हे कथा असे आहे: एकदा, प्रभो, दैत्यांना त्यांच्या कर्माने किंवा प्रयत्नाने पकडले गेले होते. तीन लोकांत—चल आणि अचल जीवांमध्ये—जिथे जिथे हे पूर्वी दिसले आहे, तिथे तिथे हे घडले आहे. पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर ‘अरबुडा’ नावाचा एक पर्वत आहे. त्या पर्वतावर बकुळ, चंपक, आंबा, अशोक, आणि कर्णिकार अशा सुंदर वृक्षांनी तो शोभला आहे. शाल, फणस, तिंदुक आणि करवीर वृक्षही तिथे आहेत. विविध प्रकारच्या सुगंधी फुलांनी तो पर्वत सजलेला आहे. त्या भूमीवर कोणताही वृक्ष, वेल किंवा औषध नाही—पण तिथे चकोर, मोर, आणि चातक अशा मधुर आवाजात गाणारे पक्षी आहेत. त्यांच्या आवाजाने ऋषीही तन्मय होतात. तिथे रम्य धबधबे आणि स्वच्छ पाण्याच्या नद्या आहेत. कमळाच्या पानासारख्या मोठ्या डोळ्याच्या, सडपातळ कटीच्या, आणि शुद्ध हास्य असलेल्या स्त्रिया तिथे निवास करतात. अधिक वर्णन करावे का? त्या पर्वतावर जे काही आहे, ते सर्व लोकांपेक्षा श्रेष्ठ आहे; त्या सर्वोच्च पर्वतावर ते सर्व दिसते. तो पर्वत दहा योजनांचा विस्तार असलेला असून दोन पर्वतांनी जोडलेला आहे. तिथे मी, कुतूहलाने, इथे-तिथे पाहिले. पण ती स्त्री—ती ना देवी, ना गंधर्व स्त्री, ना असुरी, ना मानवी स्त्री आहे. ती रती, प्रीती, उमा, लक्ष्मी, सावित्री, किंवा सरस्वतीही नाही. अशा अद्भुत रूपाच्या स्त्रीला पाहून माझ्या मनात कामाची ज्वाळा उठली. मग मी मन स्थिर करून विचार केला. फक्त तिचे दर्शन झाल्यावरच माझ्या हृदयातील इच्छा वाढली. मी दीर्घ काळ ब्रह्मचर्य आणि तप केले आहे; म्हणून, कोणतीही बाधा निर्माण होण्यापूर्वी मी दुसरीकडे जावे असे ठरवले. स्त्रिया पूर्वी स्वयंभूने तपस्येला अडथळा म्हणून निर्माण केल्या आहेत. जोपर्यंत मनाचा निर्धार, तप, सत्य, आणि कुलाची प्रतिष्ठा टिकते, तोपर्यंतच हे सर्व आहे. अशा अनेक विचारांनी मी डोळे बंद केले. हे ऐकून, राजानो, त्या राजाने पुन्हा त्या तपस्वीला विचारले—“फक्त तिच्या दर्शनाने, प्रभो, तुम्ही स्वतः कामात बंधले, ती कोण आहे? ती देवी आहे, मानव स्त्री आहे, यक्षी आहे, की नाग कन्या आहे, हे सांग?” माझी स्थिती अशी आहे, धनिकानो—ती एक तेजस्वी कन्या आहे. म्हणून, दैत्यांचा अधिपती, मी ब्रह्माच्या शाश्वत लोकात जाईन. असे म्हणून, त्या तपस्वीने ब्रह्मलोक गाठला. तिथे पोहोचल्यावर, तू त्या उत्तम स्त्रीला पाहिलेस. मग, महिष राजाच्या आज्ञेने एक दूत अरबुडा पर्वतावर गेला. त्याने हे अद्भुत वृत्तांत महिष राजाला सांगितले. ती कन्या, दिव्य तेजातून उत्पन्न झालेली, आजही अद्वितीय सौंदर्याची आहे. तिथे उपस्थित असलेल्या सर्व तपस्वींना विचारण्यात आले. तिचे रूप, तारुण्य, आणि तेज वर्णन करता येण्यासारखे नाही. मग, महिष राजाने एक बुद्धिमान दैत्य दूत म्हणून पाठवला. “हे ज्ञानी, लवकर जा, आणि माझ्यासाठी त्या तपस्विनीला भेट.” तो ज्ञानी दूत वेगाने गेला, नम्रपणे वाकून, नम्र शब्दांत म्हणाला—“महिष नावाचा एक प्रसिद्ध आणि शक्तिशाली, तीन लोकांचा अधिपती आहे. तो तुम्हाला धर्मनुसार पत्नी म्हणून इच्छितो, हे शुभेच्छा असलेल्या स्त्री!