या जगात "ब्रह्मा" हे नाव प्रसिद्ध होईल, असे ठरले. ब्रह्माने शाप आणि वर मिळवून, आपल्या पुत्राची निर्मिती केली. त्याने यज्ञाची समिध हातात घेऊन कपाळावर घासले, तेव्हा त्याच्या अंतरातून पुत्र प्रकट झाला. त्या पुत्राला पाच चेहरे, दहा हात होते; त्याने भाला, धनुष्य, तलवार आणि शक्ती धारण केली होती. तो चंद्राचा अर्धा भाग मस्तकावर, जटा आणि सिंहाच्या कातडीचे वस्त्र परिधान करून उभा होता. भव, रूद्र, पिनाकधार, नीललोहित — असे नाव घेऊन, धनुष्यधारी त्या पुत्राला ओळखले जाईल. सर्वप्रथम त्याने मनातून जन्मलेले सात ऋषी, सनकादि, निर्माण केले; त्यानंतर इतरही उत्पन्न केले. देवांना आठ स्वरूपात आणि पशूंना पाच प्रकारात निर्माण केले. सृष्टीची सुरुवात देवांपासून झाली; ब्रह्माची निर्मिती केल्यावर, त्याने खालील सृष्टीही निर्माण केली. तेव्हा ब्रह्माने रूद्राला सांगितले, "मी तुला पूजेसाठी योग्य केले नाही." नीललोहित, म्हणजेच निळ्या आणि लाल रंगाचा असलेला, उत्तर दिला, "खरेच, तू मला पूजले नाहीस." त्यानंतर ब्रह्मा मोहात पडला; त्याचा मन कामाने बळकट झाले. "माझ्यासारखा दुसरा देव नाही, ज्यामुळे सृष्टी विस्तारली आहे," असे अभिमानाने त्याने विचारले. अशा प्रकारे, मोहग्रस्त आणि गर्वित, पाचमुखी ब्रह्मा अभिमानाने भरला. त्याचा दुसरा चेहरा ऋग्वेदाचा उत्पत्तिकर्ता झाला. त्या चेहऱ्याच्या अंग आणि उपांगांमध्ये, इतिहास, सर्व गुप्त गोष्टी आणि त्यांचे संग्रह होते. त्या चेहऱ्यातून सर्व देव आणि दानव, तेजस्वी स्वरूपात प्रकट झाले. त्यांच्यासह त्यांच्या पुत्रांनाही चिंता वाटली; त्यांचे मन गोंधळले. त्यांनी स्वतःला पराभूत मानले, जरी शत्रुता नव्हती. "आपली शक्ती ब्रह्माच्या तेजामुळे कमी झाली आहे; आपण त्या देवाचा आश्रय घेऊया," असा विचार त्यांनी केला. "तो भयंकर देव, आपण भक्तीने पूजू; अन्य कोणत्याही मार्गाने नाही." त्यांनी महेशाच्या स्तुतीसाठी एक सुरेल स्तोत्र रचले. "देवांचा स्वामी, महादेव, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. आम्ही मोहग्रस्त आहोत, तुझे सर्वोच्च, अतुलनीय मोठेपण आम्हाला ठाऊक नाही. तू सर्व प्राण्यांचा आधार, सृष्टीचा कारण आहेस. तुझे नाव जपल्याने प्राणी दु:खातून मुक्त होतात. तुझे स्वरूप, हे महादेव, सर्वत्र व्यापले आहे. सर्वांचा स्वामी, तुझ्या सर्व स्वरूपांची कोणी कल्पना करू शकत नाही; तू युगांच्या बदलात आणि योग्य काळात कठीण कार्ये करतोस." देवांनी आनंदाने त्याचा सन्मान केला. देवांसह महेश्वर मोहक "मोहन" नावाचा सुरावटीचा खेळ सुरू केला. अशा प्रकारे देव, ऋषी, पितर आणि मानव यांनी त्याची स्तुती केली. त्यांनी दयाळूपणाने वर मागितला, "आम्हाला वर दे." "आपल्याकडे जी महान शक्ती, तेज आणि शौर्य आहे—" सर्व शक्ती दबल्या गेल्या, पण तुझ्या कृपेने पुन्हा प्राप्त झाल्या. तो तेथे गेला, जिथे रज आणि अहंकाराचा मूर्त स्वरूप होता. ब्रह्मा अंधारात झाकला गेला होता; त्याला आलेल्या त्या देवाची ओळख झाली नाही. मग विश्वाचा आत्मा, सर्व सृष्टीचा निर्माता आणि सार, आमच्यासमोर प्रकट झाला. रूद्र, तेजाने चमकत, त्याच्यासमोर उभा राहिला; त्याच्या तेजाने ब्रह्माला दडपून टाकले. रूद्राचा तेज रात्री किंवा सूर्याच्या उदयासारखा चमकत होता. त्याने हात जोडून नमस्कार केला आणि हसत शब्द बोलले.