त्या तेजाने पूर्णपणे झाकले गेल्यामुळे, तो परमेश्वराला ओळखू शकला नाही. सर्व देवांच्या समक्ष, आणि त्यांच्या ऐकण्यात, त्याने आपले शब्द उच्चारले. तो प्रकाशाचा एक मोठा पुंज होता, ज्याचे स्वरूप चंद्रासारखे होते, आणि त्याचे डोळे चंद्र, सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे तेजस्वी होते. त्याने केळीच्या खोडाला माणूस आपल्या नखांनी फाडतो तसा सहज फाडले. रुद्राच्या तेजाने प्रभावित होऊन, तो गोंधळून गेला आणि नमस्कार केला नाही. देवांसह तो त्या भयानक, प्रज्वलित रूपाला पाहिला आणि अत्यंत घाबरला. तो ग्रहांच्या मंडळाच्या मध्यभागी, दुसऱ्या चंद्रासारखा उभा होता. सूर्य शिखरावर स्थित असताना, सर्व देवांनी पर्वतांमध्ये कैलासासारख्या प्रभूला, कपाळी अर्थात कवटीधारी देवाला विविध स्तोत्रांनी स्तुती केली. “हे प्रभु, तुम्ही राजसत्तेने आणि ज्ञानाने संपन्न आहात, सर्व आनंदांचा दाता आहात; तुम्ही काळाचा नाश करणारा आहात, म्हणून तुम्ही महाकाळ आहात. भक्तांना आनंद देणारे, म्हणूनच तुम्ही शंकर म्हणून ओळखले जाता. म्हणून, हे कपाळी, तुम्ही स्तुत्य आहात; आम्हा सर्वांवर कृपा करा.” तो धन्य, करुणेचा खजिना, तिथेच अदृश्य झाला; श्वेत कवटी धारण केलेला, हार घातलेला, रुद्राच्या बाजूला उभा, ब्रह्माचा विजय करून, शक्तिशाली आणि तेजस्वी, तो विजयी झाला. यानंतर, त्याच्या कपाळावरून आलेले घाम त्याने पृथ्वीवर टाकले. त्या घामातून कुंडली नावाचा, धनुष्य आणि मोठ्या बाणांनी सज्ज योद्धा जन्मला. ब्रह्माने त्याला रुद्राची ऊर्जा दर्शवली आणि त्याला संबोधित केले. ब्रह्माचे शब्द ऐकून, कुंडलीने आपले धनुष्य उचलले आणि ब्रह्माच्या मागे उभा राहिला. त्या भयानक पुरुषाला पाहून, भव (शिव) आश्चर्यचकित झाला. “तो माझ्या हातून मारला जाणार नाही; तो विष्णूचा शक्तिशाली मित्र बनेल,” असे विचार करून, प्रभु विष्णूच्या आश्रमाकडे गेले. आश्रमात पोहोचून, आनंदित होऊन, त्यांनी पृथ्वीवर खेळ सुरू केला. सर्व प्राण्यांना अदृश्य, विश्वाचा आत्मा, सर्वांचा निर्माता आणि अधिपती, तो एकटाच पृथ्वीवर एका पायाच्या बोटावर उभा राहून, अत्यंत तपश्चर्या करू लागला. तो प्राचीन, परम पुरुष, पुण्याचा प्रवाह लाभलेला होता. त्याने त्यांच्यासमोर एक कवटी दाखवली, जी अग्नीने प्रज्वलित आणि भयंकर होती. “आता भिक्षा घेणारा योग्य कोण आहे?” असा प्रश्न उपस्थित झाला. त्याच्या अंतःकरणातील जाणून, चंद्रशेखराने त्याला त्रिशूळाने भेदले. तो सुवर्णासारखा स्वच्छ, अग्नीच्या ज्वाळेसारखा शुद्ध होता. शिप्रा नदी, सूर्याच्या किरणाप्रमाणे, सरळ आणि वेगाने वाहत होती. दिव्य हजार वर्षे, तिने हरिच्या हातातून ते वाहिले. नंतर नारायणाने ते सर्वोत्कृष्ट पात्राला दिले. “तुझे पात्र आता भरले आहे,” असे सांगितले. मग परमेश्वर—ज्याचे डोळे चंद्र, सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे आहेत, ज्याने शिखरावर अर्धचंद्र धारण केला आहे—त्याने कवटीवर बोटाने टकटक केले आणि म्हणाला, “पात्र ओतप्रोत झाले आहे.” मग हरिच्या प्रभुने स्वतःच्या बोटाने आपल्या बाजूला रक्त काढले. रक्त ढवळले गेले, आणि हळूहळू त्यात फेस आणि बुडबुडे निर्माण झाले. हजार हातांचा, लाल डोळ्यांचा योद्धा वारंवार धनुष्याच्या दोरीला स्पर्श करू लागला. त्या कवटीमध्ये, अर्जुनासारखा एक पुरुष प्रकट झाला. त्या कवटीमध्येच, हा धन्य पुरुष प्रकट झाला. हा पुरुष ‘नर’ म्हणून ओळखला जातो, आणि तो अत्यंत श्रेष्ठ अस्त्रांचे अधिपती आहे.