त्या काळात, एका अत्यंत सामर्थ्यशाली व्यक्तीमुळे देवतांचे सर्व समूह पृथ्वीवर सामान्य माणसांसारखे भटकू लागले. हे ब्राह्मण, त्या पराक्रमी व्यक्तीने देवांना स्वर्गातून खाली पाडले होते, हे जाणून घे. मग ब्रह्मदेवांनी सांगितले, "तुम्ही सर्वांनी पद्मावती या सुंदर आणि श्रेष्ठ नगरीकडे जावे. तेथे उत्तम आणि परम पवित्र असे उत्तरमानस नावाचे तीर्थ आहे. त्या ठिकाणी, महात्म्या, नऊ निधीही वास करतात. तिथे स्नान केल्यावर मनुष्य सिद्धेश्वरीचे दर्शन घेतो, जी उत्तम सिद्धी प्रदान करणारी आहे. आश्विन महिन्याच्या शुद्ध दशमीला, तुम्ही सर्व लोकांमध्ये निःसंशय विजयी व्हाल. प्रत्येकाने नेहमी सर्व इच्छांची पूर्ती करणाऱ्या गणेशाचे पूजन केले पाहिजे. म्हणून, सर्व प्रयत्नांनी, मोठ्या काळवनात जावे. तेथे, हे श्रेष्ठ देवांनो, तेजस्वी विष्णूचे पूजन करा." ब्रह्मदेवांनी हे ठामपणे सांगितलेले शब्द ऐकून, देवते त्या स्थळी गेल्या, स्वतःला शुद्ध केले, स्नान, दान यांसारखी कृत्ये केली. तेव्हा सर्वांनी आदरपूर्वक ब्रह्मदेवांना योग्य विधी विचारली, "हे ब्रह्मज्ञानी, आम्हाला हे सर्व ऐकायचे आहे." ब्रह्मदेव म्हणाले, "तो देव पांढऱ्या वस्त्रांमध्ये, चंद्रासारखा वर्ण, चार भुजांचा आहे. त्याच्या प्रसन्न मुखाचा ध्यान केल्यास सर्व अडथळे दूर होतात. ज्यांच्या अंतःकरणात नील कमळासारखा काळा जनार्दन वास करतो, त्या सर्व अडथळे दूर करणाऱ्या, गणाधिपतीला मी वंदन करतो. जो विष्णूचे ध्यान करतो, तो कोणत्याही जीवाला त्रास देत नाही. तो सर्व सिद्धींचा स्वामी, संयमी, दीर्घायुषी, इंद्रियांचा स्वामी आहे." मग देवांनी परस्परांना आदरपूर्वक नमस्कार केला, डोळ्यांत आनंद फुलला. ते सर्वजण सुखाने आसनस्थ झाले आणि एकमेकांची कुशलता विचारू लागले. त्यातील एकाने विचारले, "हे प्रभो, माझ्या प्रजेला कशा उपायाने दुःखमुक्त ठेवता येईल?" ब्रह्मदेव म्हणाले, "हे ज्ञान सर्व पापांचा नाश करणारे, पुण्यदायक आणि सर्व सुखे देणारे आहे. हे महान ब्राह्मी ज्ञान आहे; ते कुणालाही सहज देऊ नये. हे द्वेषी, कठोर किंवा वासनाग्रस्त व्यक्तीला कधीच सांगू नये. हे अत्यंत गुप्त उपदेश आहे, सर्व पापांचा नाश करणारा आहे. आणि हे विष्णूच्या सहस्त्रनामांचे स्तोत्र आहे, जे मंगलमय आणि विष्णूभक्ती वाढवणारे आहे. 'ॐ' म्हणत, या श्रीविष्णूच्या सहस्त्रनाम स्तोत्राचा ऋषी मार्कंडेय आहे, देवता विष्णू आहे, छंद अनुष्टुप आहे, आणि सर्व इच्छापूर्तीसाठी याचा जप आहे. तो मेघासारखा काळा, उत्तम स्वभावाचा, हातात पर्वत धारण करणारा, बासरीच्या संगीतावर आनंदी आहे. 'ॐ'—विश्व, विष्णू, हृषीकेश, सर्वांचा आत्मा, सर्व प्राण्यांचा सर्जक, तो देव ज्याला आदि-अंत नाही, सर्वज्ञ, सर्वाचा आदिस्रोत आहे. तो विश्वाचे बीज, विश्वाचा सर्जक, विश्वाचा स्वामी आणि विश्वाचा अधिपती आहे. जनार्दन, जो सर्व रूपे धारण करतो, सर्व विश्वरूप आहे. तो अनेक रूपांचा आणि एकरूप आहे, सर्व रूपे धारण करणारा हर आहे. तो महासागर, महान मेघ, जलबिंदूंचा उद्गम आहे. अनंत, वासुकी, शेष, वराह—पृथ्वीचे धारक, हयग्रीव—विशाल नेत्र, घोड्याचे कान, घोड्याचेच रूप. तो झोप न घेणारा, झोपणारा, नंदी, सुनंद, नंदनाचा प्रिय. प्रजापतीला समर्पित, दक्ष, सृष्टीचा कर्ता, जीवांचा निर्माता. वामन, डाव्या मार्गाचा अनुयायी, डाव्या कृत्यांचा कर्ता, विशाल रूपाचा आहे.' अशा प्रकारे, ब्रह्मदेवांनी देवांना या गूढ आणि पुण्यदायक ज्ञानाचा उपदेश केला.