शिव आपल्या भक्तांना अतिशय जलद आनंद देतात, म्हणूनच त्यांना ‘शंकर’ म्हणून स्मरण केलं जातं. त्यामुळे, कपाली या देवतेचे स्तुती केली जाते आणि त्याच्याकडे कृपा करण्याची विनंती केली जाते. त्या दयाळू, करुणेच्या खजिन्याने, ज्याच्या गळ्यात शुभ्र कवटी होती आणि जो रुद्राच्या बाजूला होता, त्याने तिथेच अदृश्य होऊन विजय प्राप्त केला; तो सृष्टीकर्त्याला जिंकून तेजस्वी आणि शक्तिशाली झाला. यानंतर, त्या प्रभूने आपल्या कपाळावर आलेल्या घामाचे थेंब पृथ्वीवर टाकले. त्या घामातून कुंडली नावाचा योद्धा जन्माला आला, ज्याच्याकडे धनुष्य आणि मोठे बाण होते. ब्रह्माने त्याच्याशी संवाद साधला आणि रुद्राची ऊर्जा प्रकट केली. ब्रह्माचे शब्द ऐकून, कुंडलीने आपले धनुष्य उचलले आणि ब्रह्माच्या मागे उभा राहिला. त्या क्रूर योद्ध्याला पाहून भव आश्चर्यचकित झाला. त्याने मनात विचार केला, "हा माझ्या हातून मारला जाणार नाही; तो विष्णूचा शक्तिशाली मित्र होईल." असे ठरवून, प्रभू विष्णूच्या आश्रमाकडे गेला. तिथे पोहोचल्यावर, आनंदाने पृथ्वीवर खेळू लागला. तो सर्व प्राण्यांना अदृश्य होता; जगाचा आत्मा, सृष्टीकर्ता आणि सर्वांचा स्वामी. पृथ्वीवर एका बोटावर उभा राहून, त्याने अत्यंत कठोर तप केले, त्याची एकाग्रता खंडित झाली नाही. तो पुरातन आणि सर्वोच्च पुरुष, सत्कर्माने परिपूर्ण होता. यानंतर, त्याने त्यांच्या समोर एक कवटी दाखवली, जी प्रज्वलित अग्नीने भयंकर दिसत होती. आता भिक्षा घेण्यासाठी कोण योग्य आहे, असा प्रश्न उपस्थित झाला. त्याच्या अंतरातील गोष्टी जाणून, चंद्रशेखराने त्याला त्रिशूळाने भेदले. त्याचे स्वरूप वितळलेल्या सोन्यासारखे स्पष्ट, अग्नीच्या ज्वाळेसारखे शुद्ध होते. शिप्रा नदी, सूर्याच्या किरणासारखी, सरळ आणि वेगाने वाहू लागली. दिव्य हजार वर्षे, तिने हरिच्या हातातून रक्त वाहून घेतले. नंतर नारायणाने ते श्रेष्ठ पात्राला अर्पण केले. "तुझे पात्र आता भरले आहे," असे सांगून, सर्वोच्च प्रभू— ज्याचे नेत्र चंद्र, सूर्य आणि अग्नी आहेत, ज्याच्या कपाळावर अर्धचंद्र शोभतो— त्याने कवटीवर बोटाने टकटक केले आणि म्हणाला, "पात्र भरून गेले आहे." त्यानंतर, हरिच्या प्रभूने स्वतःच्या बोटाने आपल्या बाजूला रक्त काढले. त्या रक्ताला ढवळल्यावर, हळूहळू त्यात फेस आणि बुडबुडे निर्माण झाले. हजार हातांचा, लाल डोळ्यांचा एक योद्धा वारंवार धनुष्याच्या ताडीला स्पर्श करू लागला. कवटीमध्ये एक पुरुष प्रकट झाला, जो अर्जुनासारखा दिसत होता. त्या कवटीत, हा धन्य पुरुष प्रकट झाला. या पुरुषाला ‘नर’ म्हणतात, जो श्रेष्ठ अस्त्रांचा अधिपती आहे. नर आणि नारायण हे पुढील युगात प्रसिद्ध होतील. हा नर, नारायणाचा साथीदार बनेल. जगात त्याचे तेज हे विवेकाची कसोटी असेल. ब्रह्माची शक्ती असलेले तेज, तुझ्या हातातील रक्तातून उत्पन्न झाले. त्या संयोगातून जन्मलेले हे तेज शत्रूंना भयभीत करेल. ते इंद्र आणि देवांच्या शत्रूंना भय उत्पन्न करेल. याच ठिकाणी, हरिने हरा आणि केशवाची स्तुती केली. "तुम्हाला, भालेधारी, नमस्कार; तुम्हाला, तलवारधारी, नमस्कार; वाणीच्या अधिपतीला, श्रीच्या वाहकाला, पुन्हा पुन्हा नमस्कार," असे म्हणत, त्याने दोन्ही हात जोडून आदराने प्रणाम केला.