चिरं जीवतु दीर्घायुर्वानरो हनुमान्सदा
वानर हनुमान नेहमी दीर्घायुषी आणि सुखी राहो.
आखंडलोऽग्निर्भगवान्यमो वै निऋतिस्तथा ब्रह्मणा सहिताश्चैव दिक्पालाः पातु सर्वदा
अंगद, अग्नि, भगवंत यम, निरृति, ब्रह्मा आणि दिक्पाळ हे सर्व नेहमी तुझी रक्षा करो.
श्रुत्वा तेषां तु वचनं मुनीनां भावितात्मनाम्
त्या शुद्धचित्त ऋषींचे शब्द ऐकून,
किमर्थं लक्ष्मणं त्यक्त्वा वानरोऽयं प्रशंसितः
लक्ष्मणाला सोडून हा वानर का गौरविला जातो?
अथोचुः सत्यमेवैतत्कारणं वानरोत्तमे 5.2.79.
तेव्हा त्यांनी सांगितले: 'हे खरे आहे, आणि या वानरश्रेष्ठाबद्दलचे कारण हे आहे.'
एष देव महाप्राज्ञो योजनानां शतं प्लुतः
हा दिव्य, अत्यंत बुद्धिमान वानर शंभर योजन उडी मारला.
प्रादेशमात्रप्रतिमं कृतं रूपमनेन वै
त्याने आपले रूप हाताच्या मापाएवढे लहान केले.
सेनाग्रगा मंत्रिपुत्राः किंकरा रावणात्मजाः
सेनापती, मंत्र्यांची मुले, सेवक आणि रावणाची मुले—
भूयो बन्धविमुक्तेन संभाष्य तु दशाननम्
पुन्हा, बंधनातून मुक्त झाल्यावर त्याने दहा मुख असलेल्या रावणाशी बोलणे केले.
न कालस्य न शक्रस्य न विष्णोर्वेधसोऽपि वा
काळ, इंद्र, विष्णू किंवा ब्रह्मा — यापैकी कुणीही नाही.
राम उवाच एतस्य बाहुवीर्येण लंका सीता च लक्ष्मणः
राम म्हणाला — त्याच्या बाहूंच्या सामर्थ्यामुळे लंका, सीता आणि लक्ष्मण सुरक्षित आहेत.
सखायं वानरपतिर्मुक्त्वैनं हरिपुंगवम्
माझा हा मित्र, वानरांचा राजा, या श्रेष्ठ वानराला सोडून दिला.
वाली किमर्थमेतेन सुग्रीवप्रियकाम्यया
वालीनं हे सर्व सुग्रीवाच्या आवडीसाठी का केलं?
नायं विदितवान्मन्ये हनुमानात्मनो बलम्
माझ्या मते, हनुमानाला स्वतःच्या शक्तीची जाणीवच नव्हती.
एवं ब्रुवाणं रामं तु मुनयो वाक्यमब्रुवन् 5.2.79.
राम असे बोलत असताना, ऋषींनी त्याला उत्तर दिले.
न बले विद्यते तुल्यो न गतौ न मतावपि
शक्तीत, वेगात किंवा बुद्धीत त्याच्याशी बरोबरी करणारा कोणीही नाही.
न ज्ञातं हि बलं येन बलिना वालिमर्दने
त्याची खरी शक्ती, बलवान वालिला हरवल्यावरसुद्धा, कुणालाच समजली नाही.
तन्न वर्णयितुं शक्यमेतस्य तु बलं महत्
त्याचं मोठं सामर्थ्य वर्णन करणं शक्यच नाही.
असौ हि जातमात्रोऽपि बालार्क इव मूर्त्तिमान्
हा लहान असतानाच, तो जणू काही बालसूर्यच मूर्तरूपात जन्माला आला होता.
तूर्णमाधावतो राम शक्रेण विदितात्मना
तो वेगाने धावत असताना, स्वतःला ओळखणाऱ्या इंद्राने त्याला ओळखले.
ततो गिरौ पपातैष शक्रवज्राभिताडितः अस्मिंस्तु पतिते बाले मृतकल्पेऽशनिक्षतात्
मग इंद्राच्या वज्राने मारल्यावर तो पर्वतावर पडला; त्या विजेच्या आघाताने तो मुलगा जणू मरणासारखा पडला.
ततो वायुः समादाय महा कालवनं गतः
मग वायूनं त्याला उचलून मोठ्या काळवनात नेलं.
स्पृष्टमात्रस्तु लिंगेन समुत्तस्थौ प्लवंगमः
लिंगाचा स्पर्श होताच तो वानर लगेच उठून बसला.
प्राणवंतमिमं दृष्ट्वा पवनो हर्षितस्तदा
हा मुलगा श्वास घेताना पाहून वायुदेव आनंदित झाले.
स्पर्शनादस्य लिंगस्य मम पुत्रः समुत्थितः 5.2.79.
या लिंगाच्या स्पर्शाने माझा मुलगा पुन्हा उठला.
एतस्मिन्नंतरे शक्रः समायातः सुरैर्वृतः
आता या दरम्यान, इंद्र देवतांसह तेथे आला.
मत्करोत्सृष्टवज्रेण यस्मादस्यहनुर्हतः
माझ्या फेकलेल्या वज्रामुळे त्याची हनू ठेचली गेली.
वरुणोऽस्व वरं प्रादान्नास्य मृत्युर्भविष्यति
वरुणाने त्याला वर दिला की त्याला मृत्यू येणार नाही.
सूर्येण च प्रभा दत्ता पवनेन गतिर्द्रुता
सूर्याने त्याला तेज दिलं आणि वायूने वेग दिला.
आयुधानां हि सर्वेषामवध्योऽयं भविष्यति
सर्व शस्त्रांपासून तो अवध्य होईल.