रणभूमीवर रथ, हत्ती, भाले, भालेफेक, बाण, चाक, शर आणि भयंकर तलवारी यांच्या गर्जनेत जेव्हा युद्धाचा प्रचंड गजर उठतो, तेव्हा अथवा घनदाट, कठीण अशा अरण्यात, किल्ल्यांमध्ये, अस्वल, सिंह आणि काटेरी चोरांच्या मध्ये वावरताना, तूच इथे तेजाचा खजिना आहेस, संकटांनी ग्रासलेल्यांचा आधार आहेस. या संपूर्ण जगात तुझ्यासारखा दयाळू दुसरा कोणी नाही. कोण कुष्ठरोगाने पीडित आहे, कोण शत्रूंच्या आघाताने, कोण आजारांनी, कोण पांगळा, कोण आंधळा, कोण मंदबुद्धी, कोणाचे पाय वाळले आहेत, किंवा ज्यांची सर्व कर्मे निष्फळ झाली आहेत—सर्वांसाठी तू आधार आहेस. धर्माचे पालन केले तर तो पुढील जन्मातही साथ देतो; योग्य काळी ज्ञानी लोक वरदान देणारे होतात. हिरव्या डोळ्यांची, हरणीसारखी चपलता असलेली, सुंदर केसांनी, रत्नजडित कुंडले व कमरपट्टा घातलेली तुझी मूर्ती विलोभनीय आहे. हे लोकनाथा, लोक जरी एकदाच तुला भक्तीने नमस्कार करतील, किंवा मृत्युकाळी केवळ आठवतील, तरी त्यांना तुझा कृपावर्षाव लाभतो. पण जे लोक चुकीच्या विचारांनी ग्रासलेले आहेत, ज्यांनी तुला भक्तीने वंदन केले नाही, ज्या देहात धर्माची थरारता उमटत नाही—त्यांना तुझ्या कृपेचा लाभ होत नाही. समुद्राच्या लाटांसारखे चपळ डोळे, रत्नजड नागफणींच्या किरणांनी झळाळणारे, असे सर्प तुझ्या चरणांना चाटतात. हे देवश्रेष्ठा, जेव्हा तू मार्गक्रमण करतोस, तेव्हा देवांच्या नद्यांतील कमळे वाऱ्याच्या झुळुकीने हलत तुझ्या मागे येतात. समुद्राच्या मध्यभागी पुन्हा पुन्हा उभा राहून, तुझ्या पंक्तीतल्या चरणांची ध्यानधारणा भक्तगण करतात. पूर्व पर्वताच्या उतारावर तू उभा असताना, सूर्योदय व सूर्यास्ताच्या काळी तुझ्या तेजाने आकाश झाकले जाते. तुझ्या रथाने आकाशात प्रवास करताना, तुझे उज्ज्वल किरण घनदाट अंधाराचा भेद करून प्रकाश पसरवतात. अर्धवट मिटलेल्या, कमळासारख्या सुंदर डोळ्यांनी, चक्रवाक व हंसांच्या पट्ट्यांनी सजलेला तुझा गाभा, निळ्या मोहक कमळांनी व मधमाशांच्या गजराने गजबजलेला आहे. चंद्राचा स्वच्छ हार तुझ्या मांडीवर चंचलपणे विसावलेला असतो, हे पक्षिराज! जोपर्यंत हिरवी धरती अंधाराने वेढलेली असते, तोपर्यंत ती अपवित्र राहते—तुझ्या किरणांनी सन्मानित झाल्यावरच ती पावन होते. तूच विष्णू आहेस, तूच चंद्र आहेस, तूच राक्षसांचा संहार करणारा आहेस, तूच षण्मुख आहेस, तूच धनाचा स्वामी आहेस, तूच काळ आहेस, तूच सृष्टीकर्ता आहेस, पर्वतांचा व मलयाचा आश्रय आहेस, तूच अग्नि आहेस. तू कलंकरहित आहेस, गोधनाचा रक्षक आहेस, त्रिपुरांचा संहारक आहेस, कामाचा दहन करणारा आहेस, भयंकर राक्षसांचा गर्व नष्ट करणारा आहेस—माझे रक्षण कर. हे आदित्य, भास्कर, दिवाकर, सप्तसप्ती, मार्तंड, सूर्य, हिरव्या घोड्यांचा अधिपती, भानू—पूर्व दिशेच्या वधूचे तेजस्वी कुंडल, मंदाकिनीचा प्रिय स्वामी, जगाचा दीपस्तंभ—तुला वंदन. तूच ब्रह्म आहेस, तूच सत्य आहेस, तूच मंगल आहेस, लोकांचा स्वामी आहेस, आकाशाचा अधिपती आहेस, ऋषींच्या स्तुत्य आहेस, विश्वाचा मूर्तिमंत स्वरूप आहेस. कमलासारखे हात डोक्यावर ठेवून, मी आज तुझी भक्तिभावाने स्तुती केली आहे. सवितृला वंदन, जो जगाचा एकमेव नेत्र आहे, जो सृष्टीच्या उत्पत्ती, स्थिती व संहाराचा कारण आहे. मी तुझ्या मनातील जो काही वर आहे, तो देईन—कारण माझे दर्शन कधीही निष्फळ जात नाही. अर्जुन म्हणाला: हेच माझ्यासाठी सर्वात मोठे वरदान आहे. जे मनुष्य नेहमी तुला भक्तीने वंदन करतात, नम्र होतात, त्यांच्या मनातील इच्छा पूर्ण करणे हेच माझे वरदान आहे. सूर्याने हे वरदान देऊन शुभ वचन सांगितले: हे श्रेष्ठ पुरुषा, जो कोणी तुझ्या रचलेल्या स्तोत्राने माझी स्तुती करील— तेव्हा सनत्कुमार म्हणतो: नारायणानेही शंख हातात धरून काळजीपूर्वक फुंकला. तोच दिवसा उजळवणारा, देवांचा स्वामी, प्रज्वलित तेजस्वी, जळणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ—वर देणारा, पापरहित, विष्णू, इंद्राचा धाकटा भाऊ—किरणांनी शोभणारा, विश्वस्वरूप, सूर्य, प्रखर तेजाचा धनी— देवतांचा देव, गहन जलाचा स्वामी, तेजाचा सर्वोच्च खजिना, जगाला जागृत करणारा, जगाचा स्त्रोत, जगाचा स्वामी—सामर्थ्यशाली, शुद्ध, तेजस्वी, वायुपुत्रांचा स्वामी— गृह, गृहकर्ता, हंस, हिरव्या घोड्यांचा स्वामी, हविर्भुज—सर्व सत्त्वांचा सन्मान्य, भूत, भविष्य व वर्तमानाचा सार— तीनही लोकांचा अलंकार, पवित्र तीर्थ, सर्वदिशांचा समोरासमोर असणारा सूर्य— या प्रकारे त्या परम तेजस्वी सूर्यदेवाची, भक्तिभावाने, अर्जुनाने स्तुती केली.