ये पश्यंति नरा भक्त्या चन्द्रादित्येचरं शिवम्
जे भक्तीने चंद्रादित्येश्वर शिवाचे दर्शन घेतात,
यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च तावत्तेषां सुखं भवेत्
जोपर्यंत चंद्र आणि सूर्य आहेत, तोपर्यंत त्यांना सुख मिळेल.
चन्द्रसूर्योपरागे तु चंद्रादित्येश्वरं शिवम् 5.2.72.
चंद्र किंवा सूर्यग्रहणाच्या वेळी चंद्रादित्येश्वर शिव तेथे असतो.
तेषां कुलशतं यावत्पैतृकं मातृकं तथा
त्यांच्या पितृ आणि मातृकुळातील कितीही पिढ्या असोत,
अमासोमसमायोगे ये पश्यन्ति प्रसंगतः
अमावास्या आणि पौर्णिमेच्या संयोगाला जे एकत्र पाहतात,
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
हे देवी, पाप नष्ट करणारे हे सामर्थ्य तुला सांगितले.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखंडे चतुरशीति लिङ्गमाहात्म्य उमामहेश्वरसंवादे चद्रादित्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विसप्ततितमोऽध्यायः
श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार संहितेतील, पाचव्या अवंती खंडातील, चौर्याऐंशी लिंगमहात्म्य अध्यायात, उमा-महेश्वर संवादात, चंद्रादित्येश्वर महात्म्याचे वर्णन असलेला हा बहात्तरावा अध्याय संपला.
यस्य दर्शनमात्रेण कुयोनिर्नैव लभ्यते
ज्याचे केवळ दर्शन घेतल्याने कुणालाही वाईट जन्म मिळत नाही.
वीरकेतुरभूद्धीमानयोध्याया महीपतिः
वीरकेतू हा बुद्धिमान अयोध्येचा राजा झाला.
स सम्यक्पालयामास प्रजाः पुत्रानिवौरसान्
त्याने आपल्या प्रजेला स्वतःच्या मुलांप्रमाणे योग्य रितीने सांभाळले.
अथैकस्मिन्दिने राजा जगाम गहनं वनम्
एके दिवशी राजा दाट जंगलात गेला.
स तत्र विविधान्वन्यान्विव्याध परवीरहा
तेथे शत्रूंचा पराभव करणाऱ्या त्या राजाने अनेक वन्य प्राण्यांना मारले.
लोडितं तद्वनं सर्वं पशुपक्षिमृगाकुलम्
ते संपूर्ण जंगल जनावरं, पक्षी आणि मृगांनी गजबजलेलं होतं, आणि सर्वत्र गोंधळ उडाला.
यदा न श्वापदास्तस्मिन्दृश्यते गहने वने
त्या दाट जंगलात जेव्हा कुठेही हिंस्र प्राणी दिसले नाहीत,
स चापि करभो देवि बाणमादाय सत्वरम् स च राजा बली तूर्णं ससार करभं प्रति
देवी, त्या वेळी रानगवा पटकन बाण उचलतो, आणि बलवान राजा त्याच्या मागे वेगाने धावतो.
ततो निम्नस्थलं चैव स चोष्ट्रोऽद्रवदाशुगः
नंतर, राजा आणि गवा दोघेही झपाट्याने खालच्या भागाकडे धावले.
ततः स राजा तारुण्या दौरसेन बलेन च 5.2.73.
त्यावेळी, त्या राजाने आपल्या तरुणाईच्या जोमाने आणि ताकदीने,
ततो नदान्नदीश्चैव पल्वलानि वनानि च
तेव्हा नद्या, ओढे, दलदली आणि जंगले दिसू लागली.
स चापि करभो देवि आसाद्यासाद्य तं नृपम्
आणि पुन्हा, देवी, तो गवा वारंवार त्या राजाजवळ येऊ लागला.
स तस्य बाणैर्बहुभिः करभो विह्वलीकृतः पुनश्च जवमास्याय पार्श्वे चाग्रे च दृश्यते
राजाच्या अनेक बाणांनी तो गवा अस्वस्थ झाला, आणि पुन्हा वेगाने धावत, कधी बाजूला तर कधी समोर दिसू लागला.
अथारण्यं महारौद्रं प्रविष्टः करभस्तदा
त्या क्षणी तो गवा एक भयंकर जंगलात शिरला.
प्रविश्य च महारण्यं तापसानामथाश्रमम्
मोठ्या जंगलात शिरून तो तपस्व्यांच्या आश्रमाजवळ पोहोचला.
तं कार्मुककरं दृष्ट्वा श्रमार्त्तं क्षुधितं तदा
तेव्हा, धनुष्य हातात असलेला, थकलेला आणि भुकेला राजा त्यांना दिसला.
स पूजामृषिभिर्दत्तां प्रतिगृह्य यथाविधि
त्याने ऋषींनी दिलेली पूजा योग्य रीतीने स्वीकारली.
ते तस्य राज्ञो वचनं प्रतिगृह्य तपोधनाः
त्या तपस्व्यांनी राजाचे बोलणे ऐकून घेतले.
केन भद्र सुखार्थेन संप्राप्तोऽसि तपोवनम्
भद्र, सुखासाठी तू या तपोवनात कशासाठी आला आहेस?
एतदिच्छामहे श्रोतुं कुतः प्राप्तोऽसि मानद 5.2.73.
हे ऐकायला आम्हाला आवडेल—मान्यते देणारा, तू कुठून आला आहेस?
ततः स राजा सर्वेभ्यो द्विजेभ्यः पुरुषर्षभः
मग पुरुषांमधील श्रेष्ठ असलेल्या त्या राजाने सर्व ब्राह्मणांना उत्तर दिले.
इक्ष्वाकूणां कुले जातो वीरकेतुर्द्विजर्षभाः
इक्ष्वाकूंच्या वंशात वीरकेतू जन्माला आला, हे श्रेष्ठ द्विजांनो.
बलेन महता युक्तः सामात्यः सपरिच्छदः
तो मोठ्या बळाने युक्त होता, त्याच्यासोबत मंत्री आणि सेवकही होते.