मालाविद्याधरसुता नाम्ना मलयगंधिनी
विद्याधरांच्या प्रमुखाची कन्या, मलयगंधिनी नावाची एक कन्या आहे.
कपालकेतुपुत्रेण दानवेन बलीयसा
कपालकेतूच्या पुत्र असलेल्या बलाढ्य दानवाने तिला पकडले आहे.
पाताले चंपकावत्यां नगर्यां सास्ति सांप्रतम्
ती सध्या पाताळातील चंपकावती या नगरीत आहे.
दृष्टः प्रणम्य विज्ञप्तो यथा तच्च निशामय
मी तिला पाहिलं, वंदन केलं आणि माझी विनंती केली; काय घडलं ते ऐक.
बालक्रीडनकासक्तां मां जह्रे त्रस्तमान साम्
मी बालक्रीडेत मग्न असताना, घाबरलेल्या अवस्थेत त्याने मला पकडलं.
स स्वत्रिशूलघातेन म्रियते नान्यथा रणे
तो रणांगणात फक्त स्वतःच्या त्रिशूळाच्या आघातानेच मारला जाऊ शकतो, दुसऱ्या कोणत्याही प्रकारे नाही.
यदि कोपि कृतज्ञो मां हत्वेमं दुष्टदानवम् 5.2.46.
जर कुणी कृतज्ञ व्यक्ती हा दुष्ट दानव मारून मला वाचवेल,
यद्यत्रोपचिकीर्षुस्त्वं रक्ष मां दुष्ट दानवात् विष्णुभक्तो युवा धीमान्पुत्रि त्वां परिणेष्यति
तू येथे जे काही करायचं ठरवलं आहेस, त्या दुष्ट दानवापासून माझं रक्षण कर; एक तरुण, बुद्धिमान आणि विष्णूभक्त तुझ्याशी विवाह करील, कन्ये.
आतृतीयातिथि यथा तद्वाक्यं तथ्यतां व्रजेत्
जसं तिसऱ्या दिवशी आलेल्या पाहुण्याचं वचन पाळावं लागतं, तसंच हे वचनही पूर्ण होऊ दे.
इति तद्वचनाद्राजन्विष्णुभक्तिपरायणम्
राजा, त्या वचनामुळे तो विष्णूभक्तीमध्ये पूर्णपणे रमला.
तद्गच्छ कार्यसिद्ध्यै त्वं हत्वा तं दुष्टदानवम्
म्हणून तू तुझं कार्य साध्य करण्यासाठी त्या दुष्ट दानवाचा वध कर आणि पुढे जा.
सा तु विद्याधरी बाला विलोक्य त्वां नरेश्वर पार्वतीवचनाद्दुष्टं घातयिष्यस्यसंशयम्
पण ती विद्या मिळवणारी तरुणी, हे राजाधिराज, तुला पाहिल्यावर, पार्वतीच्या आज्ञेने त्या दुष्टाचा नक्कीच नाश करील—यात शंका नाही.
इति नारदवाक्यं स निशम्यामित्रजिन्नृपः उपायं चापि पप्रच्छ गंतुं वै चंपकावतीम्
नारदाचं हे बोल ऐकून, शत्रूंचा नाश करणारा राजा चंपकावतीला कसा जावं याचा उपाय विचारू लागला.
नारदेन पुनः प्रोक्तः स राजा गिरिराजजे
तेव्हा नारदाने पुन्हा त्या पर्वतराजकन्येच्या पुत्राला सांगितलं.
भवान्द्रक्ष्यति पोतस्थकल्पवृक्षरथास्थिताम् वीणामादाय गायंतीं गाथामत्यंतसुस्वरम्
तुला ती एका नौकेत, कल्पवृक्षांनी बनवलेल्या रथावर उभी असलेली, वीणा घेऊन अतिशय मधुर आवाजात गाणं गाताना दिसेल.
यत्कर्म विहितं येन शुभं वाप्यथवाऽशुभम्
कोणताही माणूस जे काही करतो, ते शुभ असो किंवा अशुभ—
गाथामिमां तु संगीय सरथा समहीरुहा 5.2.46.
हीच गाथा ती रथावर आणि वृक्षांसह गात असते.
भवानप्यविशंकं च ततः पोतान्महार्णवे
तूही कोणतीही भीती न बाळगता त्या महासागरातील नौकेत चढ.
ततो द्रक्ष्यसि पाताले नगरीं चंपकावतीम्
मग तुला पाताळात चंपकावती नगरी दिसेल.
इत्युक्त्वांतर्हितो देवि स चतुर्मु खनंदनः
असं सांगून देवी अदृश्य झाली आणि चतुर्मुख ब्रह्मादेखील.
विवेशांतः समुद्रं च नगरीमाससाद ताम्
तो समुद्राच्या आत गेला आणि त्या नगरीत पोहोचला.
तेन राज्ञा त्रिजगतीसौंदर्यश्रीरिवैकिका
त्या राजाने जणू काही त्रैलोक्याच्या सौंदर्याची अनोखी छटा निर्माण केली.
निरमायि प्रमोद्देशात्स्रष्टृसृष्टिर्वि लक्षणा
आनंदातून, सृष्टीकर्त्याच्या सृष्टीपेक्षा वेगळी अशी निर्मिती झाली.
योषिद्रूपं समाश्रित्य तिष्ठत्यत्राकुतोभया
स्त्रीचं रूप धारण करून, ती तिथे निर्भयपणे वावरते.
सा विलोक्याथ तं बालं नितरां मधुराकृतिम्
मग तिने त्या अतिशय गोड रूप असलेल्या बालकाकडे पाहिलं—
शंखचक्रांकसुभगभुजद्वयविराजि तम्
शंख आणि चक्राच्या चिन्हांनी शोभिवंत असलेल्या सुंदर भुजांनी सजलेला—
भवानीभक्तिबीजोत्थभूरुहं पुरुषाकृतिम् 5.2.46.
भवानीच्या भक्तीच्या बीजापासून उगवलेल्या वृक्षासारखा मानवाचा देखणा अवतार—
इति पर्याकुलीकृत्य चक्षुषी च मुहुर्मुहुः
अशी ती पुन्हा पुन्हा डोळ्यांनी त्याच्याकडे पाहत राहिली, डोळ्यांत गोंधळ निर्माण झाला.
तावद्गुप्तं समातिष्ठ शस्त्रागारेऽत्र गह्वरे
आत्ताच्या साठी, या गुहेतल्या शस्त्रागारात लपून रहा.
आगामिन्यां तृतीयायां परश्वः पाणिपीडनम्
उद्या तिसऱ्या दिवशी, हातातील बळाची परीक्षा होईल.