मदीयं चिंतितं ज्ञात्वा ममपार्श्वमुपागतः
माझ्या मनातलं जाणून, तो माझ्या जवळ आला.
प्रस्थितस्तत्क्षणाच्छीघ्रं गणैर्नानाविधैः सह
तो लगेच, वेगाने, अनेक प्रकारच्या गणांसह निघून गेला.
रणद्वलयबाहुभ्यां गाढमालिंगितो ह्यहम्
किणकिणणाऱ्या बांगड्यांनी सजलेल्या त्याच्या हातांनी मला घट्ट मिठी मारली.
वृषो मया विशालाक्षि स कृष्टो गणपैस्तदा 5.2.40.
विशाल नेत्र असलेल्या सखी, त्या वेळी मी आणि गणांनी वृषभाला ओढलं.
श्रांतास्मि सांप्रतं देव वेगेनानेन भीषिता
देवा, या वेगामुळे मी आता थकलेय आणि घाबरलेय.
क्षणं पद्भ्यां गमिष्यामि विषमोयं गिरिर्महान्
थोडा वेळ मी पायी जाईन; हा मोठा डोंगर चढायला कठीण आहे.
मुहूर्त्तं चारुजघने शैलपादमुपाश्रिता
क्षणभर माझ्या सुंदर कंबरेला विसावा देत, मी डोंगराच्या पायथ्याशी थांबले.
पंथान त्वत्सुखं यत्र तं वयं मृगयावहे त्वदाज्ञावशवर्त्ती च किंकरः स्थापितो मया
आपल्याला जिथे तुला सुख मिळेल असा मार्ग शोधूया; मी तुझ्या आज्ञेत राहणारा एक सेवक ठेवला आहे.
एवमुक्त्वा ततो देवि संस्थाप्य गणरक्षकम्
असं म्हणून, देवी, तिने गणरक्षक तिथे ठेवला.
ततोऽवलोकितोऽत्यर्थं रमणीयो महा गिरिः
मग आजूबाजूला पाहिल्यावर, तो मोठा डोंगर फारच सुंदर दिसला.
पश्यतो मम शैलेंद्रं गताः संवत्सरा दश
मी त्या डोंगरराजाकडे पाहत असताना, दहा वर्षं कशी गेली कळलंच नाही.
नूनं न मदनातप्तां वेत्ति मां रतिवर्जिताम्
तो कदाचित मला ओळखत नाही, कारण मी प्रेमाने होरपळलेली नाही आणि सुखापासून वंचित आहे.
हरस्य क्वापि यातस्य वैरं संस्मृत्य चित्तजः विलोकयंतीं हा दृष्ट्वा विलपंतीं पुनः पुनः
हर कुठेतरी फिरत असताना, मनातला शत्रुभाव आठवून, मदनाने मला पुन्हा पुन्हा हंबरडा फोडताना पाहिलं.
ततः कुण्डो गणाध्यक्षो ज्ञात्वा भावं त्वदीयकम् 5.2.40.
मग कुंड नावाचा गणांचा प्रमुख, तुझी मनःस्थिती ओळखून,
आयात एष ते भर्त्ता मा चेतः कलुषं कुरु
'पहा, तुझा पती येतोय; मनाला त्रास देऊ नकोस,' असं म्हणाला.
दुःखार्त्तया त्वया प्रोक्तः कुण्ड वेद्मि न शंकरम् दर्शयस्व महादेवमित्युक्तोऽ सौ पुनःपुनः
'कुंडा, मी दुःखाने तुला सांगितलंय की मला शंकर दिसत नाही; मला महादेव दाखव,' असं मी त्याला पुन्हा पुन्हा सांगितलं.
यदा न दर्शितस्तेन कुण्डेनाहं वरानने
सुंदर स्त्री, जेव्हा त्या कुंडामुळे मी प्रकट झालो नव्हतो.
गच्छ त्वं मानुषं लोकं यस्मान्न कथितो हरः
आता तू मानवांच्या जगात जा, कारण हराचे नाव घेतले गेले नाही.
पृष्टश्चाहं त्वया देवि विहाय क्व गतोऽसि माम्
देवी, तू मला विचारलेस, 'मला सोडून तू कुठे गेलास?'
गत्वाग्रे भूधरस्यास्य किं कृतं च त्वया विभो
या डोंगराच्या पुढे जाऊन, प्रभु, तू काय केलेस?
दुराधर्षतरः शैलः समंताद्दुरतिक्रमः
हा डोंगर फारच कठीण आहे, सर्व बाजूंनी ओलांडता येत नाही.
येन मार्गेण विश्रब्धं गमिष्यामः सुमध्यमे
सुकटी कमरेच्या सुंदरी, आपण कोणत्या वाटेने निर्धास्तपणे जाऊ?
त्वयाप्युक्तं महादेव कुण्डः शप्तो मया गणः । ममाज्ञा न कृता यस्माद्विफलं न वचो मम
महादेव, तूही असे म्हटलेस, 'मी त्या कुंडाला शाप दिला, कारण माझे सांगणे पाळले नाही, त्यामुळे माझे बोलणे व्यर्थ गेले.'
भैरवं रूपमास्थाय यत्र त्वं चोत्तरे स्थितः 5.2.40.
भैरवरूप धारण करून, तू उत्तरेला उभा होतास.
तस्य दर्शन मात्रेण गणपोऽयं भविष्यति
फक्त त्याला पाहिल्याने, हा गण प्रमुख होईल.
इत्युक्तः स त्वया देवि समासाद्य पुनःपुनः
देवी, तू असे सांगितल्यावर, तो पुन्हा पुन्हा जवळ आला.
महाकालवनं शीघ्रं लिंगमाराध्य सत्वरम्
त्याने मोठ्या काळवनात लिंगाची घाईने पूजा केली.
इत्युक्तस्तत्क्षणात्प्राप्तो दृष्ट्वा लिङ्गं तु शाश्वतम्
असे सांगितल्यावर, तो त्या क्षणी पोहोचला आणि शाश्वत लिंग पाहिले.
ततो देवाः सगंधर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः
मग देव, गंधर्व, सिद्ध आणि श्रेष्ठ ऋषी एकत्र आले.
अथाहं तत्क्षणात्प्राप्तस्त्वया सार्द्धं गणैर्वृतः
त्या क्षणी मी तुझ्यासह आणि गणांसह तिथे पोहोचलो.