एकदा, प्रज्वलित अग्नीने व्यासांना सांगितले, “हे महर्षे, पर्वतात, किल्ल्यात…” अशा ठिकाणी त्याचे अस्तित्व आहे. त्याच वेळी, तो अग्नी देखील विभागला गेला आणि ब्रह्मदेवांनी त्याला, स्थानाच्या इच्छेने, बोलावले. मग अग्नीने सांगितले, “द्विजांच्या शुद्ध वाणीचे प्रकटन तू करावे.” कारण द्विजांची वाणी ही पवित्र असून प्रकट आहे, असे समजावे. पण जेव्हा चुकीच्या अक्षरांची रचना होते, तेव्हा ती वाणी अशुभ व अपवित्र होते. त्यानंतर ब्रह्मदेवांनी 'अ' या अक्षराच्या अग्नीला पुन्हा बोलावले आणि त्याला दृष्टिविना केले. मग अग्नीने ब्रह्मदेवांना सांगितले, “मी वाणीचा मुख आहे.” त्यावर ब्रह्मदेव म्हणाले, “तू तेजस्वी स्थानाची इच्छा धरलीस—” कारण तुझ्या तेजामुळे डोळ्यांना क्षीणता येते. तेव्हा ब्रह्मदेवांनी 'इ' या अक्षराला वेगळे केले आणि अग्नीला संबोधित केले, “तू प्रबळ असूनही सौम्य दृष्टीने, त्वरेने येथे आलास. तुझ्या शीतल स्वभावामुळे व शीतल किरणांमुळे तू चंद्र होशील. झाडावर उभा राहून, तू स्वतःच्या तेजाने सर्व तेजांना मागे टाकशील.” मग ब्रह्मदेवांनी “ये येथे, ये येथे” असे म्हणत त्याला आपल्या डोक्यावर स्थान दिले. अशा प्रकारे, 'उ' या अक्षराचा अग्नी रूप धारण करून स्थापन झाला. त्या अग्नीने ती रूप धारण करून ब्रह्मदेवांना सर्वोच्च वचन सांगितले. ब्रह्मदेवांनी विचारले, “हे अग्ने, तुला कोणते स्थान हवे आहे?” त्यावर त्यांनी सांगितले, “तुझ्यासाठी योग्य स्थान नाही; म्हणून असेच होईल. या जगात तू नेहमी सृष्टीच्या नियमानुसार कारणरूपाने कार्य करशील. जर तू, प्रखर ज्वाळांनी सुशोभित असलेला, हा आदिधर्म नसशील, तर ती माया उत्पन्न केलेल्या इच्छेच्या भ्रमामुळेच आहे.” ब्रह्मदेवांनी असे सांगितल्यावर, तो अग्नी हजारो रूपांनी प्रज्वलित झाला. 'अ', 'इ', आणि 'उ' ही अक्षरे ब्रह्मदेवांनी पाहिली. सर्व जग—वर, खाली, आणि चहुबाजूंना—अस्तित्वाच्या अग्नीने व्यापले गेले. हे दृश्य पाहून ब्रह्मदेव भयभीत झाले आणि खोल विचार करू लागले. सर्वांचा स्वामी, प्रकाशाचा कोश असलेल्या परमेश्वरास जाणून घेण्याची इच्छा प्रजापतींना झाली आणि ते त्याच्या समीप गेले. त्यांनी त्या तेजस्वी परमेश्वरास नमस्कार केला, जो अद्भुत गोष्टी ऐकतो; जो सर्व प्राण्यांचा बीज आहे, मोह उत्पन्न करणारा आणि भ्रम दूर करणारा आहे. “वरच्या दिशेने तोंड असलेला, सत्त्व व पृथ्वीचा सार असलेला, कमलनयन, मेघसदृश व अग्निसदृश, ज्याचे नेत्र उमललेल्या कमलासारखे आहेत—तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. यज्ञरूप असलेला, यज्ञ करणारा, अंधकार दूर करणारा, महान भार वाहणारा, आपल्या प्रियांचा प्रिय, अंधकाराचा नाश करणारा—तुला वंदन. हे प्रज्वलित वैश्वानर अग्ने, वरच्या दिशेने जाणा-या ज्वाळांचा, सर्वव्यापक, कीर्तिवंत, महान सौभाग्याचा, काळ्या मार्गाचा—तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार!” मग परमेश्वर म्हणाले, “हे ब्रह्मन्, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे; तुझे सृजनकार्य यशस्वी होईल.” हे ऐकून ब्रह्मदेवांनी पुन्हा वंदन केले आणि नम्रपणे म्हणाले, “तूच पुरुष, तूच प्रजांचा स्वामी आहेस.” त्यानंतर ब्रह्मदेवांनी दिव्यदृष्टीने त्या सनातन परमेश्वराचे दर्शन घेतले. तो देव नेहमीच अग्नी, आकाश, पृथ्वी, दृश्य-अदृश्य, आणि सर्वोच्च अवस्था निर्माण करतो व उपभोगतो, कारण तो सर्वांचा स्वामी आहे. मग प्रजापतींनी शुभ आणि महान स्तोत्रांनी त्या परमेश्वराची स्तुती केली. तेव्हा प्रजापतींनी अतिशय रक्तवर्ण असलेल्या त्या देवाचे दर्शन घेतले आणि स्वतःच्या मस्तकाने प्रकट व अप्रकट जगाचा आद्यकर्ता असलेल्या प्रभूला वंदन केले.