इत्युक्तः स्थावरो देवि ममाज्ञापालकस्तदा
देवी, असे सांगितल्यावर स्थावर माझ्या आज्ञेचे पालन करणारा झाला.
दृष्ट्वा तत्रैव तल्लिंगं स्थानं लब्धं सुशोभनम्
तेथे ते लिंग पाहून, मिळालेलं स्थान फारच सुंदर होतं.
शनिनोक्तं तदा देवि येऽत्र द्रक्ष्यंति भक्तितः तेषां पीडा मदीया तु न भविष्यति कर्हिचित्
तेव्हा शनिने सांगितले, देवी—जो येथे भक्तीने ते पाहील, त्याला माझ्यामुळे होणारे दुःख कधीच होणार नाही.
मदीये च दिने यो वै नियमेन प्रपश्यति
आणि जो माझ्या वाराला येथे नियमाने ते पाहतो,
धक्ष्यामि सततं पीडामन्यग्रहकृतामपि
मी नेहमी इतर ग्रहांनी दिलेलेही दुःख नाहीसे करीन.
न ग्रहा न पिशाचाश्च न यक्षा न च राक्षसाः
ग्रह, पिशाच्च, यक्ष किंवा राक्षस—कोणीही नाही.
संक्रांतौ शनिवारे च व्यतीपातेऽयने तथा भविष्यत्यक्षयस्तेषां स्थिरो वासस्त्रिविष्टपे
संक्रमणावेळी, शनिवारी, योग किंवा अयनाच्या वेळी, त्यांचे स्वर्गातील स्थान कायमचे आणि अढळ राहील.
नियमेन प्रपश्यंति मम वारेऽत्र ये नराः
जे पुरुष येथे माझ्या वाराला नियमाने ते पाहतात—
भविष्यति न दारिद्र्यं न चैवेष्टवियोजनम् ।। 5.2.50.
कधीही दारिद्र्य येणार नाही, आणि हवी असलेली सुखं कधीच दूर जाणार नाहीत.
अधनस्य धनं चैव भयार्त्तस्याभयं तथा
गरिबाला धन मिळेल आणि भीतीने त्रस्त असणाऱ्याला सुरक्षितता मिळेल.
इत्युक्त्वा पूजयामास भूयो लिंगं शनैश्चरः
असं सांगून शनैश्चराने पुन्हा त्या लिंगाची भक्तीपूर्वक पूजा केली.
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
हे देवी, पापांचा नाश करणारी ही महती मी तुला सांगितली आहे.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये स्थावरेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम पंचाशत्तमोऽध्यायः
श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील पाचव्या अवंत्यखंडात, चौर्याऐंशी लिंगांच्या महात्म्यात, स्थावरश्वराच्या महात्म्याचे वर्णन करणारा पन्नासावा अध्याय इथे संपतो.
देवं शूलेश्वरं देवि सर्व व्याधिविनाशनम्
हे देवी, शूलेश्वर देव सर्व रोगांचा नाश करतो.
आद्ये कल्पे प्रवृत्ते च राज्यहेतोर्वरानने दैत्यानामीश्वरे जंभे देवानां च शचीपतौ
कल्पाच्या सुरुवातीला, राज्यासाठी, दैत्यांमध्ये जंभ हा स्वामी होता आणि देवांमध्ये शचीपती प्रमुख होता.
ततो देवाः पराभूता दैत्या विजयिनोऽभवन्
तेव्हा देवांचा पराभव झाला आणि दैत्यांनी विजय मिळवला.
स दूतो मामुवाचोच्चैः सगर्वो दुष्टमानसः
तो दूत गर्वाने आणि वाईट मनाने मोठ्याने माझ्याशी बोलला.
गौरीं मे देहि पत्न्यर्थं मंदरस्त्यज्यतामयम्
माझ्यासाठी गौरीला पत्नी म्हणून दे आणि मंदार पर्वत सोड.
उक्तोऽहं तेन दूतेन त्वया सह महागिरौ
त्या दूताने मला सांगितले, 'तुझ्यासोबत या महान पर्वतावर—'
गच्छ दूत ममादेशादंधकं ब्रूहि सत्वरम्
दूतांनो, माझ्या आज्ञेने जा आणि लवकर अंधकाला सांग.
इत्युक्तः प्रययौ दूतस्तेनाख्यातं वचो मम समायातः सहामात्यो बलेन चतुरंगिणा
असं सांगितल्यावर तो दूत गेला, माझे शब्द त्याने सांगितले आणि आपल्या मंत्र्यांसह चारही अंगांनी सज्ज सैन्यासह आला.
मया सह ततस्तस्य घोरं युद्धमभूच्चिरम्
मग माझ्यासोबत त्याच्याशी भयंकर आणि दीर्घकाळ युद्ध झाले.
ततः कुद्धोंऽधको देवि रथात्तस्मादवप्लुतः युयुधे स महादैत्यः शूलेन ताडितो मया 5.2.51.
मग देवी, संतापलेला अंधक रथातून उडी मारून खाली उतरला; मी त्याला शूलाने घायाळ केलं, तरीही तो महान दैत्य लढत राहिला.
मया धृतोन्तरिक्षे स शूलप्रोतो महासुरः
मी त्याला शूलाने भेदून आकाशात धरून ठेवले.
सुस्राव तस्य गात्रेभ्यः शोणितोघ स्ततो महान्
त्याच्या अंगातून मोठ्या प्रमाणात रक्ताचा प्रवाह वाहू लागला.
संभूताः कोटिशो देवि तैरहं पुनरर्द्दितः
हे देवी, त्या रक्तातून कोट्यवधी जण जन्मले आणि त्यांनी पुन्हा मला त्रास दिला.
मया चोत्पादिता दुर्गा रक्तदंता सुभीषणा
माझ्या कृपेने दुर्गा निर्माण झाली, तिचे दात रक्तासारखे लाल आणि ती फारच भयंकर होती.
तस्मिन्पीते ततो रक्ते नोत्तस्थुर्देवि चापरे तेन शूलवरेणैव तत्क्षणान्निधनं गताः
ते प्यायल्यानंतर आणि नंतर रक्तही घेतल्यावर, देवी, इतर कोणीही उभे राहिले नाहीत; त्या क्षणीच त्या त्रिशूळाने त्यांचा अंत झाला.
स मामुवाच हृष्टात्मा कृतां जलिपुटोंऽधकः
आंधकाने आनंदाने, दोन्ही हात जोडून मला सांगितले.
स्वामिना निहतश्चाहं कोऽन्यो धन्यतरो हि मत्
"स्वतः स्वामीने मला मारले, याहून भाग्यवान दुसरा कोण असू शकतो?"