अर्जुन समुद्राच्या मध्यभागी, आपल्या खऱ्या स्वरूपाचा ध्यान करत, पुन्हा पुन्हा उभा राहतो. त्याच्या पायांच्या रांगा समुद्रात दिसतात. पूर्व पर्वताच्या उतारावर सूर्य उभा आहे; सूर्योदय आणि सूर्यास्ताच्या वेळी तो आच्छादित होतो. सूर्याचा रथ आकाशातून जातो, त्याच्या तेजस्वी किरणांनी काळोख्या गर्द अंधाराचे आवरण फाडून टाकतो. सूर्याच्या सुंदर, अर्धवट उघड्या कमळासारख्या डोळ्यांभोवती चक्रवाक आणि हंस पक्ष्यांचा पट्टा आहे. निळ्या, मनोहर कमळाभोवती उंच चालणाऱ्या मधमाशांचा झुंड आहे. सूर्याच्या मांडीवर चमकणाऱ्या, निर्मळ चंद्राचा हार अस्थिरपणे पडलेला आहे, हे पक्ष्या. जेव्हा हिरवी पृथ्वी अंधाराने वेढलेली असते, तेव्हा ती अपवित्र असते; सूर्याच्या किरणांचा सन्मान मिळेपर्यंत ती शुद्ध होत नाही. सूर्य, तू विष्णू आहेस, तू चंद्र आहेस, तू दानवांचा संहारकर्ता आहेस, तू षण्मुख आहेस, तू धनाचा स्वामी आहेस, तू काळ आहेस, तू सृष्टीकर्ता आहेस, पर्वतांचा आणि मलयाचा आश्रय आहेस, तू अग्नी आहेस. तू निंदनीयतेच्या पलीकडे आहेस, गायींचा रक्षक आहेस, त्रिपुराचा संहारकर्ता आहेस, कामाचा दहनकर्ता आहेस, भयाण दानवांचा गर्व नष्ट करणारा आहेस—माझे रक्षण कर. हे आदित्य, भास्कर, दिवाकर, सप्तसप्ती, मार्तंड, सूर्य, हिरव्या घोड्यांचा स्वामी, आणि भानू—पूर्व दिशेच्या वधूचे तेजस्वी कानातील अलंकार, मंदाकिनीचा प्रिय स्वामी, जगाचा दीप—तूच ब्रह्म आहेस, सत्य आहेस, शुभ आहेस, लोकांचा स्वामी आहेस, आकाशाचा स्वामी आहेस, ऋषींच्या स्तुतीचा पात्र आहेस, विश्वाचा स्वरूप आहेस. माझ्या डोक्यावर कमळाच्या कळीप्रमाणे हात जोडून, मी आज तुझी भक्तीपूर्वक स्तुती केली आहे, हे देव. सवितृला नमस्कार, जगाचा एकमेव डोळा, तूच जगाच्या सृष्टी, पालन, आणि संहाराचा कारण आहेस. सूर्य म्हणाला, "मी तुला एक वर देईन—तुझ्या मनात जे आहे, ते." कारण माझ्या दर्शनाचा कधीही व्यर्थ परिणाम होत नाही. अर्जुन म्हणतो, "हेच मला सर्वात श्रेष्ठ वर आहे." जे मानव नेहमी भक्तीने तुझी स्तुती करतात, नमस्कार करतात—त्यांना त्यांच्या मनातील इच्छा पूर्ण केली पाहिजे—हेच माझा वर आहे. सूर्याने हा वर देऊन शुभ वचन सांगितली: "हे श्रेष्ठ मानव, जो माझी तुझ्या रचलेल्या स्तुतीने पूजा करेल—" सनाथकुमार सांगतो: नारायणाने शंख ठेवून काळजीपूर्वक फुंकर दिली. दिवसाचा प्रकाशदायक, देवांचा स्वामी, तेजस्वी, जळणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ—वर देणारा, पापरहित, इंद्राचा धाकटा भाऊ, किरणांनी शोभायमान, विश्वाचा स्वरूप, सूर्य, तीव्र तेजाचा, देवांचा देव, गूढ जलाचा, तेजाचा सर्वोच्च खजिना, जगाला जागृत करणारा, जगाचा स्रोत, जगाचा स्वामी, शक्तिशाली, शुद्ध, तेजस्वी, वायुवेगाने चालणाऱ्यांचा स्वामी, घर, घराचा निर्माता, हंस, हिरव्या घोड्यांचा स्वामी, यज्ञाचा भक्षक, अस्तित्वाने सन्मानित, भूत, भविष्य, आणि वर्तमानाचा सार, त्रैलोक्याचा अलंकार, पवित्र तीर्थ, सर्व दिशांना तोंड देणारा सूर्य, काळ, युगाच्या अंताचा अग्नी, काळच, काळाचा चक्र, यज्ञप्रेमी, आकारकर्ता, विस्तार करणारा, विश्व, सर्व कर्मांचा साक्षीदार. दिवसाच्या प्रारंभाला, ब्रह्मा प्रकट झाला, तेजस्वी आणि लाल रंगाचा. विष्णूने आठशे दिव्य नावांची स्तुती केली. त्याला कुठेही अडचण येत नाही; त्याचा मार्ग सर्वत्र शुभ आहे. तो सर्वोच्च तेज, ज्ञान, मोठा लाभ, आणि उच्च स्थिती प्राप्त करतो. केशवाचे सूर्याप्रमाणे, पद्मराग मण्यासारखे तेजस्वी मुख पाहून, केशव आणि सूर्याजवळील जागा रेणू तीर्थ म्हणून ओळखली जाते. अशा प्रकारे केशव आदित्याची महिमा, अवंती प्रदेशाच्या पवित्रतेच्या विभागात, पंचम अवंती खंडातील श्री स्कंद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांमध्ये, त्रैत्रिश अध्याय संपतो. याच ठिकाणी शंकराने एकदा स्कंदाचे शुभ जटाजूट तयार केले.