर्मात्मा गतश्च विपिनांतरम्
तिने आपल्या शिष्यांना सूचना दिल्या आणि धर्मात्मा त्या दाट जंगलात गेला.
क्व गतो मुनिरित्युक्तैरित आयास्यति क्षणात्
‘मुनि कुठे गेले?’ असे विचारल्यावर, ‘तो लगेच इथे येईल’ असे सांगितले गेले.
अभ्युत्थानेनासनेन पाद्येनार्घेण सूनृतैः
उठून, आसन देऊन, पाय धुण्यासाठी पाणी, अर्घ्य आणि गोड बोलांनी तिचे स्वागत केले.
क्षणं क्षमस्वसूनुस्तामन्ये जग्मुस्तदन्तिकम्
‘क्षणभर थांब बाळा,’ असे तिने सांगितले आणि इतर त्या ठिकाणी गेले.
अभवत्कल्पबहुलो मणिप्रासादसंकुलः
तेथे अनेक रत्नांनी सजलेले सुंदर महाल भरपूर झाले.
अपश्यत्स्वाश्रमं दूरे विमानशतशोभितम् 1.3.1.4.
दूरून त्याने आपला आश्रम शेकडो दिव्य विमानांनी उजळलेला पाहिला.
गौर्याः समागमं सर्वमपश्यज्ज्ञानचक्षुषा
ज्ञानदृष्टीने त्याने गौरीचे सर्व भेटीचे प्रसंग पाहिले.
शिष्यैः शीघ्रचरैर्वृत्तमावेदितमथाशृणोत्
मग त्याच्या वेगवान शिष्यांनी जे काही घडले ते सर्व त्याला सांगितले.
अथ महर्षिरुपागतकौतुको निजतपःफलमेव तदागमम्
मग तो महान ऋषी, आपल्या तपस्येच्या फळाचीच उत्सुकता मनात घेऊन, तेथे आला.
प्रत्याधातुं प्रववृते शिवभक्तिर्जगन्मयी
शिवभक्ती, जी सर्व विश्वात पसरली आहे, हरवलेलं पुन्हा मिळवण्यासाठी जागृत झाली.
आलुलोके समायातं गौतमं शिष्यसेवितम्
त्याने पाहिलं की गौतम आपल्या शिष्यांसह तेथे येत आहे.
जटाभिरतिताम्राभिस्तीर्थस्नानविशुद्धिभिः
त्याच्या जटांमध्ये तीर्थस्नानामुळे गडद तांबूस रंग उमटला होता.
भस्मत्रिपुण्ड्रकोपेतविशालनिटिलोज्वलम्
त्याचे रुंद कपाळ त्रिपुंड आणि भस्माने उजळून निघाले होते.
दधानं वल्कले रक्ते तपः कृशितविग्रहम्
त्याने लाल रंगाची झाडाच्या सालीची वस्त्र परिधान केली होती, आणि तपामुळे त्याचे शरीर कृश झाले होते.
शम्भुनावसितोदात्तसारूप्यमिव भाषितम्
त्याच्या वाणीमध्ये शंभूच्या दिव्यतेसारखीच थोरवी आणि गंभीरता जाणवत होती.
आलोक्य तं महात्मानं वृद्धं शंभुपदाश्रयम्
त्या वृद्ध, शंभूच्या चरणांवर प्रेम करणाऱ्या महात्म्याला पाहून,
कृतांजलिं मुनिर्वीक्ष्य समस्तजगदम्बिकाम्
मुनिने त्याला हात जोडलेले पाहिले आणि सर्व जगाची आई ओळखली.
स्वागतं गौरि सुभगे लोकमातर्दयानिधे
गौरी, सौभाग्यवती, दयेचा सागर, जगाची माय, तुला स्वागत आहे.