नश्यतां त्रिदशेंद्राणां पृष्ठतः शरवृष्टिभिः
'अमरांच्या राजांना मागून बाणांच्या वर्षावाने नष्ट होऊ द्या.'
वर्माणि च विचित्राणि मुकुटानि महांति च
'त्यांचे सुंदर कवच आणि मोठे मुकुट,'
गजाश्च मदसंभिन्नकपोलाः कोटिशः सुराः 5.2.72.
'आणि मदाने फाटलेल्या गालांचे लाखो हत्ती, हे देवहो,'
विबुधा ध्वस्तसन्नाहा विगजा विपदातिनः
'शूरवीरांचे कवच तुटले आहे, हत्ती हरवले आहेत, आणि ते संकटात सापडले आहेत.'
ततो दैत्याधिपो मानी परिवृत्तो महारणात्
मग अभिमानी दैत्यांचा राजा मोठ्या रणभूमीतून मागे वळला.
वंद्यमानो मुनिगणैः स्तूयमानो महर्षिभिः
त्यावेळी ऋषींच्या समूहांनी त्याचे स्तुतीगान केले आणि महर्षींनी त्याचे कौतुक केले.
तत्र सर्वर्द्धिसंपूर्णमासनं हेमभूषणम् तत्रोपविष्टः शुशुभे दैत्यराजो महायशाः
तेथे सर्व प्रकारच्या समृद्धीने भरलेले, सोन्याने सजवलेले आसन होते. त्या आसनावर बसलेला, मोठ्या कीर्तीचा दैत्यराजा फारच शोभून दिसत होता.
दिव्यचंदनपुष्टांगः सुरपुष्पसमुज्ज्वलः मृतोत्थितैस्तथा दैत्यैर्दैत्याधीशैरधिष्ठितः
त्याचे शरीर दिव्य चंदनाने लावलेले होते, स्वर्गीय फुलांनी उजळलेले होते, आणि मृत्यूपासून पुन्हा उठलेले दैत्य व दैत्यांचे अधिपती त्याच्या सेवेत होते.
क्रतुभिर्मूर्त्तिमद्भिश्च सेव्य मानो महाबलः
तो महाबली विविध यज्ञांनी आणि भक्तिभावाने पूजिला जात होता.
तत्र श्रीरतुला लोके तत्र लक्ष्मीर्निरर्गला
त्या जगात अशी श्रीमंती होती की तिची तुलना कुणाशीच होऊ शकत नव्हती; तेथे लक्ष्मी अखंड वावरत होती.
एवं स दैत्यनृपतिः सभृत्यस्तत्र मोदते
अशा प्रकारे तो दैत्यांचा राजा आपल्या सेवकांसह तिथे आनंदाने राहत होता.
तयोरिति वचः श्रुत्वा स देवः पुरुषोत्तमः
त्यांचे हे बोल ऐकून, तो पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ असा देव—
चंद्रसूर्यौ मया ज्ञातं शंबरस्य विचेष्टितम् 5.2.72.
चंद्रा आणि सूर्यांनो, शंभराच्या कृत्यांची मला माहिती आहे.
शंबराय पुरा क्षिप्तं वज्रं कुलिशपाणिना
पूर्वी वज्रधारी देवाने शंभरावर वज्र फेकले होते.
गम्यतां च मयाज्ञप्तौ महाका लवनोत्तमे
आता माझ्या आज्ञेने, तुम्ही दोघे महान लवणाकडे जा.
तत्रानंतो महाकालो लिंगरूपो महेश्वरः
तेथे अनंत, महाकाळ आणि लिंगरूपातील महेश्वर आहेत.
तस्य दर्शनमात्रेण कृतकृत्यौ भविष्यथः भविष्यति न संदेहस्तस्मात्तत्रैव गम्य ताम्
फक्त त्यांचे दर्शन घेतल्यावर तुमचे कार्य सिद्ध होईल; यात काहीही शंका नाही, म्हणून तिथेच जा.
इत्युक्तौ वासुदेवेन चंद्रसूर्यौ यशस्विनि
वासुदेवाने असे सांगितल्यावर, तेजस्वी चंद्र आणि सूर्य—
तत्र दृष्ट्वा महादेवं तेजसो राशिमव्य यम्
तेथे त्यांनी महादेवाचे दर्शन घेतले, जे तेजाचा अखंड सागर होते.
एतस्मिन्नंतरे वाणी लिंगमध्यात्समुत्थिता
त्याच वेळी, त्या लिंगाच्या मध्यातून एक वाणी उमटली.
हतः स शंबरो दैत्यो गतौ तौ चन्द्रभास्करौ
तो शंभर नावाचा दैत्य मारला गेला आणि चंद्र व सूर्य निघून गेले.
राहुकेतू ग्रहांते तु कृतौ समयपूर्वकौ
राहू आणि केतू यांना ग्रहांच्या शेवटी, ठरल्याप्रमाणे आपापली जागा मिळाली.
स्वं स्वं स्थानं गताः सर्वे लोकपाला मुदा युताः 5.2.72.
सर्व लोकांचे रक्षण करणारे देव आनंदाने आपापल्या जागी परत गेले.
गगने ग्रहनक्षत्रैः सहितौ विचरिष्यथः
तुम्ही दोघे ग्रह-नक्षत्रांसह आकाशात फिराल.
इत्युक्तौ चन्द्रसूर्यौ तु तया वाण्या वरानने
त्या तेजस्विनीच्या वचनाने चंद्र आणि सूर्य दोघेही संबोधले गेले.
एतस्मिन्नंतरे देवा विमानस्था समागताः
इतक्यात देव आपापल्या विमानांत उभे राहून एकत्र आले.
ज्ञात्वा लिंगस्य माहात्म्यं नाम चकुः समाहिताः
लिंगाचे महत्त्व जाणून, त्यांनी एकाग्रतेने त्याचे नाव उच्चारले.
चन्द्रादित्येश्वरंनाम ख्यातिं यास्यति भूतले दग्धो भृत्यजनैः सार्द्धं चन्द्रसूर्यानुसेवनात्
चंद्र आणि सूर्य यांच्या सेवेमुळे, 'चंद्रादित्येश्वर' हे नाव पृथ्वीवर प्रसिद्ध होईल, आणि सेवकांसह जळून जाईल.
इत्युक्त्वा त्रिदशाः सवें समीपे सर्वतः स्थिताः
असे सांगून, सर्व देव सर्व बाजूंनी जवळ उभे राहिले.
चन्द्रादित्यौ च तत्रस्थौ स्थितौ लिंगसमीपतः
चंद्र आणि सूर्यही तिथे लिंगाजवळ उभे राहिले.