देवी विशाल नेत्रांची, तू आपल्या पुत्राला प्रेमळ पण ठाम स्वरात सांगितलेस, “माझ्या आज्ञेने जा, पुत्रा.” तू त्याला आश्वस्त केलेस की, “पुन्हा एकदा सिद्ध आणि गंधर्वांच्या सेवेत कैलास प्राप्त होईल, जिथे केवळ दर्शनानेच शुभ बुद्धी जागृत होते.” त्या पवित्र लिंगाचे दर्शन जे करतात, अगदी कृतघ्न, नास्तिक, निर्दयी किंवा विश्वासघात करणारेसुद्धा, ते देखील त्या लिंगाच्या दर्शनाने स्वर्गसुखाचे भोग घेऊ शकतात. नंतर, केशिहा नावाच्या वीराने कठोर निर्धार करून कंसाचा वध केला. त्याने महान काळवनात जाऊन महेश्वराची तुष्टी साधली. तुझ्या वचनाने प्रेरित होऊन, भृंगिरिटी या सेवकाने कठोर तप करून त्या देवतेची उपासना केली. त्या वेळी, देवी, तू त्या लिंगाच्या मध्यातून प्रकट झालीस—तुझ्या अर्ध्या वेणीला सर्पराजाने बांधले होते. तुझ्या अर्ध्या स्वरूपावर पाने, वेलांचे हार आणि शशांक चमकत होता. हे अद्भुत दृश्य पाहून भृंगिरिटी आश्चर्यचकित झाला. उमा आणि शंकर एकच सनातन देह आहेत, हे त्याच्या ध्यानात आले. तो भक्तिपूर्वक पार्वतीसमोर नतमस्तक झाला आणि म्हणाला, “माते, महादेवि, जर तू माझ्यावर प्रसन्न असशील, तर या देवतेचे नाव अक्रुरेश्वर म्हणून प्रसिद्ध होवो. तू सर्व सद्गुणांची मूर्ती आहेस, धर्माचरण करणाऱ्यांची तूच शरण आहेस. येथे पवित्र क्षेत्र स्थापन कर, जे ब्रह्महत्या सारख्या पापांचा नाश करणारे असेल.” त्यावर तू गोड शब्दात उत्तर दिलेस, “तथास्तु.” तू पुढे सांगितलेस, “सुवर्णप्रभ पुत्रा, तुझ्यासाठी काहीही कठीण नाही. जे दुष्टतेला आसक्त आहेत, त्यांनाही केवळ सहवासाने या क्षेत्राचे दर्शन होईल. जे भक्तिभावाने या लिंगाचे आणि नावाचे पूजन करतील, अथवा स्नान करून विधिपूर्वक पूजा करतील, त्यांना दीर्घायुष्य, आरोग्य, संपत्ती आणि इच्छित फल प्राप्त होईल. जो मन्दाकिनी कुंडात स्नान करून अक्रुरेश्वराची पूजा करील, तो चार युगं दिव्य विमानावर आरूढ होईल.” हे सर्व ऐकून तो सेवक, देवी, माझ्या समोर आला. त्याच्या या पापनाशक सामर्थ्याचे वर्णन मी तुला केले आहे. केवळ त्याचे दर्शन केल्यानेच परम कल्याण प्राप्त होते. तुझ्या विनंतीवरून, सुंदर मंदराच्या गुहेत मी हा महाकाळवनाचा उत्कृष्ट महिमा सांगितला. ऋषींच्या संगतीत तो तेजस्वी पुरुष सूर्याप्रमाणे चमकत असतो. तुझ्या वचनाने प्रेरित होऊन मी लगेच त्या वीर पुत्राची आठवण काढली आणि माझ्या स्तनांवर चूचूक निप्पल प्रकट झाले. माझ्या विचारांची जाण ठेवून तो माझ्या जवळ आला. तो विविध प्रकारच्या सेवकांसह त्वरित निघून गेला. त्याच्या कड्यांनी, ज्यावर कडकडणाऱ्या बांगड्या होत्या, मी घट्ट मिठी मारली गेले. त्या वेळी, विशाल नेत्रांची देवी, बैलासह आणि सेवकांसह मी पुढे गेले. आता मी थकले आहे, प्रभो, या वेगाने मी घाबरले आहे. क्षणभर मी पायी जाईन; हा महान पर्वत ओलांडणे कठीण आहे. क्षणभर मी माझे सुंदर कंबरे खाली ठेवून त्या पर्वताच्या पायथ्याशी विसावले. चला, आपण असा मार्ग शोधू, जिथे तुझे सुख आहे; मी तुझ्या आज्ञेप्रमाणे एक सेवक नेमला आहे. असे म्हणून, देवी, तिने त्या सेवक रक्षकाला स्थिर केले. मग आजूबाजूला पाहिले असता, तो महान पर्वत अत्यंत सुंदर दिसत होता.