या कथा सांगताना, परमेश्वर शिवाचे महान लिंगमहात्म्य आणि त्याच्या भक्तांना मिळणारे अद्वितीय फल स्पष्ट होते. जे पुण्यवान लोक शिवाची उपासना करतात, त्यांना उत्तम संतती आणि समृद्धी प्राप्त होते. गंधर्वांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या लोकांनी त्यांची स्तुती केली, आणि ते रुद्राच्या लोकात चिरंतन वास करतात. जे मनुष्य पुण्यकर्म करतात, ते परमपदाला पोहोचतात. शिव सर्व संकटांचा नाश करणारा आहे—अशा त्या शिवाला कोण वंदन करणार नाही? ब्रह्महत्येसारख्या पापांपासूनही मुक्ती मिळते, जी नरकात नेणारी असतात. या उपासनेचे पुण्य शंभर राजसूय यज्ञांच्या पुण्यासारखे आहे. मग विविध तीर्थयात्रा, दान किंवा स्नानांची गरजच काय उरते? आठव्या आणि चौदाव्या तिथीला, आपल्या क्षमतेनुसार, शंभर मातृ आणि पितृ कुलातील पूर्वजांना तारता येते. अगदी जे लोक अनाहूतपणे, भावनाविना, फक्त योगायोगाने हे लिंग पाहतात, त्यांनाही पुण्य लाभते. हे देवी, या लिंगाचे हेच सर्वोच्च महात्म्य मी तुला सांगितले आहे. यानंतर श्रीरुद्र म्हणतात: आता मी तुला दुसऱ्या लिंगाची—गुहेश्वर लिंगाची—पावन कथा सांगतो, जे पापांचा नाश करणारे आहे. फार पूर्वी, शुभ अशा देवदारूच्या अरण्यात, रथंतर कल्पात, एक ब्राह्मण नेहमी योगाभ्यासात मग्न होता. तो शांती व संयमात स्थिर राहून, सिद्धीची इच्छा बाळगून, कठोर तप करत होता. 'मी कसा सिद्ध होईन?' असा विचार त्याच्या मनात आला आणि त्याने अत्युच्च तप सुरू केले. अशा वेळी, पर्वतराजकन्येला (पार्वतीला) एक आघात झाला. हे अद्भुत दृश्य पाहून तो ब्राह्मण अत्यंत आश्चर्यचकित झाला. 'अरे वा, तपश्चर्येचे हेच सामर्थ्य! आज मी खरोखर यशस्वी झालो,' असे त्याला वाटले. हे शरीर जरी तुच्छ, मलमूत्राने भरलेले असले, तरी प्रचंड आनंदाने भरून गेले, आणि त्या द्विजाने नृत्य केले. त्या ब्राह्मणाच्या नृत्यामुळे सारा चराचर जग नाचू लागला. कुठेही वेदाध्ययन, वषट्कार किंवा यज्ञकर्म होत नव्हते. दरम्यान, ब्रह्मा आणि विष्णू यांच्या नेतृत्वाखालील देवांनी, ऋषी मंकणकाला सर्व दिशांना नाचताना पाहिले. पर्वतांची स्थाने हलली, मेघांच्या रांगा विस्कटल्या, महान नद्या अरुंद प्रवाहाने वाहू लागल्या, ग्रह त्यांच्या मार्गातून विचलित झाले. तिन्ही लोक हलून गेले, जणू काही संहाराची वेळ आली. देवतांचे हे शब्द ऐकून, मी (शिव) ब्राह्मणाचे रूप धारण करून त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाला विचारले, 'तपस्व्यांच्या आचारसंहितेला विरोध करणारे हे नृत्य का केलेस? ब्राह्मणासाठी हे तपाचा ह्रास करणारे आहे.' त्या ब्राह्मणाने उत्तर दिले, 'माझ्या नृत्यामुळेच मी सिद्ध झालो आहे—यात शंका नाही.' त्याचे हे बोलणे ऐकून मी मोठ्याने हसलो. त्या क्षणी माझ्या अंगठ्यातून हिमासारखी शुभ्र राख बाहेर आली. 'हे ब्राह्मण, माझ्या अंगठ्यातून किती राख बाहेर आली आहे, ते पहा!' हे अद्भुत दृश्य पाहून तो श्रेष्ठ द्विज लाजला. त्याने हात जोडून, अंतःकरणात आश्चर्य बाळगून असे म्हटले, 'अशा शक्तीचा त्रैलोक्यात कुणीही धनी नाही. तपाला विरोध करणारे नृत्य पुण्यवानांसाठी निषिद्ध आहे; पण हे देव, माझ्या नृत्याने हे अचानक घडले.' त्याची ही वचने ऐकून मी त्याला विचारले, 'हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, या ज्ञानाने आता तुझी कोणती इच्छा मी पूर्ण करू?' तेव्हा तो ऋषी म्हणाला, 'हे देव, जर आपण प्रसन्न असाल, शरण आलेल्यांवर दया करणारे असाल, तर...' याप्रमाणे, या अद्भुत गोष्टी घडल्या आणि शिवलिंगाचे महात्म्य, तसेच भक्ताच्या तपश्चर्येचे फल, स्पष्टपणे प्रकट झाले.