वेद आणि वेदांगांचा सार्थक अर्थ म्हणजे शिवाचे अविचल ज्ञान होय. पृथ्वीवरील सर्व शैव लिंगे आणि दिव्य स्वरूपातील लिंगे, हे सर्व दयासागर असलेल्या प्रभूंचेच दर्शन आहे. माझे ते लिंग, शुद्ध आणि दिव्य, अखंड तेजाने प्रकाशित असते. त्या लिंगाचे केवळ स्मरण केले तरी सर्व पापे नष्ट होतात. तुझे शैव तेज हे या जगाचे सनातन आधार आहे आणि ते कधीही क्षय पावत नाही. या प्रकारे भक्ती आणि कुतूहलाने भरलेला एक भक्त, कमलासनावर बसलेल्या शंभूचे दीर्घ काळ ध्यान करू लागला. त्यावेळी त्याने पुन्हा एकदा, पूर्वीप्रमाणे, तेजस्वी प्रकाशाचा एक विशाल स्तंभ पाहिला, जो स्वयं शिवच होते. शिवाच्या आज्ञेने तो पुन्हा त्यांची सेवा करण्यास उत्सुक झाला. शिवदर्शनाने त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले. शिवयोगाचा विचार करत असताना, मी तुझा भक्तिभावाने स्मरण केले. तुझ्या कठोर तपामुळे तुझ्यामध्ये शिवाविषयी श्रेष्ठ भक्ती उत्पन्न झाली. तुझे कृत्ये, जी कुठल्याही व्यत्ययाशिवाय पार पाडली जातात, त्या सर्व विश्वाचे पावन करते. संवाद, सहवास, क्रीडा आणि एकत्रितपणा—हे सर्व प्राचीन शैव प्रकट स्वरूप ऐकू दे. सृष्टीच्या प्रारंभकाळी मी आणि नारायण, आम्ही दोघेही उत्पन्न झालो. आमच्या स्वतःच्या स्वभावाने आम्ही दोघे एकमेकांशी वाद घालू लागलो. आमच्यातील युद्धाची तीव्रता अत्यंत वाढली. या दोघांमध्ये असा विध्वंसक संघर्ष का उभा राहिला, याचा प्रश्न उपस्थित झाला. त्या क्षणी आम्ही दोघेही मोहग्रस्त होऊन एकमेकांकडे तीव्रतेने लक्ष केंद्रित केले होते. वेदांमध्ये माझी महत्ता सर्वश्रेष्ठ म्हणून सांगितली जाते. प्रत्येक जीव स्वतःलाच श्रेष्ठ मानतो. मी जर स्वतःला विश्वात कुठेही मर्यादित केले असते— यावेळी, सदाशिवाने आपल्या मनात निश्चित केले आणि सर्व जगांपेक्षा श्रेष्ठ, चारही दिशांना अग्नीप्रमाणे प्रज्वलित होऊन, तो प्रारंभ आणि अंत नसलेला तेजस्तंभ आमच्या दोघांच्या मध्ये उभा राहिला, जेव्हा आम्ही स्पर्धेने ग्रस्त झालो होतो. आमच्या दोघांसमोर, एक देहहीन वाणी प्रकट झाली. "फक्त शिवच तुमच्यातील सामर्थ्यातील फरक ओळखू शकतो. जर तुम्हाला तुमच्यातील श्रेष्ठता जाणून घ्यायची असेल, तर त्या प्रकाशस्तंभाचा प्रारंभ व अंत शोधा." मी आणि विष्णू, दोघेही हालचालीने युक्त, हे सत्य शोधण्यास दृढ निश्चयी झालो. त्या महान प्रकाशस्तंभाच्या टोकांचा शोध घेण्यासाठी आम्ही दोघेही निघालो. विष्णूने त्या स्तंभाच्या मूळाचा शोध घेत पृथ्वीच्या गर्भात प्रवेश केला. मी, म्हणजे ब्रह्मा, त्याच्या शिखराचा शोध घेण्यासाठी आकाशात गेलो. खाली अग्नीने त्या स्तंभाचे दर्शन घेतले. त्याला तो स्तंभ आदिरहित, अविनाशी वाटला आणि त्यामुळे तो गोंधळून गेला. लक्ष्मीपती विष्णू, थकून आणि तहानलेला, पुढे जाऊ शकला नाही. विश्रांती घेतल्यावरही, तो थकव्यामुळे पुढे प्रयत्न करू शकला नाही. शेवटी, तेजहीन, प्रयत्नाने थकलेला, मी शिवाचे स्मरण केले आणि त्याच्याच शरण गेलो. अहंकारातून उद्भवलेल्या या मोठ्या मूर्खपणावर मला लाज वाटली. कारण तोच सर्व वेदांचा, देवांचा आणि जगाचाही खरा आधार आहे.