ब्रह्मदेवांनी अत्यंत भक्तिभावाने भगवान शिवांना वंदन केले : “शुद्ध चैतन्यस्वरूप, त्रिगुणांपलीकडे असलेले, अनंत तेजस्वी शिवा, तुला माझा नमस्कार. रजोगुणाने सृष्टीत आनंद मानणारा, आणि सत्त्वगुणाने जगाचा पालन करणारा प्रभो, तुला मी नमस्कार करतो. सर्व तत्त्वे व प्रकृती यांपलीकडे असलेल्या, परब्रह्मस्वरूप शिवाला मी वंदन करतो. पृथ्वी, जल, अग्नी, आकाश, वायु, चंद्र आणि सूर्य—या सर्व रूपांनी तू या सृष्टीत व्यापून आहेस. या सर्व प्रकाशांचे, सर्व लोकांचे, सर्व जीवांचे, भविष्यातील सर्व गोष्टींचे आणि सर्व कारणांचे मूळ तूच आहेस.” तेव्हा त्या अदृश्य शिवाने ब्रह्मदेवास म्हणले, “ब्रह्मन्, तू इच्छित असलेला वर माग.” ब्रह्मदेवांनी मनात आदराने एकच इच्छा केली—“माझ्या पुत्ररूपाने भव (रुद्र) प्राप्त व्हावा.” शिव म्हणाले, “चतुरानना, तू मला पुत्ररूपाने इच्छिले आहेस. जे विचारावे नये तेच मागितले आहेस, म्हणून माझा अंश, नीललोहित, तुझा पुत्र होईल. तू मला पित्यासारखी भक्तिभावाने आठवण केलीस, म्हणून या जगात तुझे नाव ‘ब्रह्मा’ म्हणून प्रसिद्ध होईल.” शाप आणि वर दोन्ही प्राप्त करून, ब्रह्मदेवांनी आपल्या पुत्राची सृष्टी केली. त्यांनी यज्ञकाष्ठ हातात धरून कपाळ चोळले आणि त्यांच्या अंतरातून एक पुत्र प्रकट झाला. या पुत्राला पाच मुखे, दहा भुजा होत्या, त्याच्या हाती भाला, धनुष्य, तलवार आणि शक्ती होती. त्याने शिरावर अर्धचंद्र धारण केला होता, जटा मस्तकी होती, आणि सिंहाची कातडी परिधान केली होती. “भव, रुद्र, पिनाकधारी—हे नीललोहित धनुर्धर, तू या नावांनी प्रसिद्ध होशील,” असे सांगितले गेले. सर्वप्रथम, त्याने सनकादी सात मनःपुत्र ऋषी निर्माण केले, त्यानंतर इतरांची निर्मिती केली. त्याने आठ प्रकारांनी देवांची, आणि पाच प्रकारांनी पशूंची सृष्टी केली. या सृष्टीची सुरुवात देवांपासून झाली; ब्रह्मा निर्माण केल्यावर त्याने खालील सृष्टी देखील केली. यानंतर ब्रह्मदेव रुद्राला म्हणाले, “मी तुला पूजेच्या योग्य ठरवले नाही.” त्यावर नीललोहिताने उत्तर दिले, “खरेच, तू कधीच माझी पूजा केलेली नाहीस.” मग ब्रह्मदेव रजोगुणाने मोहित झाले, गर्वित झाले आणि म्हणाले, “माझ्यासारखा दुसरा कोणी देव नाही, ज्याने ही सृष्टी विस्तारली आहे.” अशा प्रकारे, पाच मुख असलेला ब्रह्मा मोहग्रस्त आणि अहंकारी झाला. त्याच्या दुसऱ्या मुखातून ऋग्वेदाचा उगम झाला, त्याच्या सर्व शाखा, उपशाखा, इतिहास, गूढ रहस्ये आणि त्यांचे संकलन प्रकट झाले. त्या मुखापासून सर्व देव, दैत्य, आणि त्यांचे पुत्र, हे सर्व चकित व अस्वस्थ झाले. आपली शक्ती ब्रह्माच्या तेजामुळे कमी झाली आहे असे जाणून, शत्रुत्व नसतानाही, ते म्हणाले, “आपली शक्ती कमी झाली आहे, आपण त्या देवाचे आश्रय घेऊया.” ते म्हणाले, “आपण इथे त्या भयानक महेशाची भक्तीपूर्वक उपासना करू. दुसऱ्या कोणत्याही मार्गाने नव्हे, तर भक्तिभावानेच.” त्यांनी महेश्वराच्या स्तुतीसाठी एक अत्यंत मधुर आणि सुरेल स्तोत्र रचले : “देवताधिपती, महादेव, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. आम्ही अज्ञानामुळे तुझ्या अद्वितीय, सर्वोच्च महिमेला ओळखू शकत नाही. तू सर्व सृष्टीचे मूळ, सर्व निर्मितीचे कारण आहेस. तुझ्या केवळ नामस्मरणाने सर्व जीवांचे दुःख दूर होते. हे महादेव, तुझी रूपे या सर्व विश्वात व्यापून आहेत. सर्वांच्या अधिपती, सर्व रूपांचे धारण करणारे, युगांच्या संधिकाळी आणि योग्य वेळी जे कठीण कृत्य करतात, अशा तुला कोणीच पूर्णपणे जाणू शकत नाही.” देवतांनी भक्तिपूर्वक महेश्वराचा सन्मान केला आणि मग महेश्वराने देवांसह मोहक मोहन नावाचा संगीतप्रकार वाजवायला सुरुवात केली.