मम प्राणव्ययः सुभ्रूस्त्वां विना समुपस्थितः
सुंदर भुवई असलेल्या कन्ये, तुझ्याशिवाय माझं प्राणसुद्धा आता टिकणार नाही.
त्यज्यते प्राप्तममृतं यदेतद्बुद्धिलाघवम्
मिळालेलं अमृतसुद्धा सोडून दिलं जातं—मनाची चंचलता अशीच असते.
भज मामनवद्यांगि तवेतद्वदनामृतम्
हे निष्कलंक अंग असलेल्या सखी, मला सेवा कर. तुझे मधुर बोल म्हणजे माझ्यासाठी अमृतच आहे.
स्वयं पिबामि चेद्विद्धि परलोकगतं हि माम्
जर मीच ते प्यायलो, तर समज की मी या जगातून निघून गेलो आहे.
भ्रष्टायां मयि तातस्य विनष्टे कन्यकाफले
माझा नाश झाला, तर तुझ्या वडिलांच्या कन्येचे फळही नष्ट होते.
यदि ते परमं प्रेम ममोपरि महीपते
राजा, जर तुझ्या मनात माझ्याविषयी अत्यंत प्रेम असेल,
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा नान्यथा मे भविष्यति
तिचे ते शब्द ऐकून, मी दुसरे काही करणार नाही.
गत्वा ययाचे प्रणतः स्थितं निजतपोवने 5.2.70.
तो आपल्या आश्रमात असलेल्या त्या महात्म्याजवळ गेला आणि नम्रपणे विनंती केली.
तत्रैव संगतो राजा मन्मथेन वशीकृतः
तेथे, कामाच्या प्रभावाखाली आलेला राजा तिच्याशी एकरूप झाला.
कदलीखण्डकुञ्जेषु रम्यासु वनराजिषु सिषेवे चारु सुरतं स विदग्धोऽतिमुग्धया
केळीच्या झाडांच्या बगिच्यात, सुंदर वनरांगांमध्ये, त्या चतुराने अतिशय निरागस युवतीसोबत रम्य प्रेमाचा आनंद घेतला.
एवं हि वसतस्तस्य दुर्द्धर्षस्य वरा नने
अशा प्रकारे तो दुर्जय त्या उत्तम वनांत राहू लागला.
ज्वलितो विकटाकारो दंष्ट्रोत्कटकटाननः जहार मन्मथाविष्टो रूपयौवनशालिनीम्
तेव्हा एक प्रज्वलित, भयंकर रूप असलेला, मोठ्या दातांचा राक्षस, प्रेमाने वेडावलेल्या त्या रूपवान व तरुण स्त्रीला पळवून नेला.
राजा च तां हृतां दृष्ट्वा वियोगविषमूर्छितः
राजाने ती हरवलेली पाहिली आणि विरहाच्या वेदनेने तो बेशुद्ध पडला.
हा प्रिये प्रेमपीयूषे प्रणयामृतदीर्घिके
हाय प्रिये! प्रेमरूपी अमृत, स्नेहाची लांब वाहणारी नदी!
पुनरिन्दुमिवानंदं कदा द्रक्ष्यामि ते मुखम् उन्मत्त इव बभ्राम तत्र तत्र स्मरातुरः
मी तुझे चंद्रासारखे आनंद देणारे मुख पुन्हा कधी पाहीन? असे म्हणत, तो प्रेमाने वेडा होऊन इकडे तिकडे भटकू लागला.
एवं विलपतस्तस्य दुर्दर्षस्य नृपस्य तु ददर्श नृपतिं तत्र भ्रमंतं भ्रमरं यथा
त्या दुर्जय राजाने अशा प्रकारे विलाप करत असताना, कोणी तरी त्याला मधमाशीसारखा तिथे तिथे भटकताना पाहिले.
ज्ञात्वा जामातरं सम्यक्समाश्वास्य वचोऽब्रवीत् क्व गतो हि महीपाल नेपालविषयस्तव
त्याने आपला जावई ओळखला, त्याला धीर दिला आणि म्हणाला: 'राजा, तू कुठे गेला आहेस? नेपाळचे राज्य तुझेच आहे.'
कुलीना रूपवत्यश्च तिस्रो भार्याः क्व वै गताः 5.2.70.
तुझ्या त्या तीन कुलीन आणि सुंदर पत्नी कुठे गेल्या?
सर्वं विनश्वरं लोके गन्धर्वनगरोपमम्
या जगात सर्व काही नाशवंत आहे, जणू काही गंधर्वांच्या नगरीसारखे.
एवमाश्वासितो राजा कल्पेन च पुनःपुनः
अशा प्रकारे त्या राजाला पुन्हा पुन्हा समजावले गेले.
ब्रूहि मे भगवन्सम्यग्यदि तेऽस्ति दया मयि
माझ्यावर जर तुला दया असेल, भगवंत, तर कृपया खरी गोष्ट मला सांग.
तिस्रो भार्याः कथं विप्र पश्यामि पृथिवीतले कथं समागमो भूयो भविष्यति मया सह
हे ब्राह्मण, मी माझ्या तीन पत्नींचा या पृथ्वीवर कसा दर्शन घेऊ? आणि त्यांच्याशी पुन्हा कधी एकत्र येईन?
इति तस्य वचः श्रुत्वा विप्रेणोक्तं वरानने
त्याचे हे बोल ऐकून, त्या सुंदर मुखवालीला ब्राह्मणाने उत्तर दिले.
तस्मिन्क्षेत्रे तीर्थवरे लिंगं सर्वार्थसाधकम्
त्या पवित्र स्थळी, उत्तम तीर्थावर, सर्व इच्छा पूर्ण करणारे एक लिंग आहे.
शिप्रायास्तु तटे रम्ये पुण्ये ब्रह्मेशपश्चिमे
शिप्रा नदीच्या सुंदर आणि पवित्र काठी, ब्रह्मेशाच्या पश्चिमेला ते आहे.
कल्पस्य वचनं श्रुत्वा सत्वरो नृपसत्तमः
कल्पाचे बोल ऐकून, तो श्रेष्ठ राजा त्वरित निघाला.
सांतःपुरपरीवारो महाकालवनं गतः
आपल्या अंतःपुर आणि सेवकांसह तो महाकाळाच्या अरण्यात गेला.
तत्र स्नात्वा जले पुण्ये शिप्रायाश्चाशुसिद्धिदे 5.2.70.
तेथे, शिप्रा नदीच्या पवित्र आणि फळ देणाऱ्या पाण्यात स्नान केला.
पूजयामास रत्नैश्च दिव्यैर्वस्त्रैः सुभूषणैः
त्याने रत्ने, दिव्य वस्त्रे आणि सुंदर दागिने याने पूजा केली.
मुक्ताफलैः सुतारैश्च जलधाराभिरेव च
तेजस्वी मोती, शुद्ध पाण्याच्या धारांनी आणि इतर नैवेद्यांनी पूजा केली.