तत्र वन्यसहस्राणि हत्वा सबलवाहनः
तिथे त्याने हजारो वन्य प्राणी मारले आणि आपल्या सैन्यासह व वाहनांसह पुढे गेला.
एक एवोत्तमबलः क्षुत्पिपासासमन्वितः। स वनस्यांतमासाद्य महदारण्यमासदत्
तो एकटाच, अत्यंत बलवान असून, भूक आणि तहान याने त्रस्त झाला होता. तो जंगलाच्या कडेला पोहोचला आणि मोठ्या अरण्यात शिरला.
तच्चाप्यतीत्य नृपतिर्ददर्शाश्रममुत्तमम्
ते अरण्य पार केल्यावर, त्या राजाने एक सुंदर आश्रम पाहिला.
पुष्पितैः पादपैः कीर्णमतीव सुखशाद्वलम्
तो आश्रम फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी वेढलेला होता आणि तिथे मऊ हिरवळ फार सुखद वाटत होती.
श्रुत्वाथ तं तथा शब्दं कन्या श्रीरिव रूपिणी 5.2.62.
तेव्हा त्या आवाजाचा गजर ऐकून, लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी एक कन्या तिथे आली.
सा तं दृष्ट्वैव राजानं पद्मगर्भसमुद्भवम्
तिने त्या राजाला, जो कमळाच्या गर्भातून जन्मलेला होता, पाहिले.
उवाच स्मयमानाथ किं कार्यं क्रियतामिति
ती हसत म्हणाली, 'काय करावं ते सांगा.'
दृष्ट्वा चैवानवद्यांगीं यथावत्प्रतिपूजितः
तिचं निर्दोष रूप पाहून आणि योग्य आदर मिळाल्यावर,
क्व गतो भगवान्भद्रे तन्ममाचक्ष्व शोभने हसंती प्रत्युवाचेदं वाक्यं समधुराक्षरम्
तो म्हणाला, 'भगवंत कुठे गेले, सुभगे? मला सांगा, सुंदरिनी.' ती हसून मधुर शब्दांत उत्तर दिलं.
कन्याहं पृथिवीपाल कौमारब्रह्मचारिणः
ती म्हणाली, 'मी कुमारवयातली, पृथ्वीचे रक्षण करणाऱ्या राजन, आणि ब्रह्मचर्य पाळणारी कन्या आहे.'
सुता कण्वस्य मामेवं विद्धि त्वं मनुजाधिप
'मी कण्वाची मुलगी आहे, हे मानवाधिपती, असं जाण.'
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा नृपेणोक्तं वरानने
तिचं बोलणं ऐकून, त्या सुंदर चेहऱ्याच्या कन्येला राजा म्हणाला,
भार्या मे भव सुश्रोणि ब्रूहि किं करवाणि ते
'सुंदर कंबरेच्या कन्ये, तू माझी पत्नी हो. मला सांग, तुझ्यासाठी मी काय करू?'
आहरामि तवाद्याहं भार्या मे भव शोभने विवाहानां च रंभोरु गांधर्वः श्रेष्ठ उच्यते
'आज मी तुला घेऊन जाईन; तू माझी पत्नी हो, सुंदरिनी. विवाहांमध्ये, रम्य उराच्या कन्ये, गंधर्वविवाह श्रेष्ठ मानला जातो.'
नृपस्य वचनं श्रुत्वा कन्या वचनमब्रवीत् 5.2.62.
राजाचे शब्द ऐकून, त्या कन्येने उत्तर दिले:
तदर्थं मां स्थितं विद्धि त्वया मेऽपहृतं मनः
'त्याचसाठी मी इथे आहे; माझं मन तू जिंकलंस.'
आत्मनो बंधुरात्मैव गतिरात्मैव चात्मनः
'स्वतःच आपला खरा आप्त आहे, स्वतःच आपली मदत आहे, आणि स्वतःच आपलं अंतिम ठिकाण आहे.'
सत्यं मे प्रतिजानीहि दत्तमात्मानमद्य मे
'माझ्या शब्दावर विश्वास ठेव, आज तू स्वतःला मला अर्पण कर.'
इति तस्या वचः श्रुत्वा परिणीता नृपेण हि
तिची वचने ऐकून, त्या राजाने तिच्याशी विवाह केला.
कामिता सा नृपेणेव ततो गंतुं समुद्यतः
राजाने तिला इच्छिले होते, म्हणून ती निघायची तयारी करू लागली.
सा कन्या पितरं दृष्ट्वा ह्रिया नोपजगाम तम्
ती कन्या वडिलांना पाहून लाजेखातर त्यांच्या जवळ गेली नाही.
उवाच परमं कुद्धस्तां कन्यां काममोहिताम्
तो खूप रागावून, इच्छेच्या मोहात पडलेल्या त्या कन्येला म्हणाला.
स्वयं स्वयंवरो मोहात्तस्मात्कृष्णा भविष्यसि
तू मोहामुळे स्वतः वर निवडला आहेस, म्हणून तू काळी होशील.
अयं ते नृपतिर्भर्त्ता दुष्टरूपो भविष्यति
हा राजा तुझा पती होईल, आणि त्याचे रूप कुरूप होईल.
इत्युक्ता तत्क्षणाज्जाता सा कन्या रूपवर्जिता 5.2.62.
असे म्हणताच, ती कन्या त्या क्षणीच रूपहीन झाली.
अथ प्रसादयामास सा कन्या पितरं तदा
मग ती कन्या वडिलांना शांत करण्याचा प्रयत्न करू लागली.
अज्ञानाच्च कृतं पापं तात त्वं क्षंतुमर्हसि
बाबा, अज्ञानामुळे पाप घडले, तू मला माफ करावे.
न चाहं प्रार्थिता तेन मयासौ प्रार्थितो नृपः
त्याने मला मागितले नाही, मीच त्या राजाला मागितले.
इति तस्या वचः श्रुत्वा स विप्रोऽतिकृपान्वितः
तिची वचने ऐकून, त्या ब्राह्मणाच्या मनात मोठी दया आली.
नैव वागनृतं पुत्रि यावदद्य स्मराम्यहम्
मुली, आजवर मी कधीही खोटे बोललो नाही, हे मला आठवतं.