न कश्चिद्भाषते किंचिन्न कश्चिद्वीक्षते तदा
त्या क्षणी कुणीच काही बोलले नाही, कुणी वरही पाहिले नाही.
मम चित्तमविज्ञाय गणानामनुकंपया 5.2.77.
माझ्या मनाचा अंदाज न येता, गणांवर दया म्हणून,
इह स्थास्यंति सततं त्वत्समीपे न संशयः
ते नेहमीच तुझ्या जवळ राहतील, यात शंका नाही.
हीनां रजोऽधिकां दीनां तमोबहुलधारिणीम्
अधम, रजोगुणी, दुःखी आणि अंधकाराने भरलेली,
ब्रुवन्नेवं भ्रमेणैव भाव्यर्थेन प्रणोदितः
असे बोलताना, गोंधळामुळे, खऱ्या अर्थाने प्रवृत्त होऊन,
पत त्वं मानुषे लोके यस्मान्मे विप्रियं कृतम्
तू मानवांच्या जगात पड, कारण तू माझ्या मनास न पटणारे केलेस.
विप्रस्य पुत्रतां तूर्णं पुत्र गच्छ ममाज्ञया
माझ्या आज्ञेने, त्वरेने त्या ब्राह्मणाचा पुत्र हो.
इत्युक्तो वीरको देवि गतो विप्रस्य पुत्रताम्
देवी, असे सांगितल्यावर वीरक ब्राह्मणाचा पुत्र झाला.
पश्चात्तापेन संयुक्तो निश्वस्य च पुनःपुनः
पश्चात्तापाने भरून तो पुन्हा पुन्हा उसासे टाकू लागला.
प्रभूणामेकचित्तेन ते भृत्या दुर्लभाः स्मृताः
स्वामींशी एकचित्त असणारे असे सेवक फार दुर्मिळ मानले जातात.
प्रसन्नास्त्रिदशास्तेषां प्रभु भक्ताश्च ये नराः
देवता त्यांच्यावर प्रसन्न होतात, प्रभु, आणि जे भक्त आहेत, असे माणसेही त्यांच्यावर संतुष्ट असतात.
न ज्ञेयः केन तत्त्वेन दुराराध्यः प्रभुर्भवेत् 5.2.77.
कोणत्या खऱ्या कारणामुळे प्रभूला प्रसन्न करणे कठीण होते, हे कुणालाही कळू शकत नाही.
विनश्यंत्युपकाराणि तस्मात्सेवा सुदुष्करा
उपकाराची फळे नष्ट होतात, म्हणून सेवा करणे फारच कठीण असते.
तस्माद्यत्नेन संसेव्या आत्मरक्षणतत्परैः
म्हणून स्वतःचे रक्षण करायचे ठरवून, मन लावून सेवा करावी.
कांस्तु लोकान्गमिष्यामि कलुषी भूणहा इव उवाच दीनया वाचा प्रणिपत्य पुनःपुनः
मी कोणत्या लोकांत जाईन, कारण मी ब्रह्महत्येसारखा पापी आहे? तो वारंवार नम्रपणे वाकून, दुःखी स्वरात बोलला.
दीनोऽस्मि ज्ञानहीनोऽस्मि प्रणतोऽस्मि च शंकर
मी दुःखी आहे, अज्ञान आहे, आणि मी तुझ्यासमोर नतमस्तक आहे, शंकरा.
न हि निर्वहणं यांति प्रभूणामाश्रिता रुषः
प्रभूंचा राग ज्यांच्यावर असतो, त्यांना कधीच काही साध्य होत नाही.
अपि कीट पतंगत्वं गच्छेयं तव शासनात
तुझ्या आज्ञेने मी किडा किंवा पतंग सुद्धा होईन.
इति तस्य वचः श्रुत्वा पुष्पदंतस्य पार्वति
पार्वती, पुष्पदंताची ही वचने ऐकून—
गच्छ पुत्र ममादेशान्महाकालवनं शुभम्
माझ्या आज्ञेने, पुत्रा, शुभ महाकाळ वनात जा.
कीर्त्तिस्ते भविता पुत्र यावदाभूतसंप्लवम् ।। इत्युक्ते तु त्वया देवि मयाप्युक्तं वरानने
पुत्रा, तुझी कीर्ती या सृष्टीच्या अंतापर्यंत टिकून राहील. हे देवी, तू असे म्हणाल्यावर, मीही बोललो, हे सुंदर मुखवाली—
न मे मिथ्या वचः पुत्र भविष्यति कथंचन 5.2.77.
माझे वचन, पुत्रा, कधीच खोटे ठरणार नाही.
विमाने पुष्पपादे तु समारूढो भविष्यसि
तू फुलांनी सजवलेल्या विमानात आरूढ होशील.
गणैः सार्द्धं मया चैव मुदितो विचरिष्यसि
गणांसोबत आणि माझ्यासोबतही, तू आनंदाने संचार करशील.
अहं तत्रागमिष्यामि महाकालवने शुभे
मी तिथे, शुभ महाकाळ वनात येईन.
अनया शुद्धया भक्त्या लोकानामुपकारकः
या शुद्ध भक्तीमुळे, तू लोकांचे उपकारक होशील.
इत्युक्तो हि मया देवि पुष्पदंतो गणाग्रणीः
हे देवी, मी असे म्हटल्यावर, पुष्पदंत जो गणांचा प्रमुख आहे—
लिंगमाराधयामास दुर्वासेशादथोत्तरे त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यामि प्रसादस्ते कृतोऽधुना
त्याने लिंगाची पूजा केली, आणि नंतर दुर्वासांच्या आज्ञेने, तो तुझ्या नावाने कीर्ती मिळवेल; तुझा प्रसाद आता मिळाला आहे.
एतस्मिन्नन्तरे देवि त्वया सार्द्धमहं गतः
या दरम्यान, देवी, मी तुझ्यासोबत गेलो.
हृष्टस्तु पुष्पदंतोऽपि पुष्पपट्टासने शुभे
पुष्पदंत आनंदाने फुलांनी सजवलेल्या शुभ आसनावर बसला.