प्रजास्तत्सुखसंवृद्धा जरामृ त्युविवर्जिताः
प्रजा सुखात वाढली आणि त्यांना म्हातारपण व मृत्यू नव्हते.
यौवनस्थाश्च निर्द्वंद्वाः सततं धर्मसंश्रयाः
ते नेहमी तरुण, द्वंद्वांपासून मुक्त आणि धर्माला धरून राहिले.
अकृष्टपच्या पृथिवी स्वादवद्भिः फलैर्युता
नांगर न चालवता आणि पेरणी न करता पृथ्वीवर गोड फळे मिळू लागली.
एवं व्रजति काले वै राज्ञि राज्यं प्रकुर्वति
अशा रीतीने काळ जात गेला आणि राजा राज्य करत राहिला.
प्रजानां बहुदुःखानि मुहुः कुर्वंत्यनेकशः
पण प्रजेला वारंवार अनेक दुःखे भोगावी लागली.
तथा संह्रियमाणेषु लोकेषु नृपसत्तमः
जग संपुष्टात येऊ लागले, तेव्हा तो श्रेष्ठ राजा—
तेनैवाप्यायितो लोकः सुखी जातो यशस्विनि संवर्त्तो वारिदो भूत्वा मेघान्वै विन्यपातयत्
त्याने लोकांना पोसले आणि सगळे सुखी झाले, हे यशस्विनी. संवर्त नावाचा मेघ झाला आणि पाऊस पडू लागला.
ततस्तु मारुतो भूत्वा नृपतिस्तामधारयत्
मग राजा वाऱ्यासारखा झाला आणि त्या पावसाला थांबवले.
न यज्ञा न जपो होमो न च पक्तिरवर्त्तत 5.2.74.
त्या काळात न यज्ञ, न जप, न होम, न स्वयंपाक काहीच होत नव्हते.
ततः स राजा तं दृष्ट्वा त्वभवद्धव्यवाहनः
ते पाहून राजा स्वतः हव्य वाहणारा झाला.
एतस्मिन्नंतरे देवि त्वया सार्द्धं समागतः
देवी, या दरम्यान मी तुझ्यासोबत एकत्र आलो.
ततो देवगणाः सर्वे सकिंनरमहोरगाः
त्यानंतर सर्व देवगण, किन्नर आणि महाग्रंथी सर्प एकत्र आले.
भूताः प्रेताः पिशाचाश्च ये चान्ये गगनेचराः
भूत, प्रेत, पिशाच आणि आकाशात फिरणारे इतर जीवही आले.
गंगा च यमुना सिंधुश्चंद्रभागा सरस्वती
गंगा, यमुना, सिंधू, चंद्रभागा आणि सरस्वतीही उपस्थित होत्या.
विपाशा देविका पुण्या शरयूः कौशिकी तथा
विपाशा, पवित्र देविका, सरयू आणि कौशिकीही तिथे होत्या.
पारा वेद स्मृतिश्चैव वेत्रघ्नी नर्मदा शिवा
पारा, वेद, स्मृती, वेत्रघ्नी, नर्मदा आणि शिवा या सर्वही उपस्थित होत्या.
पुष्करश्च प्रयागश्च प्रभासो नैमिषस्तथा ।। पृथुतीर्थोदकश्चैव तथैवामरकंटकः
पुष्कर, प्रयाग, प्रभास, नैमिष, विस्तीर्ण तळ्याचे पृथुतीर्थ आणि अमरकंटकही तिथे होते.
गंगाद्वारः कुशावर्त्तो बिल्वको नीलपर्वतः
गंगाद्वार, कुशावर्त, बिल्वक आणि नील पर्वतही उपस्थित होते.
भृगुतुंगः सुकुक्षश्चाप्यजगंधश्च पार्वति 5.2.74.
भृगुतुंग, सुकुक्षा आणि अजगंधही, पार्वती, तिथे होते.
स्थानानि च समस्तानि पुण्यान्यायतनानि च
सर्व पवित्र स्थाने आणि पुण्य तीर्थक्षेत्रेही तिथे होती.
मुनयो वालखिल्याश्च वेदाश्चत्वार एव च
मुनी, वालखिल्य आणि चारही वेदही उपस्थित होते.
अनंतरं मया मेरुः स्थलाकारः कृतस्ततः नियुक्ताः सागराः पार्श्वे चत्वारो लवणादयः
त्यानंतर मी मेरू पर्वत भूमीच्या रूपात तयार केला; आणि त्याच्या बाजूला चार समुद्र, खारट व इतर, ठेवले.
अथ व्याकुलतां प्राप्तः स च राजा रिपुंजयः
मग राजा रिपुंजय मोठ्या दुःखात सापडला.
तेजसा दह्यमानोऽपि मदीयेन वरानने
माझ्या तेजाने जळत असतानाही, हे सुंदरमुखी, तो राजा तग धरून होता.
स्थलेस्मिन्नृप राजाहं मयाप्युक्तं विनोदतः
या पृथ्वीवर, हे राजा, मीही त्याच्याशी प्रेमाने बोललो.
तेनाहं सर्वतो दृष्टो वाङ्मये सचराचरे
त्याने मला सर्वत्र, बोलण्यात, जिवंत आणि निर्जीव गोष्टींमध्ये पाहिले.
प्रभावमतुलं दृष्ट्वा मदीयं व्यापकं परम् भूयःस्तुतोऽपि तेनाहं तुष्टो वै तस्य भूपतेः
माझी अद्वितीय, सर्वव्यापी शक्ती पाहून, त्याने मला पुन्हा स्तुती केली आणि मी त्या राजावर प्रसन्न झालो.
भक्तिर्मे सुदृढा भूयात्त्वयि सर्वॆश शाश्वती। तुष्टोहं तेन वाक्येन पुनः प्रोक्तो मया नृप ॥ 5.2.74.
हे सर्वांच्या प्रभु, माझी तुझ्यावरची भक्ती दृढ आणि शाश्वत राहो; त्या शब्दांमुळे मी प्रसन्न झालो आणि पुन्हा त्या राजाशी बोललो.
एवं भविष्यतीत्युक्त्वा पुनर्मां ब्रूहि पार्थिव । हृदि स्थितश्च ते कामः सर्वकालं भविष्यति
‘असं होईलच,’ असं सांगून, राजन, पुन्हा माझ्याशी बोल. तुझ्या मनात असलेली इच्छा सदैव तिथेच राहील.
अधृष्यः सर्वेदेवानां सर्वदा संभविष्यसि
तू सर्व देवांना नेहमीच अपराजित राहशील.