प्राणयात्रां विहायापि कदाचित्स्थिरमानसौ
कधी कधी, प्राणांची पर्वा न करता, स्थिर मनाने—
तत्रासकृज्जनाकीर्णं प्रासादं परितोऽवनौ 5.2.45.
त्या ठिकाणी, पृथ्वीच्या सर्व बाजूंनी, लोकांची गर्दी नेहमी त्या मंदिराभोवती असते.
देवदक्षिणदिग्भागे विष्णुदेहोद्भवं जलम्
मंदिराच्या दक्षिण बाजूला, विष्णूच्या देहातून उत्पन्न झालेलं पाणी आहे.
तयोरित्थं विचरतोस्त्रिलोचनसमीपतः
ते दोघे असेच फिरत असताना, त्रिनेत्रीच्या जवळ गेले.
अथ देवालयस्कंधे गवाक्षांतर्गतौ च तौ
मग, त्या देवालयाच्या खांद्यावर, त्या दोघांनी खिडकीतून प्रवेश केला.
तच्च पारावतद्वंद्वं श्येनः परिजिघृक्षया
त्या वेळी, कबुतरांच्या त्या जोडीला एक घार पकडू लागली.
ततो विलोकयामास तदागमविनिर्गमौ
मग त्याने त्यांच्या येण्या-जाण्याकडे लक्ष दिलं.
केनाध्वना च निर्यातः किंकाले कुरुतश्च किम्
ते कोणत्या वाटेने गेले, कधी गेले आणि ते काय करत होते?
दुर्बलोऽप्याकलयितुं सहसारिर्न शक्यते
दुर्बल शत्रूही ते सहज ओळखू शकत नाही.
न कर्म सिद्ध्येन्नृपतेर्दुगेणैकेन यद्भवेत् स्वतंत्रं यदि दुर्गं स्यादपमार्गप्रकाशकम्
राजाचे काम फक्त एका किल्ल्याने पूर्ण होत नाही; किल्ला जर स्वतंत्र असेल तर तो गुप्त वाटा दाखवतो.
इति दुर्गे बलं शंसञ्छ्येनो रोषारुणेक्षणः
किल्ल्यात, रागाने डोळे लाल झालेले घार आपली ताकद सांगत होती.
अथ पारावती दक्षा विपक्षक्षपणेक्षणम् 5.2.45.
मग शहाणी पारावती, जी शत्रूंचा नाश करणाऱ्या नजरेची होती, तिने बोलायला सुरुवात केली.
तव दृग्विषयं प्राप्तः श्येनोऽयं प्रबलो रिपुः
हा घार, बलवान शत्रू, तुझ्या नजरेच्या टप्प्यात आला आहे.
स च तद्वाक्यमाकर्ण्य पारावत्याश्च सत्पतिः
पारावतीचे ते शब्द ऐकून तिचा पतीही लक्ष देऊन ऐकू लागला.
पारावत उवाच कति नाम न संतीह सुभगे व्योमचारिणः
पारावत म्हणाला: भाग्यवान, आकाशात उडणारे इथे किती आहेत?
कति चैव न पश्यंति नौ सुखस्थाविह प्रिये
आणि इथे सुखाने राहणाऱ्या आपल्याला किती जण दिसत नाहीत, प्रिये?
इत्थं पारावतवराच्छुत्वा पारावती वचः
पारावताचे शब्द ऐकून पारावतीनेही प्रत्युत्तर दिले.
हितवत्योपदिश्यापि प्रियं प्रियचिकीर्षया
तीने प्रियकरासाठी हिताचे सांगितले, कारण त्याला प्रिय वाटावे असे तिला वाटत होते.
अन्येद्युरप्यथायातः श्येनः पश्यन्स दंपती
दुसऱ्या दिवशीही ती घार पुन्हा आली आणि त्या दांपत्याकडे पाहू लागली.
अथ मंडलगत्या स प्रासादं परितो भ्रमन्
मग ती घार वर्तुळाकार उडत किल्ल्याभोवती फिरू लागली.
तस्या वाक्यं समाकर्ण्य पुनः कलरवोऽब्रवीत् 5.2.45.
तिचे शब्द ऐकून, त्याने पुन्हा मोठ्याने आवाज केला.
दुर्गं च स्वर्गतुल्यं मे यत्र नास्त्यरितो भयम्
माझ्यासाठी हे किल्ले म्हणजे जणू काही स्वर्गच आहे, इथे कुठलाही धोका नाही.
प्रडीनोड्डीनसंडीनकांडव्यांडकपाटिका
इथे घरटी, अंडी, पिल्ले आणि अंड्यांची टरफले विखुरलेली आहेत.
यथैतासु हि कौशल्यं मयि वर्त्तति च प्रिये सुखेन तिष्ठ का चिंचा मयि जीवति ते प्रिये
जशी या सर्वांमध्ये कौशल्य आहे, तसंच माझ्यातही आहे, प्रिये. मी जिवंत असताना, चिंचा, तू आनंदात राहा.
इति तद्वचनं श्रुत्वा आस्थिता मूकवत्सती कियदंतरमासाद्य उपविष्टोऽतिहृष्टवत्।। आयामांते च स स्थित्वा तत्कुलायकुलस्य च
ती शब्द ऐकून गप्प बसली, जणू काही मूक झाली. थोडं अंतर जाऊन तो फार आनंदाने बसला. जवळ गेल्यावर तो तिथे उभा राहिला, आणि त्यांच्या घरट्याजवळही.
पुनः श्येनो विनिर्यातः सापि कांताऽब्रवीत्पुनः
पुन्हा ती घार निघून गेली, आणि प्रेयसीने पुन्हा बोलायला सुरुवात केली.
असौ क्रूरोऽतिनिकटमुपविष्टोऽतिहृष्टवत्
तो क्रूर घार अगदी जवळ येऊन, फार आनंदाने बसला.
मृगाक्षीणां स्वभावोयं प्रायशो भीरुवृत्तयः
मृगासारख्या डोळ्यांच्या स्त्रियांमध्ये हा स्वभाव असतो; त्या बहुतेक वेळा भित्र्या असतात.
तयोरभिमुखं तत्र स्थितो यामद्वयावधि
तो त्या दोघांसमोर उभा राहिला आणि दुसऱ्या प्रहराच्या शेवटपर्यंत तिथेच थांबला.
गतेथ शकुनौ तस्मिन्सा बभाषे विहंगमम् 5.2.45.
ते दोन पक्षी तिथून निघून गेल्यावर तिने त्या पक्ष्याशी बोलायला सुरुवात केली.