देव, ऋषी, पितर आणि मानव यांनी त्या परमेश्वराचे स्तुतीपर गुणगान केले. त्यांनी करुणेने विनंती केली, “हे प्रभु, आम्हाला देखील कृपा करून वर द्या.” ते म्हणाले, “आमच्याकडे असलेली सर्व शक्ती, तेज आणि पराक्रम—तुमच्या कृपेनेच आम्हाला पुन्हा प्राप्त झाले; अन्यथा त्या सर्व शक्ती दडपल्या गेल्या होत्या.” मग तो प्रभु त्या ठिकाणी गेला, जिथे रजोगुण आणि अहंकाराचा मूर्तरूप उपस्थित होता. ब्रह्मा, अज्ञानाच्या अंधाराने आच्छादित झाल्यामुळे, आलेल्या त्या देवाला ओळखू शकला नाही. त्याच वेळी, विश्वाचा आत्मा, सर्वांचा सर्जनहार आणि सार, आमच्या समोर प्रकट झाला. रुद्र, तेजाने चमकत, ब्रह्माच्या समोर उभा राहिला आणि आपल्या तेजाने त्याला अभिभूत केले. त्याचे तेज रात्री किंवा सूर्योदयी चंद्रासारखे होते. रुद्राने हात जोडून स्मित हास्याने शब्द बोलले, कारण त्या तेजाने आच्छादित झाल्यामुळे ब्रह्मा त्या परमेश्वराला ओळखू शकला नाही. सर्व देवांच्या उपस्थितीत आणि त्यांच्या ऐकण्यात, रुद्राने हे शब्द उच्चारले. तो प्रकाशाचा पुंज होता, चंद्रासारखा, त्याचे डोळे चंद्र, सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे होते. त्याने केळीच्या खोडासारखी वस्तू मनुष्य जसा नखाने फाडतो तशी फाडली. रुद्राच्या तेजाने ब्रह्मा गोंधळून गेला आणि नमस्कार केला नाही. पुढे, देवांसह ब्रह्माने त्या भयंकर, प्रज्वलित रूपाला पाहिले आणि मोठा भयभीत झाला. तो ग्रहांच्या मध्यभागी, दुसऱ्या चंद्रासारखा, उभा राहिला. सूर्य शिखरावर स्थित होता; पर्वतांमध्ये कैलास पर्वतासारखा, त्यांनी देवांचा अधिपती, कपाळी, विविध स्तोत्रांनी स्तुती केली. “तुम्ही सर्व सुखांचा दाता, राजसत्ता आणि ज्ञानाने युक्त, कालाचा नाश करणारा, म्हणून तुम्ही महाकाळ आहात; भक्तांना जलद आनंद देणारा, म्हणून तुम्ही शंकर म्हणून प्रसिद्ध आहात; म्हणून, हे कपाळी, आम्ही तुम्हाला स्तुती करतो—कृपा करा!” तो पुण्यात्मा, दयाचा खजिना, तिथेच अदृश्य झाला; पांढऱ्या कपाळाचा धारक, हार घालून, रुद्राच्या बाजूला उभा राहिला—त्याने सर्जनहार ब्रह्माला जिंकले, तेजस्वी आणि शक्तिशाली. नंतर, रुद्राने आपल्या कपाळावर आलेल्या घामाचा थेंब घेतला आणि पृथ्वीवर फेकला. त्या घामातून कुंडली नावाचा, धनुष्य आणि महान बाणांनी सज्ज, योद्धा जन्मला. ब्रह्माने त्याच्याशी संवाद साधला, रुद्राची ऊर्जा प्रकट करत. ब्रह्माचे शब्द ऐकून, कुंडलीने धनुष्य उचलले आणि त्याच्या मागे उभा राहिला. त्या भयंकर पुरुषाला पाहून, भव (रुद्र) आश्चर्यचकित झाला. तो म्हणाला, “तो माझ्या हातून मारला जाणार नाही; तो विष्णूचा शक्तिशाली मित्र बनेल.” असे विचारून, प्रभु विष्णूच्या आश्रमाकडे गेला. तिथे पोहोचल्यावर, आनंदाने पृथ्वीवर खेळ करू लागला. तो सर्व प्राण्यांना अदृश्य होता; विश्वाचा आत्मा, सर्वांचा सर्जनहार आणि अधिपती. पृथ्वीवर एका पायाच्या टोकावर उभा राहून, अत्यंत कठोर तपश्चर्या केली, एका क्षणभरही विचलित न होता. तो प्राचीन, सर्वोच्च पुरुष, पुण्याचा प्रवाहाने संपन्न होता. त्याने त्यांच्या समोर एक कपाळ प्रकट केले, जे प्रज्वलित अग्नीने भयंकर होते. “आता भिक्षा घेण्यासाठी दुसरा कोण योग्य आहे?” असा प्रश्न उपस्थित झाला. त्याच्या अंतरातील गोष्टी जाणून, चंद्रशेखराने त्याला त्रिशूलाने भेदले. तो रंगाने वितळलेल्या सोन्यासारखा, अग्नीच्या ज्वाळेसारखा शुद्ध होता. शिप्रा नदी सरळ आणि वेगाने वाहू लागली, आकाशातील सूर्यकिरणासारखी. दिव्य हजार वर्षे, ती नदी हरिच्या (विष्णूच्या) बाहुपासून वाहत होती.