त्या वेळी, अत्यंत नम्र वस्त्रांमध्ये सजलेले, शुद्ध मनाने वंदन केलेले सर्व देवता त्या आदरणीय सृष्टीकर्त्याच्या मागे चालले. सृष्टीकर्ता ब्रह्मदेवांनी चंद्रकोर धारण करणाऱ्या प्रभूच्या विधीनुसार यज्ञ केला. त्यांच्या कृपेने, सर्व देवतांनी भक्तीभावाने त्या कर्मांचे पालन केले. त्या देवतांना त्यांनी अडथळा न आणता सर्व काही दिले. शैव परंपरेनुसार जे काही आचार-विचार आणि शास्त्रविधी सांगितले आहेत, ते सर्व त्यांनी पाळले. सर्व देवतांनी, सर्वांच्या हितासाठी असणाऱ्या शंभूचा प्रतिष्ठापना केली. मग, त्यांच्या आश्चर्याचा त्याग करून, सुवर्णातून उत्पन्न झालेल्या ब्रह्मदेवांनी त्या सर्वांना दान दिले. हे दान पापांचा नाश करणारे, दुःख दूर करणारे, आणि पोषण, समृद्धी, बळ वाढवणारे होते. म्हणून, पूर्ण प्रयत्न व एकाग्रतेने, भस्मस्नान करण्याचा उपदेश करण्यात आला. सर्वांनी कमंडलू घेतले, सर्वांच्या गळ्यात रुद्राक्ष होते. त्या वनात, व्रत पाळणारे सर्वजण, महादेवाची भक्तीपूर्वक पूजा करू लागले. सर्वोच्च भक्तिभावाने आणि श्रेष्ठ विधीने ते पूजन करत होते. रुद्रध्यानाच्या अग्नीत त्यांची पापे जळून गेली आणि ते सर्व समृद्ध झाले. ब्रह्मदेव सुद्धा, प्रत्युत्तररूपाने, प्रभूची भक्ती करू लागले. जेव्हा हजार दिव्य वर्षे पूर्ण झाली, तेव्हा देवांचा देव असलेला प्रभू, विविध गणांसह, विविध अलंकारांनी सुशोभित होऊन प्रकट झाला. इच्छा आणि अनिच्छेने साकारलेल्या विविध रूपांमध्ये, सर्व इच्छांची पूर्तता करणाऱ्या, अणिमा इत्यादी दिव्य सिद्धी आणि योगिक ऐश्वर्यांनी युक्त, तो प्रकट झाला. कधी वाघ, कधी रानजनावर, कधी कावळा, बगळा, वटवाघूळ यांसारख्या उग्र मुखांनी, कधी निराकार, कधी सुंदर, कधी नानाविध आकारांनी, एक, दोन, किंवा तीन जटा, विविध रूपांनी अलंकृत, कधी एकच, कधी दोन, कधी अनेक, कधी विकृत कान, एक पाय, दोन पाय, अनेक पाय किंवा पाय नसलेल्या रूपांत, कधी गोरे, कधी काळे, कधी काळे-गोरे, कधी चित्ताकर्षक रंगांनी, विविध शस्त्रधारी—भाले, तलवारी, पट्टिश, गदा, लोखंडी शस्त्रे, मुष्टी, मल्ल, दगड, मुसळ—हाती घेतलेले. ते ढोल, भंभा, भेरी वाजवत, वीणा, पाणव, बासरी, हुडंक, शृंगिका इत्यादी वाद्ये वाजवत होते. अशा दुर्गम गणाधिपतींनी वेढलेल्या त्या प्रभूला, ब्रह्मदेव व इतर स्वर्गातील देवतांनी त्या वेळी पाहिले. तेव्हा ब्रह्मदेव व इतर देवता, गणाधिपती समोर पाहून, धैर्य गोळा करून, शास्त्रानुसार त्या देवतेचे दर्शन घेऊ लागले. त्यांनी हात जोडून, मस्तक भूमीला टेकवून वंदन केले. त्या वेळी त्यांनी प्रार्थना केली—"बैलावर विराजमान असलेल्या, सौम्य, त्रिशूल आणि भाला धारण करणाऱ्या, दिशांची खालची कातडी वस्त्र म्हणून परिधान केलेल्या, शुद्ध, प्रखर तेजस्वी प्रभू, आपल्याला नमस्कार असो. अंधकासुराचा संहार करणाऱ्या, परात्पर प्रभू, आपल्याला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. पर्वतराजाचे स्वामी, देवांचा देव, सर्वश्रेष्ठ अधिपती, आपल्याला सतत नमस्कार. देव-दानवांचा स्वामी, तपस्वींचे अधिपती, आपल्याला नमस्कार. विरूपाक्ष, शुभ, विश्वरूप असणाऱ्या प्रभू, आपल्याला नमस्कार. सृष्टीकर्ता, विश्वरूप, दैत्यांचा संहार करणारा, निराकार, सुंदर, शंभर रूपे धारण करणारा प्रभू, आपल्याला नमस्कार!" अशा प्रकारे, त्या वनात, सर्व देवता आणि ब्रह्मदेवांनी, भक्तिभावाने, विधिपूर्वक, सर्वशक्तिमान महादेवाची आराधना केली.