देवतांचा प्रधान गुरु काही उपाय शोधत होता. त्याने विचार केला, "सर्व देवांनी शंकराजवळ जावे." हे ठरवून, देवी, त्या वेळी सर्व देवांनी त्वरेने शंकराजवळ जाण्याचा निर्णय घेतला. पण शंकराच्या दरवाजावर गण्यांचा अधिपती नंदी जागरूकपणे पहारा देत होता, त्यामुळे देवांना शंकराजवळ प्रवेश करणे कठीण झाले. तेव्हा अग्नीने त्यांच्या वतीने शुभ शब्द बोलले. त्याने दरवाजावरच्या पहारेकऱ्याला फसवून, तसा व्यवहार केला. अमर देव, इंद्राच्या नेतृत्वाखाली, दरवाजावर संयमितपणे उभे राहिले. मग, त्यांच्याकडून मी योग्य क्रमाने नमस्कार स्वीकारले. देव म्हणाले, "हे अत्यंत भयानक आनंद सोडून द्या." मग मी नंदीला शाप दिला, "तू त्वरेने पृथ्वीवर जा!" नंदीचे मन दु:खाने भरले, डोळे शोकाने भरून आले. त्याला अग्नीने आणि विशेषतः वासवाने मोठ्या प्रमाणात फसवले. अशा अवस्थेत असलेला नंदी, जगाच्या रक्षकांनी पाहिला. त्याने सर्व गोष्टी त्यांच्यासमोर सांगितल्या, नंदीही त्यात होता. मग, त्या शब्दांना ऐकून, नंदीचे अंग रोमांचित झाले; त्याने योग्य रीतीने पूजा केली, कपालिकाचा रूप घेतले. त्यानंतर, प्रिय, लिंगातून एक शरीररहित आवाज उमटला; दरवाजावरील पहारेकरी नंदीने मोठ्या भक्तीने त्याची पूजा केली. त्या वेळेपासून, दरवाजावरील पहारेकरी देवांचा देव झाला; त्याच्या शक्तीमुळे सर्व लोकांना इच्छित फळ मिळू लागले. जे लोक भक्तीने दरवाजावरील पहारेकरी शिवाची पूजा करतात, त्यांचे सात जन्मांचे पाप, थोडेसे असो वा जास्त, नष्ट होते. जो कोणी आपल्या मनात दरवाजावरील पहारेकरी शिवाचे स्मरण करतो, त्याला पशूंच्या जन्माची प्राप्ती होत नाही, फक्त दर्शनानेही. एक राजा होता, कौशिक नावाचा; तो नेहमी कोंबडा म्हणून जन्म घेत असे. त्याने पृथ्वी, पर्वत, वन आणि उपवन व्यापले होते. त्याची पत्नी विशाल नावाने प्रसिद्ध होती. त्या राणीबरोबर तो राजा राज्य करीत होता; पण, पार्वती, त्यांच्यात कधीही जवळीक झाली नाही. असा काळ जात होता; इच्छा सतावत होती. राणी आणि राजा एकदा प्रेमाच्या भांडणाने व्याकुळ झालेल्या दोन कीटकांना पाहिले. तो कीटक वारंवार आपल्या प्रेयसीला संतुष्ट करण्याचा प्रयत्न करत होता. "माझ्या प्रिये, मला जसा हवे तसा आलिंगन दे; मी प्रेमाच्या बाणांनी व्याकुळ झालो आहे," तो म्हणाला. "तुझ्या सारखी उत्कट स्त्री जगात कुठेच नाही." "मी दु:खी असताना, तू, जे सौम्य बोलतेस, का रागावलेली दिसतेस?" असे विचारले. ती, चिडून म्हणाली, "तू मला व्यर्थ बोलतोस का? तुझ्या कामवासनेने दुसऱ्याला दिलेला, तू दु:खी कीटक!" "मी असं करणार नाही," ती म्हणाली; पण कीटक पुन्हा पुन्हा विनंती करत होता. त्या शब्दांना ऐकून, ती शांत झाली. हे मोठे आश्चर्य पाहून, राणी दुःखाने म्हणाली, "माझा प्रिय मला इच्छित नाही; मी नक्कीच मरणार." अशा अनेक प्रकारे विलाप करत, वारंवार उसासे टाकत, तिने एक तपस्वी ऋषी पाहिला, जो तपाने उत्पन्न झालेला, व्रतस्थ होता. "हे ब्राह्मण, एक शंका माझ्या मनात फिरते: कारण माहित नाही, पण एकत्र येणे होत नाही." "जो स्त्रियांना जिंकून, युद्धात सर्वांना पराभूत केला, तो आता त्यांना इच्छित नाही—हे पुण्यवान, हे काय आहे?