त्या वेळी, त्या ब्राह्मणाने म्हटलेल्या शब्दांचे ऐकून मी मोठ्याने हसलो. आणि त्या क्षणीच, माझ्या अंगठ्यातून बर्फासारखा शुभ्र भस्म प्रकट झाले. "हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, पाहा, माझ्या अंगठ्यातून किती विपुल भस्म आले आहे," असे मी त्याला दाखवले. हे अद्भुत दृश्य पाहून तो द्विजश्रेष्ठ लज्जित झाला. त्याने हात जोडून, अंतःकरणात आश्चर्य बाळगून असे म्हणाले, "हे देव, अशा प्रकारची शक्ति या त्रैलोक्यात इतर कुणाजवळही नाही. पुण्यवानांसाठी, तपाच्या विरोधात जाऊन, त्याचा ह्रास करणारा नृत्य प्रकार वर्ज्य मानला जातो; तरीही, हे देव, माझ्या नृत्यातून हे अचानक घडून आले." त्याची ही वचने ऐकून मी त्या ब्राह्मणश्रेष्ठास उद्देशून म्हणालो, "हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, या ज्ञानाच्या बळावर, तुझे कोणतेही इच्छित वर मी पूर्ण करीन." त्यावर तो ऋषी म्हणाला, "हे देव, जर आपण प्रसन्न असाल—शरण आलेल्यांवर कृपा करणारे असाल—तर..." त्या वेळी, हे पार्वती, मी कृपावान मनाने त्या ब्राह्मणास असे सांगितले, "त्या गुहेमध्ये, सात कल्पांमध्ये प्रकटलेले पुण्यमय लिंग नेहमीच वास करते. तिथे तू ते मंगल लिंग पाहशील, जे सात कल्पांमध्ये प्रकट झाले आहे. वासना, क्रोध, लोभ आणि मोह यांच्यामुळे जन्मलेले पाप..." माझी ही वचने ऐकून, तो वेदपारंगत ब्राह्मण, शिस्तबद्धतेने पुन्हा पुन्हा वंदन करून निघून गेला. तिथे जाऊन त्याने त्या लिंगाचे दर्शन घेतले, जे तपश्चर्येत सर्वोच्च होते. त्या दरम्यान, हे देवी, आकाशातून देवांनी असे उद्गार काढले, "केवळ या लिंगाचे दर्शन करून त्या ब्राह्मणाला ती सिद्धी प्राप्त झाली, जी अत्यंत दुर्मिळ आहे. जे कोणी अत्युत्कट भक्तीने गुहेतील त्या भगवानाचे दर्शन घेतात—विशेषतः अष्टमी किंवा चतुर्दशीला—किंवा प्रयत्नपूर्वक येथे येऊन दर्शन घेतात, किंवा ज्यांनी हजारो पापे केली आहेत, तरीही जे येथे येऊन दर्शन घेतात—ब्राह्मणहत्या, मद्यपान, चोरी, किंवा गुरुपत्नीकडे जाणे—शेकडो कोटी जन्मांत साचलेली कोणतीही अशुभ कर्मे असोत, पृथ्वीवरील जे जीव मोठ्या पापांनी ग्रस्त आहेत..." हे सर्व सांगून, देवी, त्या दिव्य मंकणक नावाच्या द्विजश्रेष्ठ ऋषीने म्हटले, "हे देवी, पापांचा नाश करणारी ही शक्ति आहे, जी मी सांगितली." हे लिंग सर्व पापांचे उच्चाटन करते आणि मनुष्यांच्या दुष्कृत्यांचा नाश करते. एकदा, हे देवी, कैलास पर्वतावर Ḍhuṇḍha नावाचा गणांचा प्रमुख राहत होता. त्याने आपल्या इच्छेने आणि कुतूहलाने इंद्रलोकात प्रवेश केला. तिथे त्याने रम्य नेत्रांचे, हस्तांचे आणि इतर अंगांचे सुंदर भाव, सुईने टोचल्यासारखी मुद्रासंकेत, ध्वजासारख्या हस्तमुद्रा आणि इतर मोहक हालचाली पाहिल्या. इंद्रही, सर्व देवांसह, तिच्या चेहऱ्याकडे एकटक पाहत होता. तेवढ्यात, हे देवी, Ḍhuṇḍha आपल्या खेळकर वृत्तीने तिथे फिरत होता. तिथे, रंभा नृत्यात तल्लीन असताना, तिला फुलांचा गुच्छ फेकून मारला गेला. "तू मानवलोकात पड; कारण तू नृत्याचा क्रम भंग केला आहेस," असे तिच्यावर उच्चारले गेले. मानवलोकात पडल्यावर, रंभा बेशुद्ध झाली, तिची इंद्रिये गोंधळली. "हाय, मी मोहवश होऊन अन्याय केला आणि त्याचे फळ मला मिळाले," असे तिने दुःखाने म्हटले. "धर्ममार्गाचा आश्रय घेत मी सिद्धी प्राप्त करू," असे ठरवून तिने महेंद्र पर्वतावर कठोर तपास सुरू केले.