ब्रह्मा यांनी रुद्राला सांगितले, “मी तुला पूजेसाठी अयोग्य ठरवले आहे.” त्यावर निळ्या आणि लाल रंगाचे रुद्र उत्तर देतात, “खरेच, तू मला कधीच पूजले नाहीस.” यानंतर ब्रह्माचा मन मोहाने भरले, आणि त्याचा अभिमान वाढला. ब्रह्मा म्हणतात, “माझ्याशी समतुल्य असा देव नाही; कारण सृष्टी विस्तारली आहे, ती माझ्यामुळेच.” मोह आणि गर्वाने भरलेल्या, पाचमुखी ब्रह्मा अत्यंत अभिमानी झाले. त्याचा दुसरा मुख ऋग्वेदाचा उद्गाता ठरला. त्या मुखातून उपांग, उपवेद, इतिहास, गुप्त रहस्ये आणि त्यांचे संग्रह निर्माण झाले. त्या मुखातून असंख्य तेजस्वी देव आणि दैत्य, त्यांच्या पुत्रांसह, चिंतीत झाले; त्यांच्या मनात संभ्रम निर्माण झाला. ते शत्रुत्व नसतानाही, स्वतःला पराभूत मानू लागले. “ब्रह्माच्या तेजामुळे आपली शक्ती कमी झाली आहे; आपण त्या देवाचा आश्रय घेऊया,” असे त्यांनी ठरवले. “या भयानक देवाला आपण भक्तीने प्रसन्न करूया; याशिवाय दुसरा उपाय नाही,” असे म्हणत त्यांनी महेशाचा स्तुतीपर स्तोत्र अत्यंत सुरेल गाण्याने रचले. “देवाधिदेव, महादेव, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. आम्ही मोहग्रस्त आहोत; तुझ्या अद्वितीय, सर्वोच्च महिम्याचे आम्हाला ज्ञान नाही. तू सर्व जीवांचा आधार आहेस, सर्व सृष्टीचा कारण आहेस. तुझे नामस्मरण केल्याने प्राणी संकटातून मुक्त होतात. तुझ्या सर्व रूपांनी हे जग व्यापले आहे. हे सर्वांचा स्वामी, तुझे स्वरूप कोणाला कळत नाही; तू युगाच्या संधिकाळात आणि योग्य वेळी कठीण कार्य करतोस.” देवांनी आनंदाने महेश्वराचा सत्कार केला. सर्व देवांसोबत महेश्वर मोहक “मोहना” नाद वाजवू लागला. देव, ऋषी, पितर आणि मानवांनी त्याचे स्तुतीपर गान केले. “हे महादेव, कृपा करून आम्हाला वर दे,” अशी विनंती त्यांनी केली. “आमच्याकडे असलेली शक्ती, तेज आणि शौर्य—हे सर्व तुझ्या कृपेने पुन्हा मिळाले; अन्यथा तुझ्या सामर्थ्याने ते दबले होते.” रुद्र तेथे गेले, जिथे राजस आणि अहंकाराचा मूळ होता. ब्रह्मा अंधाराने आच्छादित झाले होते; त्यांनी आलेल्या त्या देवाला ओळखले नाही. तेव्हा विश्वाचा आत्मा, सर्व सृष्टीचा निर्माता आणि सार, त्यांच्या समोर प्रकट झाला. रुद्र तेजाने झळकत, ब्रह्माला आपल्या तेजाने अभिभूत केले. त्याचे तेज रात्री किंवा सूर्योदयाच्या काळातील चंद्रासारखे होते. रुद्राने हात जोडून, स्मितहास्याने काही शब्द बोलले. त्या तेजामुळे ब्रह्माला परमेश्वराची ओळख झाली नाही. देवांच्या उपस्थितीत, आणि त्यांना ऐकू येईल असे, रुद्राने शब्द उच्चारले. रुद्र प्रकाशाचा गोळा होता; त्याचे डोळे चंद्र, सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे होते. त्याने केळीच्या कांड्याला माणूस जसा नखाने फाडतो, तसा विभाजन केले. रुद्राच्या तेजामुळे ब्रह्मा गोंधळले; त्यांनी नमस्कार केला नाही. देवांसोबत ब्रह्मा त्या भयानक, प्रज्वलित रूपाकडे पाहून फार भयभीत झाले. तो ग्रहांच्या मध्यभागी, दुसऱ्या चंद्रासारखा उभा होता. सूर्य शिखरावर स्थित होता; कैलास पर्वताप्रमाणे, त्यांनी कवटीधारी देवाधिदेवाची विविध स्तोत्रांनी स्तुती केली. “तू राजसत्तेने आणि ज्ञानाने संपन्न आहेस, सर्व सुखांचा दाता आहेस. तू कालाचा संहारकर्ता आहेस; म्हणूनच तू महाकाल आहेस.” अशी स्तुती त्यांनी केली.