प्रजानां पतयश्चैव सप्त चैव महर्षयः
सर्व प्रजापती आणि सात महर्षी,
दैत्याः पिशाचा रक्षांसि भूतानि विविधानि च सर्वे चतुष्पदाश्चैव तिर्यग्योनिगतास्तदा ।। 5.2.52.
दैत्य, पिशाच, राक्षस आणि इतर अनेक प्रकारची भुते, तसेच सर्व चौपाय आणि त्या काळी जनावरांच्या गर्भातून जन्मलेली सजीव,
जंगमानि च सत्त्वानि यच्चान्यज्जीवसंज्ञकम्
सर्व चल जीव आणि जे काही जिवंत म्हणून ओळखले जाते,
प्रणम्य प्रयतो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत्
नमस्कार करून, एकाग्र मनाने त्याने हे शब्द सांगितले:
देहि मे परमं स्थानं यथा कीर्त्तिर्ध्रुवा भवेत्
माझ्या कीर्तीला कायम राहील असे, तू मला सर्वोच्च स्थान दे.
ममाभीष्टकरं स्थानं नित्यमव्ययमक्षयम्
माझ्या इच्छेप्रमाणे, कायमचे, नाश न होणारे, आणि शाश्वत असे स्थान मला मिळू दे.
तत्र ते भविता कीर्त्तिः शाश्वती नात्र संशयः
तेथे तुझी कीर्ती शाश्वत होईल—याबद्दल काहीच शंका नाही.
त्रिकल्पप्रभवं लिंगं त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति
तीन कल्पांत उत्पन्न होणारे लिंग तुझ्या नावाने प्रसिद्ध होईल.
इत्युक्तो हि मया देवि ओंकारो हृष्टमानसः
हे देवी, मी असे सांगितल्यावर ओंकार अतिशय आनंदित मनाने राहिला.
ततः प्रभृति वेदेषु ओंकारः क्रियते द्विजैः
त्या वेळेपासून वेदांमध्ये ओंकाराचा वापर द्विज लोक करू लागले.
लयंगतो यदोंकारस्तदाप्रभृति पार्वति
पार्वती, त्या वेळेपासून ओंकार हा लयात विलीन झाला.
यद्युगादिसहस्रेषु व्यतीपातशतेषु च तत्पुण्यमधिकं देवि ॐकारेश्वरदर्शनात् ।।5.2.52.
देवी, हजारो युगांच्या आणि शेकडो व्यतीपात काळांतील पुण्यसंचयही ओंकारेश्वराचे दर्शन केल्याने मिळणाऱ्या पुण्यापेक्षा कमीच आहे.
चतुर्ष्वपि च वेदेषु समधीतेषु यत्फलम्
चारही वेद मन लावून शिकल्याने जे फळ मिळते—
ब्रह्मचर्येण यत्पुण्यं यावज्जीवं कृतेन च
आणि आयुष्यभर ब्रह्मचर्य पाळल्याने मिळणारे पुण्य—
करीषसाधने पुण्यं यच्च पुण्यमनाशके
गायीच्या शेणाने अग्नि तयार केल्याने मिळणारे पुण्य, आणि जे पुण्य कधीही नष्ट होत नाही—
पूजायां यत्फलं प्रोक्तं तस्य संख्या न विद्यते
पूजेने मिळणारे फळ किती आहे, याची मोजदाद कुणालाही करता येत नाही.
किं यज्ञैर्बहुवित्ताढ्यैः किं तपोभिः सुदुष्करैः
खूप धन लावून यज्ञ केल्याचा किंवा कठीण तपश्चर्या केल्याचा काय उपयोग?
पूजनात्स्पर्शनाद्वापि कीर्त्तनाच्छ्रवणात्तथा
पूजा केली, स्पर्श केला, कीर्तन केले किंवा ऐकले—
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
देवी, मी तुला हा पापांचा नाश करणारा प्रभाव सांगितला.
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्य ॐकारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः
श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील पाचव्या अवंत्यखंडातील चौर्याऐंशी लिंग महात्म्य विभागातील ओंकारेश्वर महात्म्याचे वर्णन असलेला बावन्नावा अध्याय संपला.
परं विश्वेश्वरं ख्यातं विश्वेषु भुवनेष्वपि
सर्व विश्वात प्रसिद्ध असलेला, विश्वाचा परमेश्वर—
बभूव नृपतिः पूर्वं विदर्भायां विदूरथः
पूर्वी विदर्भात विदूरथ नावाचा एक राजा होता.
जघान तापसं सोऽथ प्रमादान्मृगया गतः
एकदा तो शिकार करत असताना, चुकून त्याने एका तपस्व्याचा वध केला.
मृगं मत्वा महारण्ये ब्राह्मणं देवमोहितः
देवतांनी भ्रमित केल्यामुळे, मोठ्या जंगलात त्याने ब्राह्मणाला हरिण समजून मारले.
तत्रासौ यातना घोरां अनुभूयात्मकालतः
त्यामुळे, योग्य वेळी त्याला भीषण यातना भोगाव्या लागल्या.
अदशत्सोऽपि कोपेन ब्राह्मणं चरणे प्रिये
प्रिय, रागाच्या भरात त्याने त्या ब्राह्मणाच्या पायाला दात लावले.
च्युतस्तु नरकात्सिंहो द्वितीयेऽभूत्सुदारुणः
नरकातून खाली पडल्यावर, पुढच्या जन्मी तो अत्यंत भयंकर असा सिंह झाला.
पुनर्व्याघ्रो बभूवासौ तृतीयेऽपि भवांतरे
पुन्हा, तिसऱ्या जन्मात तो वाघ झाला.
तेनापि वैश्यो निधनं नीतः कश्चिद्वनांतरे
त्या कारणाने एक व्यापारीसुद्धा जंगलाच्या आत मृत्यूला गेला.
चतुर्थे ऽपि गजो जातः सिंहाद्वधमवाप्तवान् । 5.2.53.
चौथ्या जन्मात तो हत्ती झाला आणि सिंहाने त्याचा वध केला.